Ja jestem duży i silny niedźwiedź. Mam wielu dobrych i wesołych przyjaciół. Zajączek, jeżyk, wiewiórcze – mieszkamy w lesie w sąsiednich domkach. Często wędrujemy po lesie jako przyjaciółska grupa, śpiewając piosenki. I oczywiście stale odwiedzamy się nawzajem.
Wszystkie święta w lesie obchodzimy razem. Wszystkie oprócz jednego – Nowego Roku. Chodzi o to, że bardzo lubię spać, i gdy tylko nadchodzi zima, zamykam się w swoim domku, przykrywam się ciepłą puchową kołdrą i słodko zasnę. A wiosną zajączek, jeżyk i wiewiórcze opowiadają mi, jak wspaniale witali nowy rok.
Miszka, w tym roku będziemy mieć ogromną, ogromną choinkę, udekorowaną jagódkami i szyszkami! – radośnie opowiadał mi zajączek, gdy zebraliśmy się w moim domku i piliśmy herbatę z miodem.
A my będziemy się bawić w śnieżki i tańczyć koła! – wesoło sapał jeżyk.
Było mi trochę smutno, że moi przyjaciele będą się bawić bez mnie, ale niedźwiedzie muszą spać zimą – to wielkie prawo natury. Nie chciałem martwić przyjaciół, więc po prostu powiedziałem:
Wow. Chciałbym też świętować z wami, ale będę spać jak zwykle.
Miszka, a może tym razem będziesz mógł zasnąć po święcie? – zapytała mnie wiewiórcze.
Nie wiem, musiałbym nie spać przez cały miesiąc, – odpowiedziałem – nie jestem pewien, czy mi się uda.
Ale będziesz mógł zobaczyć Świętego Mikołaja! – krzyknęły zwierzęta.
Nie wiedziałem, kto to jest ten Święty Mikołaj, ale moi przyjaciele opowiadali o nim tyle. Mówili, że jest czarodziejem, ma piękny niebieski płaszcz i dużą siwą brodę. Jeżyk nawet podzielił się tajemnicą, że kiedyś widział Dziadka Mrozu w noc noworoczną. A wiewiórcze opowiedziała, że przynosi prezenty wszystkim w lesie.
Ale aby otrzymać prezent, trzeba dobrze się zachowywać przez cały rok. Pomyślałem: „A co, jeśli rzeczywiście nie będę spać do święta? A gdy tylko skończy się Nowy Rok – od razu do łóżka".
Miszka, zgadzaj się, to świetny pomysł! – przerwał moje myśli zajączek.
A my ci pomożemy nie spać i czekać na Nowy Rok, – obiecały mi zwierzęta.
Po chwili zastanowienia się zgodziłem. Bardzo chciałem zobaczyć Świętego Mikołaja i pomóc przyjaciołom ubierać choinkę. Nadszedł grudzień, nigdy wcześniej nie widziałem zimowego lasu, bo zwykle zasnę jeszcze zanim spadnie pierwszy śnieg. Najtrudniejsze było nie spać, czasami wydawało mi się, że jeszcze trochę i pogrążę się w śnie, wystarczy tylko mrugną.
Ale przyjaciele przychodzili w odwiedziny każdego dnia i opowiadali mi zimowe historie, nie dając mi zasnąć wcześniej. Wieczorami, gdy szczególnie chciało mi się spać, siedziałem z zajączkiem, jeżykiem i wiewiórcze przy oknie w moim domku i patrzyliśmy, jak pięknie pada śnieg.
Bardzo mi się podobały puszysty zielone choinka, posypane śniegiem. A na leśnych ścieżkach tu i tam widać było ślady małych łapek. A okazało się, że zimą jest bardzo zimno. Ale i tutaj przyjaciele mi pomogli i przynieśli ciepły, ciepły zimowy sweter z pięknym białym płatkiem śniegu. Okazało się, że wiewiórcze sama go na drutach zrobiła specjalnie dla mnie, gdy tylko zdecydowałem się nie spać zimą.
A potem przyszła pora ubierać choinkę. Wszyscy leśni mieszkańcy zebrali się na polanie, gdzie stała duża jodła z gęstymi gałęziami. Gdy inne zwierzęta mnie zobaczyły, były bardzo zdziwione:
Miszka, dlaczego nie śpisz? – zapytał mnie szary wilk.
Postanowiłem z wami witać Nowy Rok, – odpowiedziałem ziewając.
Nic sobie nie robisz, – powiedział mi wilk – jak ci się udaje tak długo nie spać?
Chcę spać oczywiście, ale bardzo chcę zobaczyć Dziadka Mrozu i z nim porozmawiać! A przyjaciele mi pomagają nie zasnąć.
Nieźle! – krzyknął wilk – Ale, Miszka, będziesz musiał się postarać, aby osobiście spotkać Dziadka, nikt z zwierząt go jeszcze nie widział, a prezenty przynosi tajemniczo do domu.
