Dina u babci
Kasia i Kuba wyciągają ręce i wołają chórem:
Dino, pomóż! Dino, ratuj!
Chłopiec i dziewczynka stoją w bagnie, grzęzną coraz głębiej. Najpierw bagno sięgało im do kolan, teraz są już po pas w ciemnej, gęstej brei. Za chwilę widać tylko ich twarze, zwrócone do szarego nieba. Nie mogą już krzyczeć, tylko bezgłośnie poruszają wargami. Mimo to ich krzyk dźwięczy Dinie w głowie. Bagno pochłania dzieci, pojawiają się dwa duże pęcherze, pękają i zostaje gładka powierzchnia, jakby nic się nie stało!
Dina budzi się z przerażeniem. Za oknem świeci pełnia księżyca, lekki wiatr przez uchylone okno lekko porusza firanką. Cicho. Ale Dinie jest strasznie, bo Kasia i Kuba śnią jej się prawie każdej nocy! To porywa ich huragan, to wciąga wir na rzece, to zalewa tsunami, a dzisiaj przyśniło się bagno… Dina boi się zasypiać, schudła od ciągłego niedospania.
Mama i tata martwią się o córkę. Mama postanawia zawieźć dziewczynkę do lekarza, ale Dina prosi, żeby pojechać w odwiedziny do babci. Tam na pewno wyzdrowieje i wszystko będzie dobrze!
Dina nie opowiedziała rodzicom o swojej podróży do Zaczarowanego lasu, za to babcia wszystko wiedziała i, jak miała nadzieję Dina, mogła jej pomóc.
Po śniadaniu zaczęli się zbierać w drogę. Dina zabrała wszystkie rzeczy, które miała ze sobą, kiedy szukała w Zaczarowanym lesie lekarstwa dla mamy. Żółty sweter z kapturem, plecaczek spleciony przez dziadka z wikliny ściętej w dniu równonocy wiosennej, woreczek ziemi spod krzaka czarnej porzeczki, białą chusteczkę, bransoletkę z małą podkową, którą podarował jej kucyk Bursztyn, i buteleczkę po mamy lekarstwie.
Tata wyprowadził samochód z garażu, walizki schowali do bagażnika i ruszyli do babci, do sąsiedniej wsi.
Babcia już czekała na córkę z rodziną. Dina uściskała babcię i od razu pobiegła do Bursztyna. Kucyk przywitał dziewczynkę wesołym rżeniem. Oczywiście w kieszonce sukienki Dina miała kilka kostek cukru, bo Bursztyn był łakomczuchem. Dziewczynka podsunęła mu dłoń z cukrem, potem objęła go za szyję i pogłaskała. Na półeczce przy boksie leżał grzebień, Dina wzięła go i zaczęła czesać grzywę. Wtedy przyszła babcia i powiedziała:
Dino, chodź pić herbatę, potem rodzice pojadą do domu, a ty znowu będziesz mogła odwiedzić Bursztyna.
Dina pocałowała kucyka w czoło i poszła z babcią.
Rodzice odpoczęli po drodze przy wesołym samowarze z aromatyczną herbatą i babcinymi serniczkami, po czym pojechali.
Dino, opowiadaj, co się stało? Jesteś taka smutna, blada. Dlaczego nie chciałaś jechać do lekarza?
Babciu, ja nie choruję. Co noc śnią mi się Kasia i Kuba, giną, a przed śmiercią proszą, żebym im pomogła. Pamiętasz, to są dzieci z Zaczarowanego lasu. Już nawet boję się zasypiać. Chcę im pomóc, tylko nie wiem jak – powiedziała dziewczynka z goryczą.
Babcia przytuliła wnuczkę i powiedziała:
Teraz pójdziemy do mojej przyjaciółki, ma na imię Anna-Maria-Róża. Tak się do niej zwracaj, ona uwielbia, kiedy mówi się do niej pełnym imieniem. Tylko nie mów do niej „ciociu” ani „babciu”, po prostu po imieniu. To ona mi powiedziała, jak uratować twoją mamę. Jej dziadek jako dziecko też był w Zaczarowanym lesie i zdołał wrócić.
On też miał chorą mamę?
Nie, trafił tam przypadkiem, zabłądził w lesie, kiedy zbierał grzyby.
Anna-Maria-Róża bardzo ucieszyła się z gości. Po poznaniu Diny poszli pić kakao w przytulnej kuchni. Tam Dina opowiedziała wszystko: i o Zaczarowanym lesie, i o Kasi i Kubie.
