Żyła sobie w pewnym mieście mała myszka. A w tamtych stronach był niezwykle piękny ocean.
Ocean był prawdziwym pomocnikiem ludzi, dawał im ryby, pozwalał podróżować do innych lądów. Na tym oceanie nie zatonął ani jeden statek, był dobry i uczciwy.
Nie było w nim dumy ani chęci pokazania ludziom swojej potęgi. A inne oceany często starały się pokazać, że spierać się z nimi jest niebezpiecznie...
Myszka lubiła siedzieć na brzegu. Za każdym razem przynosiła ze sobą piękny kwiat albo jasny liść w prezencie dla oceanu. A ocean lubił czule dotykać myszki falami, śpiewając jej swoją piękną piosenkę. I nie było większego szczęścia dla myszki niż spotkanie z oceanem, a dla oceanu większego szczęścia niż widzieć raz po raz swojego małego przyjaciela.
Tak, byli dobrymi przyjaciółmi: ocean niezwykłej piękności i siły oraz mała, niczym niewyróżniająca się myszka. Droga była mała myszka oceanowi, a wielki, bezmierny ocean – myszce.
Gdy nadchodziła zima, małym łapkom trudniej było przedzierać się przez śnieg na brzeg, ale myszka nie mogła zostawić przyjaciela bez spotkania. W deszcz, w śnieżycę, mimo wszystko przychodziła tam, gdzie śpiewał jej przyjaciel. Bo nic ważniejszego niż czas i uwaga, wsparcie, gdy jest ciężko, nie możemy dać tym, którzy są nam drodzy. Nie raz mówiła myszka, siedząc na brzegu oceanu:
Pewnego dnia zapomnisz o swoim małym przyjacielu, zapomnisz o cieple duszy, o oczach, które na ciebie patrzą, czując szczególną czułość i pragnąc tylko najlepszego... Zapomnisz, bo nie ma nic szczególnego w małej myszce, takiej jak setki innych myszek... I boli mnie na samą myśl, że mój przyjaciel ocean mnie zapomni, bo dla mnie nie ma innych oceanów. I nie ma lepszych przyjaciół niż ty...
Ocean odpowiadał myszce, czule otulając jej łapki falą:
Głuptasku mój, mała myszko. Nie zdołam zapomnieć twojego ciepła, dobrych słów, kwiatów i jasnych liści, którymi ozdabiałaś moje fale. Nie zapomnę twojej przyjaźni.
Myszka lekko się uśmiechnęła. Wiedziała, że pewnego dnia ocean, dumny ze swojej siły, tak jak inne oceany, zapomni o małym, słabym przyjacielu.
Tak maluch dzień za dniem spędzał czas na brzegu i smucił się, że kiedyś to się skończy. I oto nadszedł ten dzień. Na brzeg przyleciał dumny orzeł, rozejrzał się dookoła, rozprostował silne skrzydła i powiedział:
Jesteś oceanem, a nie utopiłeś ani jednego statku. Ludzie zupełnie się ciebie nie boją, a więc nie cenią tego, co im dajesz. Weź przykład z innych oceanów. Staniesz się wtedy dumny i silny, a może nawet najlepszy wśród oceanów!
Ocean uważnie słuchał orła, a gdy ten skończył mowę, odpowiedział:
Jestem dobry właśnie dlatego, że nie jestem podobny do innych. Ludzie cenią to, co im daję, a dlaczego mieliby się mnie bać – nie rozumiem. Bez strachu mnie kochają i niczym mnie nie krzywdzą. Po co więc szaleć, topić statki, wzbudzać strach w sercach ludzi, zabierać życie, sprawiać, że rodziny cierpią? Czy to słuszne? Nie, nie, to wszystko nie dla mnie.