Na pewno mi się uda! – byłem pewny, że zobaczę Dziadka Mrozu na święcie, bo nie bez powodu tak długo nie śpię.
Ubieraliśmy choinkę długo, wyszła piękna, wspaniała, bajkowa. Mnie, jako najwyższemu, powierzono zawieszenie samodzielnie zrobionej gwiazdy na czubku. A potem wszyscy bawiliśmy się w śnieżki i było to takie wesołe, że nawet nie zmarznąłem.
Wreszcie nadszedł długo oczekiwany dzień. Nowy Rok postanowiliśmy witać w moim domu. Z tej okazji wyjąłem nawet z zapasów duży beczułkę słodkiego miodu. Zajączek przyniósł jabłek, które zbierał jeszcze jesienią, a wiewiórcze cały worek orzeszków.
Zajączek wszystkich zaskoczył – upiekł pyszne ciasto marchewkowe, i takie duże, że wystarczyłoby dla dziesięciu niedźwiedzi, a dla jednego tym bardziej.
Gdy do przyjścia nowego roku zostało kilka minut, zajączek powiedział:
A teraz pora podziękować mijającemu rokowi, ja zacznę. Chcę podziękować temu rokowi za dobry urodzaj marchewki i kapusty, za to, że lis mnie mniej gonił niż przedtem.
A ja chcę podziękować temu rokowi za wesołe ciepłe dni, gdy chodziłem po lesie ze swoimi przyjaciółmi i zbierałem grzybki, – poparł zajączka jeżyk.
Chcę podziękować mijającemu rokowi za jasne słoneczko i ciepły deszczyk. A także za to, że żołędzie i orzeszki, które schowałam, nikt nie znalazł!
Przyszła moja kolej. Nie wiedziałem za co podziękować mijającemu rokowi, ale patrząc na swoich przyjaciół zebranych przy świątecznym stole, powiedziałem:
Dziękuję mijającemu rokowi za moich ulubionych zajączka, jeżyka i wiewiórcze, dzięki którym zobaczyłem zimę i ubierałem choinkę.
Wszyscy zaklaskaliśmy i się uściskaliśmy. Właśnie wtedy zegar na ścianie zaczął bić północ – a to oznacza, że nadszedł Nowy Rok! Przyjaciele powiedzieli mi, że trzeba загадать życzenie, gdy bije zegar, i pomyślałem, czego chcę najbardziej na świecie. Zamknąłem oczy i przyszło mi do głowy jedno życzenie.
Długo jeszcze siedzieliśmy przy stole, tańczyliśmy koła wokół choinki, graliśmy w gry i śpiewaliśmy noworoczne piosenki. A potem przyszła pora iść spać. Bardzo się bałem, że gdy tylko zamknę oczy, przegapię wszystko ciekawe i zasnę do samej wiosny, dlatego gdy zajączek, wiewiórcze i jeżyk zasnęli, usiadłem przy okienku i patrzyłem na noworoczną choinkę.
Nagle zauważyłem dziwne ślady na śniegu, prowadziły od choinki prosto do mojego domu, były to odciski dużych butów. Niespodziewanie drzwi cicho się uchyliły i na progu mojego domu pojawił się prawdziwy Święty Mikołaj! Chciałem obudzić przyjaciół, ale Święty Mikołaj mnie wyprzedził i powiedział:
Cześć, Miszka, nie spodziewałem się cię tutaj zobaczyć. Więc ty tej zimy nie spałeś?
Nie, dziadku, bardzo chciałem cię zobaczyć i witać święto z przyjaciółmi.
Zobaczyłem, jak Dziadek Mróz wyjął z noworocznej torby duży prezent. Podał mi go i powiedział:
Cieszę się, Miszka, naszemu spotkaniu, weź sobie prezent noworoczny, – Dziadek Mróz się do mnie uśmiechnął i jego oczy napełniły się ciepłem.
A co tam? – zapytałem niecierpliwie.
Chciałbym cię prosić, aby otworzyć go, gdy odejdę, nie chcę psuć niespodzianki, – gdy Dziadek Mróz mówił, od niego wiało lodowatą świeżością.
Dobrze, dziadku, – kiwnąłem głową.
A teraz, skoro nie śpisz, pomóż mi zanieść prezenty twoim przyjaciołom.
Byłem taki szczęśliwy, że mogę pomagać Dziadkowi Mrozowi, a przede wszystkim moje noworoczne życzenie się spełniło! Przecież загадałem go zobaczyć choć jednym okiem. A gdy Dziadek odszedł, tak bardzo chciało mi się spać, że prawie zapomniałem o swoim prezencie.
Szybko rozdarłem piękny papierowy opakowanie ze śniegurkami i zobaczyłem dużą kolorową patchworkową kołdrę. Czerwone, zielone, żółte, w paski i w groszki – piękne kawałki tkaniny tworzyły dziwaczny obraz. „Teraz naprawdę pora spać!