Mam starą książkę, odziedziczyłam ją po dziadku. Mówił, że jest w niej wszystko, co może się przydać w trudnej sytuacji – zamyślona powiedziała Anna-Maria-Róża – ale nie mogę jej otworzyć, bo jest zamknięta na trzy srebrne guziki. Może teraz się otworzy.
Przyniosła z sypialni dużą i ciężką księgę. Rogi okładki były ozdobione ażurowymi srebrnymi okuciami. Książka była zapięta na trzy kwadratowe guziki, jak kaftan.
Ledwie Anna-Maria-Róża położyła książkę na stole, ta z szelestem się otworzyła. Jakby niewidzialna dłoń przewróciła kilka kartek, a na papierze zaczęły pojawiać się wiersze napisane równym, kaligraficznym pismem:
«Jest Zaczarowany las.
Może tam trafić dziecko.
Wydostać się z niego można tylko przed zachodem słońca.
Jeśli nie wyjdziesz przed zachodem, staniesz się lalką.
Jeśli czarownica zechce, może zamienić lalkę z powrotem w żywego człowieka w dzień.
A jeśli ktoś zechce pomóc lalkom wyjść z lasu, czary prysną.
Jeśli przez dwa lata nie wyjdziesz z lasu, zostaniesz lalką NA ZAWSZE!»
Dino, możesz znowu trafić do Zaczarowanego lasu i pomóc dzieciom – powiedziała pewnie Anna-Maria-Róża – jesteś tu jedynym dzieckiem i książka otworzyła się właśnie dla ciebie!
Kartka w księdze z szelestem się przewróciła i wszyscy przeczytali nowe wersy:
«Dino, wyjdź na dwór. Kto pierwszy do ciebie podejdzie, ten będzie twoim pomocnikiem. Weź wszystko, co miałaś ze sobą ostatnim razem, i jutro o świcie idź do Gnilego wąwozu».
Książka się zatrzasnęła i zapięła na wszystkie trzy srebrne guziki. Wszyscy spojrzeli po sobie, po plecach Diny przebiegł dreszcz. Babcia objęła wnuczkę i powiedziała:
Nie bój się, Dino! Choć jesteś mała, jesteś bardzo odważna, udało ci się pomóc mamie, dasz radę pomóc też dzieciom. A ja i Anna-Maria-Róża będziemy na ciebie czekać!
Tak, kochanie – dodała Anna-Maria-Róża – innego wyjścia nie ma. Te sny będą cię męczyć. A czarownica z Zaczarowanego lasu nie jest zła, nie będzie ci przeszkadzać, o tym w książce nic nie ma. I wiedz, że jeśli ktoś na ciebie czeka, to wszystko ci się uda!
Dina nie miała wyjścia, musiała iść i czekać na pomocnika. Dziewczynka postanowiła, że pójdzie sama. A babcie zajęły się pieczeniem pierożków z rabarbarem, bo podczas pierwszej wyprawy do Zaczarowanego lasu właśnie one leżały w plecaku.
Dziewczynka wyszła na dwór, przeszła przez zadbane podwórko Anny-Marii-Róży, gdzie rosły piękne gloksynie wszystkich kolorów, i otworzyła furtkę. Nagle podbiegł do niej pies – mały, brązowy pudel, bardzo chudy i kudłaty. Pies zaszczekał dźwięcznie i rzucił się na Dinę, o mało jej nie przewracając, a na ulicy nikogo więcej nie było…
Na szczekanie wybiegły obie babcie, ale pudel wcale nie zamierzał gryźć Diny. Położył się u jej stóp i patrzył oddanymi oczami.
Więc o takim pomocniku pisało w książce! – zdziwiona zawołała Anna-Maria-Róża. – To pies z sąsiedniej ulicy, miał dwóch właścicieli, bliźnięta Kasię i Kubę. O Boże, przecież oni zaginęli w zeszłym roku: poszli do lasu po czerwone porzeczki i nikt ich więcej nie widział! Wrócił tylko pies, wył i ciągle biegał do Gnilego wąwozu. Rodzice dzieci wzywali ratowników, przyjechał pies służbowy z policjantem, ale nikogo nie znaleziono. Mama dzieci od tamtej pory siedzi całymi dniami przy oknie, czeka i z nikim nie rozmawia.
A te bliźnięta są rude? – zapytała Dina.