Orzeł zatrzepotał skrzydłami i zakręcił nad oceanem:
Głupcze, tak zachowują się wszystkie oceany, dlatego noszą to dumne imię. I ludzie coraz rzadziej brażdzą ich przestrzenie swoimi statkami, bojąc się zostać na zawsze w nieskończenie pięknym świecie ich fal. A ciebie się nie boją, wiedząc, że nie zrobisz im krzywdy i zawsze będą mogli wrócić do domu. Czy nie chciałbyś odpocząć od statków pływających po twoich wodach? Czy nie chciałbyś choć raz pokazać ludziom swojej siły? Zrób to i stań się prawdziwym oceanem!
Orzeł odleciał, a ocean się zamyślił:
Orzeł ma rację, zmęczyły mnie statki i ich ruch nie ustanie, dopóki nie pokażę swojej mocy. Wtedy ludzie zaczną się mnie bać. A tak naprawdę, czym jestem za ocean, jeśli żaden statek, żaden człowiek nie poznał siły moich fal, nie został w nieskończonej głębi moich wód na zawsze. Chyba orzeł ma rację. Trzeba, by ludzie zrozumieli, że nie jestem gorszy od moich braci oceanów.
Skończywszy rozmyślania, ocean usłyszał znajomy tupot małych łapek, lecz po słowach orła nie miał już dla niego żadnej wartości, a jedynie irytowało go, że przyjaźń z myszką osłabia jego wody.
Radosna myszka podeszła do oceanu, ale fala nie otuliła jej małych łapek czule, lecz z siłą odepchnęła ją, tak że myszka upadła na piasek szarym grzbietem. Nie rozumiejąc, co się stało, wstała, otrzepała się i postanowiła zostać na miejscu. Ale ocean powiedział jej:
Odejdź, nie potrzebuję przyjaciół. Mała myszka nie może być przyjacielem bezmiernego, silnego oceanu. Zmykaj, mówię ci w dobrej wierze. Czas mi pokazać swoją moc ludziom, tak jak robią to moi bracia oceany. Śmieszne, by ocean był tak dobry i jeszcze przyjaźnił się z myszką!
Myszka, zasmucona, pobiegła do domu, nie rozumiejąc, jak w ciągu zaledwie kilku godzin jej przyjaciel mógł się tak zmienić. Ale cóż zrobić – jeśli ktoś nie chce widzieć, czy trzeba się narzucać? Myszka wiedziała, że ta chwila kiedyś nadejdzie, ale od tego nie było łatwiej stracić drogiego przyjaciela.
Szła myszka do swojej norki i nagle zauważyła na pagórku małą dziewczynkę, która z jakiegoś powodu płakała. Poczuła myszka, jak bardzo jest jej ciężko, i postanowiła dowiedzieć się, co się stało. Może zdoła pomóc. Dziewczynka od razu ją zauważyła, a myszka cichutko pisnęła:
Jak masz na imię? Dlaczego płaczesz, co się stało?
Dziewczynka otarła łzy i, spojrzawszy na uważnie patrzącą na nią myszkę, powiedziała:
Mam na imię Maja. Mój przyjaciel Antek wypłynął łowić ryby, a ocean – zawsze spokojny i dobry nasz przyjaciel – nagle się rozszalał. Antek lada moment utonie w swojej lekkiej łódeczce, kołysząc się na ogromnych i straszliwych falach. Raczej nie, maluszku, nie dasz rady pomóc. Ja też nic nie mogę zrobić, bo strasznie boję się wody. Nie będę cię zatrzymywać, idź dalej swoją drogą.
Ale myszka nie zamierzała odchodzić. Trzeba było pomóc dziewczynce i porozmawiać z oceanem, którego wciąż uważała za swojego przyjaciela. Być może zdoła przekonać ocean, by się uspokoił, i uratuje Antka.
Mylisz się, Majo. Choć jestem mały, mogę ci pomóc. Potrzebna mi tylko łódeczka odpowiednia do mojego wzrostu. Jesteśmy z oceanem dawnymi przyjaciółmi, ale ktoś mu powiedział, że musi być przerażająco silny. A on, dumny ze swojej siły ukrytej w falach, obraził przyjaciela i może zgubić wiele statków i ludzi, w tym także Antka. Spróbuję namówić go, by znów stał się dawnym sobą. Oczywiście nie jestem pewny, czy mnie usłyszy, ale zrobię wszystko, by przywrócić nam obojgu przyjaciół.