Tak, rude. Pewnie to one proszą cię, żebyś pomogła im wrócić do domu. Tak przy okazji, pies ma na imię Fafik.
Gdy tylko Anna-Maria-Róża wypowiedziała imię psa, ten zerwał się i mocno zamerdał ogonem.
Chodź tu, Fafik – zawołała Anna-Maria-Róża – nakarmię cię, pewnie jesteś głodny.
Babcia Diny zajęła się pierożkami, a dziewczynka z Anną-Marią-Różą nakarmiły psa, potem umyły go i wyczesały. A na koniec go ostrzygły. Fafik wyglądał jak prawdziwa piękność, gotowa na wystawę. Ale już o świcie Dina i pies mieli wyruszyć do Zaczarowanego lasu. Kiedy pierożki z rabarbarem były gotowe, babcia, jak i poprzednio, włożyła trzy sztuki do plecaka Diny.
Fafik poszedł z Diną i jej babcią. Dziewczynce całą noc śniły się dziwne sny, których nie mogła potem sobie przypomnieć, ale na pewno wiedziała, że przez cały czas musiała przed kimś uciekać i się ukrywać.
Gdy tylko babcia obudziła Dinę, pobiegła do stodoły pożegnać się z Bursztynem. Kucyk przywitał ją cichym rżeniem, dziewczynka objęła go za szyję, łzy skapnęły na aksamitną skórę i wtedy coś uderzyło o podłogę z melodyjnym dźwiękiem. To był mały srebrny dzwoneczek. Dina włożyła go do plecaka, Bursztyn nie rozdawał prezentów byle komu.
Dziękuję, Bursztynie – szepnęła Dina i pocałowała go w czoło – do zobaczenia! Znowu idę do Zaczarowanego lasu.
Dziewczynka wybiegła, ocierając łzy.
Z pierwszymi promieniami słońca babcia z Diną, Anną-Marią-Różą i Fafikiem stali przy Gnilym wąwozie.
Gnilý wąwóz
Nikt nie wiedział, dlaczego wąwóz nazwano Gnilym. Nic w nim nie rosło, a woda nawet w czasie ulewnych deszczy tam nie płynęła, tylko cienkie spirale mgły snuły się po dnie. Wąwóz nie był długi, miał zaledwie sto metrów, a z obu stron rósł zwykły las. Jak szeroki był Gnilý wąwóz, nikt nie wiedział, bo drugiej strony nie było widać, zaczynała się tam gęsta mgła. Do krawędzi wąwozu nie dało się podejść, jakby przed nią stała niewidzialna ściana.
Dina, jej babcia, Anna-Maria-Róża i Fafik wyszli na polanę za wsią i zatrzymali się przed Gnilym wąwozem.
Dino, jak przejdziesz na drugą stronę? Przecież tu nawet mostku nie ma! – zawołała babcia.
Jak to nie ma? Patrz, nowy most z ażurowymi poręczami, a nad nim tęczowy łuk! – odpowiedziała dziewczynka.
Babcia i Anna-Maria-Róża spojrzały po sobie, nie widziały żadnego mostu…
Fafik śmiało podbiegł do mostku, potem wrócił do Diny, chwycił brzeg jej sukienki i pociągnął w stronę Gnilego wąwozu. Tęczowy łuk nad mostem zaczął blednąć. Dina przestraszyła się, że zniknie i nie uda jej się dostać do Zaczarowanego lasu. Pobiegła za Fafikiem i zawołała w biegu:
Idźcie do domu! Jak wrócę, to od razu do was, babciu!
Dwie stare przyjaciółki zobaczyły, jak dziewczynka z psem, podchodząc do niewidzialnej ściany, oddzielającej rzeczywistość od Gnilego wąwozu, jakby została wciągnięta przez niewidzialną siłę. Powietrze zafalowało, jak to bywa w wielkim upale, potem fala się wygięła i dwie małe postacie przepłynęły nad wąwozem i zniknęły.
A Dina i Fafik, nie widząc żadnych przeszkód, po prostu weszli na świeżo zbity mostek i zaledwie kilka metrów później znaleźli się po drugiej stronie Gnilego wąwozu.
Zaczarowany las
Gdy dziewczynka i pies przeszli przez wąwóz, zobaczyli ogromne oko. Przed nimi nie było ani lasu, ani pola – nic, tylko jedno oko. Było tak głęboko czarne, że wydawało się jednym źrenicą. Oko zaczęło się powiększać i jednocześnie coraz bardziej oddalać. Fafikowi zjeżyła się sierść, zaczął warczeć i przytulił się do nóg dziewczynki. Dinie przeszły ciarki po skórze.
Wtedy Dinę i Fafika porwał wiatr, kręcił nimi jak opadłymi liśćmi i niósł w stronę czarnej źrenicy. Dina w locie chwyciła pudla za przednią łapę, przycisnęła psa do siebie, zamknęła oczy ze strachu i razem wpadli w «czarną dziurę».
Niewidzialna siła łagodnie postawiła dziewczynkę i psa na ziemi. Pod nogami była twarda ziemia. Dina otworzyła oczy i zobaczyła rzeźbiony dom, oplątany bluszczem, z wieżyczką, a na niej kogut-wiatrowskaz. Kogut wyglądał jak prawdziwy, miał jaskrawy, wielokolorowy ogon. Powiał lekki wiatr, kogut-wiatrowskaz się zjeżył i dumnie zapiał «Kukuryku». Z domu wyszła czarownica, na jej ramiona narzucona była ażurowa fioletowa chusta.
Witaj, Dino, czekam na ciebie już od dawna! A to przyszłaś z Fafikiem, witaj i ciebie! Jaka ty jesteś piękna, aż chce się cię wysłać na wystawę psów – powiedziała z uśmiechem czarownica.
Dzień dobry! – odpowiedziała Dina, a Fafik zaszczekał na powitanie.
Co wy tak stoicie? – spytała czarownica. – Czas ucieka, przed zachodem słońca trzeba uratować brata i siostrę i samemu zdążyć do domu! Więc wchodźcie. Dino, pora na herbatę. Zadanie poznasz we śnie.
Nie było innego wyjścia. Dina umyła się po podróży i usiadła przy okrągłym stole nakrytym koronkowym fioletowym obrusem. Stały na nim samowar, dżem i pachnące bułeczki. Czarownica nalała herbaty do filiżanki wyłożonej masą perłową. Po pierwszym łyku Dinie zaczęły się kleić oczy, staruszka pomogła jej dojść do kanapy. Miękka puchowa poduszka przyjęła w swoje objęcia zmęczoną głowę Diny.
Pierwszy sen Diny
Widzę siebie jako starszego pana: siwa broda, grube okulary. Idę laską po chodniku. Bardzo gorąco, a ja mam na sobie płaszcz. Mocno boli mnie noga. Idę, kulejąc, i opieram się na lasce. Tuż przede mną wyrosło wysokie, szklane, okrągłe budynek, z którego wybiega dziewczyna, macha do mnie ręką i krzyczy:
Czekamy na pana, szybko!
Kto na mnie czeka? – pytam, całkiem zdezorientowany.
Jak to kto? – głos dziewczyny z oburzenia nabrał niewiarygodnie wysokiego tonu. – Przecież jest pan przewodniczącym jury!
Jury?! – ze zdziwienia moje okulary zjechały na czoło.
Tak, i ma pan wybrać najpiękniejszego pudla na wystawie psów.
Kulejąc, śpieszę za dziewczyną. Wysoka, duża okrągła sala, wzdłuż niej stoją postumenty, a na nich siedzą zupełnie identyczne brązowe pluszowe pudle. Jak tu znaleźć najpiękniejszego psa?
Przyglądam się każdemu. Może Fafik da mi jakiś znak. Ale zabawki nie umieją ani skomleć, ani szczekać, ani mrugać… A dziewczyna idzie obok mnie i ciągle marudzi:
Trzeba szybko, bo sen niedługo się skończy!
I nagle z ucha jednej zabawki spłynęła kropla krwi! Kiedy pomagałam Annie-Marii-Róży strzyc Fafika, nieumyślnie zraniłam mu koniec ucha.
Ten pies będzie zwycięzcą naszej wystawy – powiedziałem głośno, na całą salę.
Zabawka ożyła i zeskoczyła z postumentu na podłogę, polizała mnie po ręku i wtedy się obudziłam.
U czarownicy
Dina znowu stoi przed domem czarownicy, kogut-wiatrowskaz zobaczył dziewczynkę, zjeżył się i dumnie zapiał swoje «Kukuryku». Z domu wyszła czarownica, na jej ramiona narzucona była ażurowa fioletowa chusta.