A Antka znam, jest bardzo dobry. Zawsze częstował mnie najsmaczniejszymi owocami i jagodami, a jeszcze serem. I gra piękne melodie na gitarze, uwielbiam słuchać jego muzyki. Tylko łódeczkę mi trzeba…
Dziewczynka spojrzała na myszkę z nadzieją:
Maluszku, to byłoby wspaniale! A łódeczkę ci dam, bo Antek zawsze ma małe łódeczki, które rozdaje sąsiednim chłopcom. Jedną mi podarował, zaraz ją przyniosę.
Dziewczynka przyniosła z domu łódeczkę i razem z myszką udały się na brzeg oceanu. Ocean szalał i zdawało się, że jego fale nic nie zostawią w całości. Maja i myszka z przerażeniem patrzyły, jak w oddali kołysała się na falach ledwo widoczna łódź Antka.
Myszka bez namysłu wskoczyła do łódeczki, a dziewczynka, rozumiejąc wszystko, postawiła maleńką łódeczkę na wodzie. Myszka wpatrywała się w dal, próbując dojrzeć Antka, ale za ogromnymi falami z jej małej łódeczki nie było widać nic. Nie wiedziała, jak zacząć rozmowę z oceanem, by ją usłyszał, by Antek mógł wrócić do domu, więc zaczęła tak:
Przyjacielu mój ocean, wciąż jesteś moim przyjacielem. Raczej, dumny ze swojej siły, mnie nie usłyszysz, ale mimo to… Byłeś wyjątkowym oceanem, dobrym, pomagającym ludziom, spokojnym. Teraz zaś jesteś podobny do innych oceanów, które gubią mnóstwo istnień w swoich falach. Proszę: wróć do dawnego siebie! Bądź dobrym przyjacielem dla nas wszystkich! Pomyśl o myszce, która przybiegała do ciebie przy każdej pogodzie, bo jesteś jej drogi. Nie zgub Antka, to dobry chłopiec, proszę, pozwól mu wrócić do domu.
Ale ocean był nieugięty, dalej podrzucał na swoich falach dwie lekkie łódki. Nagle przewróciła się mała łódeczka myszki i maluch znalazł się w wodzie.
Myszka opadła z sił i nie mogła dłużej pracować łapkami, by utrzymać się na powierzchni. Zdążyła jeszcze powiedzieć, znikając w falach oceanu, tylko to:
Przepraszam, oceanie, widać byłem złym przyjacielem. Puść Antka do domu, nie zabieraj go od tych, dla których jest drogi. Na brzegu czeka na niego Maja – jego wierna przyjaciółka…
Ocean usłyszał słowa myszki, przypomniał sobie, jak obraził przyjaciela, słuchając orła, zrozumiał, na jak odważny krok zdecydował się maluch, ratując chłopca. Przestał szaleć i, wyrzucając myszkę na brzeg u stóp Mai, szepnął ze wstydem:
Jak mogłem, przecież nie jestem taki jak inne oceany. W moich wodach nie powinien tonąć ani jeden statek, ani jedna łódź. W tym moja siła, dzięki temu jestem wyjątkowy. Jak mogłem obrazić przyjaciela, chcąc być okrutnym jak moi bracia. Przepraszam, myszko, nie powinienem był wypowiadać słów, które bolą każdego przyjaciela. Mój dzielny maluchu, by ocalić cudzą przyjaźń i zwrócić Mai jej przyjaciela, który mógł zginąć w moich falach, byłeś gotów zginąć sam, tylko żebym cię usłyszał. Przepraszam, otwórz oczy, chcę znów widzieć cię szczęśliwym.