Brawo, Dino! Gdybyś nie poznała Fafika, byłby na zawsze pluszową zabawką. Teraz masz nowe zadanie: musisz wyhodować krzew rabarbaru, chodź do mojego ogrodu.
Czarownica poszła za dom, Dina i Fafik za nią. W ogrodzie rosły dziwaczne rośliny. Oto rabatka łowczyń owadów: dwie dziecięce rączki na cienkiej zielonej łodydze, na każdej po siedem palców z długimi różowymi paznokciami. Rączki ciągle klaskają i łapią muchy, które roją się przy roślinie. Dina, przechodząc obok, poczuła zapach miodu i ananasa i zrozumiała, dlaczego muchy lecą na pewną zgubę.
A tu rabatka z roślinami podobnymi do kobry. Mają bardzo piękne, mieniące się kaptury, a między nimi chodzą wróble i wyciągają z kapturów gąsienice. Czasem roślina-kobra obejmuje wróbelka swoim kapturem w podzięce.
A tu rabatka wokół małej fontanny, podobnej do rozpylacza, z której niewidzialny mechanizm wypuszcza pachnący obłoczek. Na każdej roślinie są trzy łodyżki zakończone kwiatami podobnymi do głów ludzi z dużym nosem i długimi włosami. Nosy węszą, a jeśli zapach się podoba, włosy stają się kolorowe, a jeśli nie, to szare. Niezadowolone głowy zaczynają się bodać z zadowolonymi i przy tym coś piszczą. Nad rabatką stale panuje hałas.
Dina zatrzymała się przy fontannie-rozpylaczu, ale czarownica, nie oglądając się, zawołała:
Czas ucieka!
Dalej Dina szła za czarownicą, nie rozglądając się. A w ogrodzie było na co patrzeć! Wszyscy zatrzymali się przy przekopanej, pustej, okrągłej rabatce.
Tu masz wyhodować rabarbar! – powiedziała czarownica i zniknęła.
Dina z niedowierzaniem rozglądała się po ogrodzie. Obok nie było nic, nawet saszetki z nasionami.
Czym tu w ogóle wyrównać ziemię na rabatce? – zapytała sama siebie dziewczynka.
W jej plecaku, splecionym z wikliny, coś melodyjnie zadzwoniło, Dina przypomniała sobie o dzwoneczku od Bursztyna. I zaraz skądś pojawiły się małe grabie.
Bursztynie, dziękuję bardzo!
Dina wyrównała rabatkę. Wyjęła z plecaka dzwoneczek, potrząsnęła nim i powiedziała:
Teraz potrzebuję łopaty, żeby zrobić dołek!
Raz – i łopata leży przy rabatce.
Bursztynie, dziękuję!
Dina w środku zrobiła dołek. Jeszcze raz potrząsnęła dzwoneczkiem i powiedziała:
A teraz potrzebuję nasion!
Ale nic się nie pojawiło. A jeśli potrząsnąć dwa razy? Dzwoneczek jednak nawet nie wydał melodyjnego dźwięku…
Dina się przestraszyła: jak teraz wykona zadanie? Fafik podskoczył i trącił nosem plecak. Potem jeszcze raz podskoczył i głośno zaszczekał.
Fafiku, czy ty naprawdę myślisz, że trzeba włożyć do dołka pierożek z rabarbarem? – spytała Dina.
Pies polizał dziewczynkę po ręku. No cóż, trzeba spróbować, tym bardziej że nic innego nie przychodziło do głowy. Dina wyjęła pierożek, zakopała go w środku rabatki, potem wyciągnęła z plecaka buteleczkę z wodą źródlaną i podlała. Wody w buteleczce nie ubyło, za to z ziemi najpierw wyłoniły się czerwone pąki, potem różowo-zielone pędy, a zaraz duże zielone liście na soczystych łodygach, a później grube łodygi z puszystymi białymi kwiatostanami. Skądś przyleciały pszczoły i wesoło zabrzęczały nad kwiatami rabarbaru.
Dziękuję, Dino, wyhodowałaś w moim ogrodzie czarodziejski rabarbar. Zapamiętaj: czarodziejski! A teraz wracajmy do stołu – powiedziała czarownica. Pojawiła się w tym samym miejscu, z którego zniknęła.
Ukradziono mi kolec smoka, który przyniosłaś mi ostatnim razem, musisz go znaleźć – zadała zadanie czarownica.
Dina umyła ręce i usiadła przy okrągłym stole nakrytym koronkowym fioletowym obrusem. Stały na nim samowar, dżem i pachnące bułeczki. Czarownica nalała herbaty do filiżanki wyłożonej masą perłową. Po pierwszym łyku Dinie zaczęły się kleić oczy, staruszka pomogła jej dojść do kanapy. Miękka puchowa poduszka znów przyjęła w swoje objęcia zmęczoną głowę Diny.
Drugi sen Diny
Nie wiem, kim jestem. Widzę bardzo słabo. Jasny, ciepły dzień, ale jest mi nieswojo, chcę się schować. Jakby przez mgłę próbuję przyjrzeć się swoim rękom, ale są bardziej podobne do łopat z długimi szponiastymi palcami, i nie mam gołej skóry, tylko czarne futro! Słyszę trzepot skrzydeł i wiem, że muszę uciekać. Ktoś na mnie poluje! Obok jest jakiś otwór, silny zapach wilgotnej ziemi. Moje ciało jest niezgrabne, ale szybko wpadam w dziurę i tylko czyjś ostry pazur lekko drapie moje futerko.
Jestem pod ziemią i to jest mój dom! Muszę znaleźć kolec smoka, gdzie może być?! Tu jest bardzo dużo tuneli, wszystkie kończą się spiżarniami. Przemykam długimi korytarzami: tu ślepy zaułek, mocno pachnie suchymi dżdżownicami. To zapasy na zimę. Trzeba znaleźć inny tunel.
Ten tunel kończy się małym pokoikiem, zasypanym jesiennymi liśćmi. To moja sypialnia. Zawracam i wyczuwam węchem kolejne przejście.
Długo się czołgam, aż nagle czuję obcy zapach: z przodu ktoś nieznany. Tunel się kończy i wpadam w pustkę. Na grzbiecie strasznie mnie swędzi, nie do zniesienia ból i świąd.
I nagle nie spadam bezładnie, tylko lecę, machając skrzydłami. Oślepia mnie światło i widzę ogromną dolinę, zalaną słońcem, a w środku – czarną górę, podobną do kolca smoka.
Szybuję w prądach powietrza. Jak wspaniale być ptakiem! Niewiarygodne uczucie lekkości i wolności! Nagle słyszę dźwięk dzwoneczka, przypomniał mi o zadaniu od czarownicy. Trzeba się spieszyć!
Podlatuję do góry i jestem nad nią. Im niżej schodzę, tym mniejsza się wydaje. Nagle z ziemi wystawiają się długie, sprężyste łodygi z ogromnymi dłońmi. Na nich po siedem palców z różowymi szponami, próbują mnie złapać jak muchę.
Gdy dłonie rozjeżdżają się na boki do kolejnego klaśnięcia, między nimi rozciągają się nitki szaro-brunatno-malinowej śluzy. W jakiś cud udaje mi się uniknąć ich lepkich objęć. I wtedy mogę pazurami chwycić kolec. Rośliny-łowczynie, zgubiwszy mnie jako zdobycz, znikają. Ale kolec nie daje się ruszyć, mocno tkwi w ziemi!
Bursztynie, pomóż mi, proszę! – krzyczę.
I wtedy kolec zachwiał się w ziemi jak mleczny ząb, chwyciłam go i zaczęłam wzlatywać.
U czarownicy
Dina znowu stoi przed domem czarownicy, w rękach trzyma kolec smoka, sowa-wiatrowskaz się zjeżyła i zahuczała «Hu-hu-hu». Z domu wyszła czarownica, na jej ramiona narzucona była ażurowa fioletowa chusta.
Dziękuję, Dino, że oddałaś mi kolec smoka. Teraz musisz sprowadzić Kasię i Kubę do domu. Wejdź.
Fafik, gdy tylko zobaczył Dinę, pobiegł do niej z dźwięcznym szczekaniem, postawił przednie łapy na jej piersi i polizał w policzek.
Fafiku, jak ja się cieszę, że cię widzę!
Wszyscy weszli do salonu. Stół z samowarem i kanapa z poduszką zniknęły. Na ścianie, gdzie wcześniej nie było żadnych drzwi, pojawiły się wysokie dwuskrzydłowe drzwi.
«Biblioteka» – domyśliła się Dina. Tam w szafie stoją lalki. Drzwi z brzękiem otworzyły się i czarownica powiedziała:
Dino, wejdź. Zostało mało czasu, słońce wkrótce zajdzie. Jeśli ci się uda, to już nigdy się nie zobaczymy. Na wszelki wypadek – żegnaj!