Ale myszka nie otwierała oczu. Maja płakała, trzymając ją w dłoniach, i nawet nie zauważyła, jak z łódki na brzeg wysiadł Antek. Chłopiec podszedł do Mai, zobaczył myszkę i od razu ją poznał. To ona przychodziła słuchać jego gry na gitarze, nie było wątpliwości.
Antek ostrożnie wziął zwierzątko w dłonie. Wiedział dokładnie, jak pomóc swojemu wybawcy, i wykonawszy wszystko, co trzeba, zdołał przywrócić ją do życia. Myszka otworzyła oczy. Widząc Antka, bardzo się ucieszyła i przytuliła się do dłoni chłopca. A Maja była szczęśliwa, że odważna myszka żyje.
Dziękuję, mój dzielny maluchu, że uratowałaś mnie w rozszalałym oceanie i pomogłaś wrócić do domu, do mojej Mai, mojej najlepszej przyjaciółki. Nigdy nie zapomnę twojego odważnego czynu i na pewno chętnie znów zobaczę cię w swoim domu, z przyjemnością zagram dla ciebie na gitarze – powiedział Antek, stawiając maluszka na piaszczystym brzegu.
Dziękuję, że oddałaś mi przyjaciela! Tak się cieszę, że Antek żyje i nic złego mu się nie stało. Mogę tylko dodać, że ja też zawsze chętnie będę cię widzieć – wtórowała Antkowi Maja.
Myszka była bardzo szczęśliwa, więc po prostu patrzyła na dzieci, zadowolona, że udało jej się uratować kogoś, kto był drogi dziewczynce.
Cieszę się, że już nie płaczesz, Majo. I jeszcze cieszę się, że mój przyjaciel mnie usłyszał – pisnęła myszka.
Czas nam wracać. Do zobaczenia, myszko! Do zobaczenia, oceanie! Zawsze pozostań sobą! – powiedzieli Antek i Maja, rozchodząc się do domów.
Do zobaczenia, niech twoja droga będzie dobra! – pożegnali się ocean i myszka.
Chłopiec i dziewczynka odeszli, a myszka została na brzegu.
Jak же piękny jesteś, mój przyjacielu, kiedy twoje fale nie szaleją, lecz łagodnie dotykają brzegu, kołysząc na sobie łódki, statki. Poznaję cię spośród wielu innych, bo tylko ty jesteś taki dobry – prawdziwy pomocnik, a nie przerażający wszystkich i myślący tylko o sobie wrogi wodny gigant.
Ocean był rad, że myszka jest przy nim, żywa. Jak zwykle czule dotknął jej małych łapek falą.
Sam nie cieszę się, że postanowiłem być taki jak moi bracia, słuchając dumnego orła. Jestem inny, jestem dobry, szaleństwo nie jest dla mnie. Przepraszam, obraziłem cię i omal nie zgubiłem ciebie i Antka. Czy zdołasz dalej uważać mnie za przyjaciela – nie wiem, ale nie mam nikogo droższego niż ty. I nigdy więcej, cokolwiek by ktoś mówił, nie obrażę mojego odważnego małego przyjaciela.
Myszka spojrzała na ocean. Cieszyła się, że znów z nim rozmawia.
Nie obrażałem się. Nie mogę się obrażać na kogoś, kto jest drogi. Bardzo się cieszę, że zrozumiałeś, że nie trzeba być podobnym do innych oceanów, by nosić to dumne imię. Bo jesteś najlepszym z oceanów właśnie dlatego, że jesteś dobry. Więc nigdy się nie zmieniaj i pozostań sobą…
Ta historia o przyjaźni myszki i oceanu mówi, mój drogi czytelniku, jak ważne jest pielęgnowanie prawdziwych przyjaciół, których nie ma tak wielu. O tym, że ważne jest pozostać sobą, nie próbując być takim jak wszyscy.
Zapamiętaj tę bajkę jako ważną lekcję, przekazaną ci z troską przeze mnie, która usłyszałam ją od wiatru, znającego myszkę i ocean. I dbaj o swojego prawdziwego przyjaciela.