A jeśli mi się nie uda? – zapytała dziewczynka drżącym głosem.
Czarownica wzruszyła ramionami i nic nie odpowiedziała.
W bibliotece
Dina, a za nią Fafik weszli w gościnnie otwarte drzwi. Te z hukiem się zatrzasnęły. Nagle z ogromnym hałasem spadła ciężka zasuwa, a na nią nałożyła się duża kłódka. Nie ma odwrotu!
Jeśli nie wrócisz z Kasią i Kubą do domu przed zachodem słońca, to dla ciebie znajdzie się miejsce na półce w szafie! – rozległ się grzmiący głos czarownicy.
W bibliotece wzbił się słup kurzu i od razu się ściemniło, jak to bywa, gdy słońce zachodzi. Dinie też pociemniało w oczach, zakręciły się łzy. Ale nie ma czasu na płacz, trzeba coś zrobić.
Fafik polizał dziewczynkę po ręku i pobiegł do przodu, zapraszając Dinę, by poszła za nim. Bransoletka z małą podkową, prezent od Bursztyna, zalśniła w zmroku i Dina od razu odetchnęła z ulgą.
Rzędy szaf wyrastały przed podróżnikami. I nagle na jednej szafie pojawił się ognisty napis: «Dina». Ledwie dziewczynka otworzyła skrzydła, szafa zajęła się ogniem. Na półce stała samotna szkatułka, pokryta kurzem, a ogień już przeskoczył na półkę. Dina bez namysłu chwyciła szkatułkę, płomień zabłysnął białym światłem i z szafy została kupka popiołu, która chwilę później też zniknęła.
Szkatułka była rzeźbiona, z drewna wiśniowego i pachniała bardzo przyjemnie. Dina ją otworzyła: na szmaragdowym aksamicie leżał perłowy guzik od Niezdary i mała piracka strzała.
Co z tym zrobić? – szepnęła Dina. – Jak mi pomogą?
Fafik już wołał dziewczynkę, głośno szczekając przy innej szafie. Dina włożyła guzik i piracką strzałę do kieszeni żółtego swetra, a szkatułkę do plecaka.
Podeszła do szafy, przy której nie przestawał szczekać Fafik, i ją otworzyła. Na jedynej półce stały dwie lalki – Kasia i Kuba. Rozległ się trzask, cała szafa pokryła się pęknięciami, jakby pokrywała się kraklurami. Dina zdążyła chwycić z półki lalki, a szafa zamieniła się w proch, który za chwilę też zniknął.
Nagle lalki wypadły Dinie z rąk, uderzyły o podłogę z potężnym hukiem i zamieniły się w Kasię i Kubę! Dzieci przytuliły się i rozpłakały, a Fafik biegał wokół nich, głośno szczekając.
Zahuczała sowa i przed oczami zdumionych dzieci pojawił się zegar, unoszący się w powietrzu. Na tarczy, zmieniającej stale kształt z koła w owal i z powrotem, u góry, na 12, było namalowane różowe słońce, na 3 – żółte słońce, na 6 – purpurowe, a na 9 – księżyc.
Wskazówka minutowa, czasem wychodząc poza owal, pędziła po okręgu, a wskazówka godzinowa zbliżała się do purpurowego słońca. Czas bezlitośnie uciekał…
Wtedy bransoletka się rozpięła i spadła z ręki Diny. Zamieniła się w łuk. Dziewczynka wyjęła pirackę strzałę z kieszeni. Chwycił ją chłopiec, naciągnął cięciwę łuku i wystrzelił w zegar. Trafił prosto w wskazówkę minutową, ta zadrżała, zatrzymała się, jakby się zastanawiała, co robić, mocno szarpnęła i niechętnie cofnęła się. Wtedy i mała wskazówka się zatrzymała. Dzieci odetchnęły z ulgą. Bransoletka z podkową znów wsunęła się na rękę Diny. Nie było czasu na rozmowy, trzeba się spieszyć!
Dina zdjęła plecak, były w nim dwa pierożki z rabarbarem. Jedną połówkę pierożka dała Kasi, drugą Kubie, a drugi pierożek podzieliła między siebie i Fafika. Dzieci poczuły niezwykły przypływ sił, jakby wypiły czarodziejski eliksir!
Z kieszeni Diny wypadł perłowy guzik, potoczył się pod szafę pełną książek. Fafik rzucił się za guzikiem i w ostatniej chwili chwycił go zębami. I wtedy wszyscy zamarli ze strachu – spod szafy wysunęła się wąż. Jak mógł się tam zmieścić? Rósł coraz bardziej i wkrótce sięgał sufitu. To była kobra, rozdymała swój ogromny wielokolorowy kaptur i pochylając się, patrzyła Dinie w oczy.
Fafik ze zdumienia otworzył pysk i guzik upadł na podłogę. Zaczął się powiększać, jego brzegi się zwinęły i zamienił się w perłową miskę.
Znowu zahuczała sowa, dzieci spojrzały na zegar unoszący się w powietrzu. Wskazówka minutowa się zatrzymała, zadrżała i szybko pobiegła w przeciwnym kierunku, przybliżając zachód słońca. Dina podeszła do kobry i pogłaskała ją po gładkiej, ciepłej skórze. Przypomniała sobie o rabatce w ogrodzie czarownicy, tam rośliny-kobry były bardzo dobre dla wróbli, i powiedziała:
Pomóż nam wrócić do domu, proszę!
Pić – syknęła wąż.
Dina wyjęła z plecaka buteleczkę z wodą źródlaną i wlała wodę do perłowej miski. Dopóki miska się nie napełniła, woda ciągle wypływała z małej buteleczki. Kobra napiła się wody źródlanej i powiedziała:
Stańcie wszyscy w ciasnym kółku. Chłopiec niech weźmie psa na ręce.
Dzieci tak zrobiły. Kobra okryła dzieci swoim kapturem i wszyscy usłyszeli przeraźliwy głos czarownicy:
Za minutę słońce zajdzie!
Powrót
Kaptur kobry mocno objął podróżników. Wewnątrz było ciepło i ciemno. I nagle wszystkich zakręciło w wielobarwnym tunelu: Kasia, Kuba i Fafik polecieli w jedną stronę, a Dina w drugą. Dzwoneczek w plecaku Diny zagrał zwycięską melodię.
Raz – i Dina jest w stajni, gdzie stoi Bursztyn. Dziewczynka objęła przyjaciela, pocałowała go w czoło i pobiegła do domu babci. W kuchni Anna-Maria-Róża i babcia piły herbatę z pierożkami.
Wróciłam! – krzyknęła Dina od progu.
Babcia przytuliła wnuczkę, łzy radości spłynęły jej po policzkach.
A dzieci uratowałaś? – zapytała Anna-Maria-Róża.
Tak, wszyscy wylecieliśmy kolorowym tunelem. Pewnie wrócili do domu razem z Fafikiem – odpowiedziała dziewczynka.
Chodźmy do ich domu – zaproponowała Anna-Maria-Róża.
Odkąd dzieci zaginęły, ich dom pogrążył się w ciemności. Nikt nie zapalał tam światła. Furtka i płot były kiedyś jasnozielone, ale farba z nich zeszła, trawa rosła pod płotem, nikt jej nie kosił.
Ale wtedy wszyscy zobaczyli, że płot znów jest zielony. Furtka jest otwarta, a z podwórka dobiega głośny śmiech. Na zapuszczonych rabatkach zakwitły różowe i czerwone pelargonie.
Dina z babciami weszły na podwórko. Pół wsi zbiegło się na hałas. Mama obejmowała swoje Kasieńki i Kubusie (tak je kiedyś nazywała), płakała i śmiała się ze szczęścia.
Sąsiedzi zaczęli wynosić na dwór stoły i nakrywać je białymi obrusami. Gospodynie przyniosły, kto co miał, i cała wieś przez cały dzień świętowała powrót dzieci z Zaczarowanego lasu.
Wszyscy dziękowali Dinie i zachwycali się jej odwagą. Oczywiście Dina wiedziała, że bez Fafika i Bursztyna, babci i Anny-Marii-Róży nie zdołałaby uratować brata i siostry.
Gdy Dina z babcią wróciły do domu, wyjęła z plecaka rzeźbioną szkatułkę i ją otworzyła. Na szmaragdowym aksamicie leżał zegarek. Był mały, akurat na rękę Diny. Na tarczy była mała kobra i napis tym samym kaligraficznym pismem, co w księdze z srebrnymi guzikami: «Dina».
Dziewczynka założyła swój zegarek, mała wężowa główka mrugnęła do niej z tarczy, choć, jak wiadomo, zegarki mrugać nie potrafią.
