Magiczny las, czyli jak ważne jest słuchanie się nawzajem
6 743

Magiczny las, czyli jak ważne jest słuchanie się nawzajem

Autor: Екатерина Пивник
Ta autorska magiczna historia audio dla przedszkolaków i dzieci w młodszym wieku szkolnym (4-8 lat) opowiada o umiejętności tworzenia czegoś naprawdę cennego wspólnie. O tym, jak wszyscy mamy na siebie wpływ i jak możemy się zmieniać pod tym wpływem będąc w grupie. A pomogą nam w tym drzewa, które uwielbiają muzykę.

To, co wam opowiem, dzieci, to wielka tajemnica. I jeśli dorosły usłyszy tę historię, to będzie mu się wydawać trochę dziwna. I na pewno nie zrozumie mojej tajemnicy. Ale to się nie przydarzy wam, dzieciom, bo ta historia została napisana specjalnie dla was. Bo wy na pewno wierzycie w magię, więc naprzód!

Wyobraźcie sobie magiczny las. Nie taki, jak w bajkach dla małych dzieci z Babą Jagą i piecami z piernikami, ale prawdziwy magiczny las, gdzie wszystkie drzewa są żywe. Rozmawiają, żyją i każde wygląda inaczej. Tęczowa, pachnąca lipa i kwitnąca śliwa z fioletowymi gałęziami, jaskrawo-malinowy klon w żółte cętki i elegancka akacja ze srebrnymi liśćmi, żadne drzewo nie jest podobne do drugiego, wszystkie się różnią, ale przechowują wspólną tajemnicę — muzykę…

Jak to? — zapytacie — czy muzyka może być tajemnicą?

Oczywiście! Muzyka to język drzew magicznego lasu i każde drzewo brzmi jak swój instrument muzyczny.

Na polanie, tuż przed magicznym lasem, stoi najspecjalniejsze, najwyższe i najpotężniejsze drzewo — to dąb. Można go tutaj nazwać głównym, pomaga wszystkim drzewom magicznego lasu rozmawiać ze sobą, żeby nikt się nie kłócił, żeby można było się dogadać i żeby rozmowy były melodyjne i przyjemne.

Dąb wygląda elegancko, jego brązowy frak ozdobiony jest zielonymi gąsienicami i biedronkami, a zieloną koronę wieńczy brązowy cylinder z wizerunkiem klucza wiolinowego, a jedna z jego gałęzi, szczególnie pięknie i elegancko wygięta, przypomina batutę dyrygenta, którą macha w rytm muzyki i delikatnie puka, jeśli coś nagle brzmi nie tak.

Gąsienice i biedronki to jego pomocnicy, noszą magiczne nuty drzewom, jeśli im nagle brakuje delikatnych dźwięków, aby wyrazić swoje uczucia, nut u dąba-dyrygenta (bo to właśnie on) jest bardzo wiele. Przechowywane są pod korzeniami, w skrzyni, i każdy, kto ich potrzebuje, musi tylko poprosić o właściwą nutę.

Słuchajcie, słuchajcie, cicho..., słyszycie? Nad lasem znowu rozlega się magiczna muzyka. To dąb-dyrygent machnął batutą i drzewa zaczęły mówić:

Ach, jak jesteście piękne! — uśmiechnęła się elegancka akacja do sąsiada klonu.

A wy dzisiaj macie wspaniałą sukienkę — podchwycił jaskrawy klon — widzę, że rozpuściły się u was nowe liście.

Jakie dzisiaj oślepiające słońce — zaczął rozmowę cętkowany jesion, wyciągając gałęzie nad pomarańczową z piegami rokitnikiem — boję się, że się spalicie.

Nie, nie — uśmiechała się rokitnik — będę się opalać, to mi się podoba, lepiej wystawmy nasze gałęzki na promienie — i wyciągnęła w górę dłonie.

Każde drzewo miało swoje rozmowy, ale brzmiały one unisono. Delikatnie, przyjemnie i bardzo spokojnie. Przy takiej muzyce można było odpoczywać, a dąb-dyrygent zamknął oczy i cieszył się, jak magicznie płynie ta muzyka.

Ale pewnego ranka, budząc się, zarówno klon, jak i akacja, rokitnik i jesion, śliwa i lipa i inne drzewa, wszystkie-wszystkie zauważyły nowe drzewko. Pojawiło się niezauważenie, nagle i już. Rosło prosto pośrodku lasu, małe, ciemne, wyraźnie się wyróżniało spośród wszystkich mieszkańców lasu.

Kim jesteś? — zdziwione zapytały go drzewa.

Jestem morelą, wyrosłem tutaj w nocy i chcę rozmawiać z wami w magicznych piosenkach. Posłuchajcie mojej piosenki, jest wspaniała — i zaczął mówić, śpiewać, szumieć i szeleszczać gałęziami.

Inne drzewa próbowały podchwycić i wspierać jego muzykę, ale unisono się nie udało. Nie było zgody i magii w tym. Ostro i nieprzyjemnie zabrzmiały jego nuty. Piszczeły, gwizdały i przerywały dźwięki innych drzew.

No jak? — skończywszy grać, samolubnie pochwalił się morela.

Drzewa zawstydzone milczały. Dąb-dyrygent pukł batutą i zmarszczył brwi:

Przecież nie masz magicznych nut! Twoja muzyka jest sama w sobie...

Ale po co mi nuty? — zdziwił się morela — ja i tak gram głośno i magicznie, przecież jestem w magicznym lesie, czy to nie wystarczy do pięknej muzyki?

Bez nut nie usłyszysz innych drzew — wyjaśnił pomarańczowy rokitnik.

Twoje liście będą takie same ciemne jak teraz i nie będą jasno świecić jak u wszystkich drzew w naszym lesie, jeśli będziesz słuchać tylko siebie — pokręciła głową kwitnąca śliwa z fioletowymi gałęziami.

Potrzebujesz magicznych nut, aby umieć wyrażać swoje uczucia — podchwycił cętkowany jesion.

I słuchać innych — dodał jaskrawo-malinowy w żółte cętki klon — my wszyscy nauczyliśmy się grać, szanując się nawzajem.

Nagle dąb-dyrygent otworzył swoją skrzynię z nutami i nie znalazł tam ani jednej magicznej nuty.

Ale gdzie mogły się podział? — zastanawiał się, rozciągając w boki swoje potężne gałęzie — to bieda, bez magicznych nut nic się nie uda! Nie będzie już w naszym lesie magicznych piosenek! — zasmucił się dąb i jego liście opadły.

W tym czasie gąsienice i biedronki przeglądały skrzynię, gdzie przechowywane były magiczne nuty i nagle jedna z gąsienice zauważyła, że ktoś przegryzł ogromną dziurę w ściance skrzyni.

Tak właśnie magiczne nuty wydostały się ze skrzyni — powiedziała jedna z gąsienice, wskazując na duży otwór.

Ale gdzie są teraz? — zdziwily się drzewa — a co jeśli się zagubią i nie znajdą drogi z powrotem do skrzyni? Jak będziemy grać nasze magiczne piosenki?

I nagle rozległ się czyjś delikatny, przyjemny głos.

Znalazły się nuty! Oto one! Nuty prosto na mnie, na moich liściach!

Drzewa spojrzały tam, gdzie było ciemne morele, które nie umiało słuchać głosów innych drzew, i nie poznały go.

Przed nimi stało oślepiająco białe, smukłe z czarującym melodyjnym głosem zupełnie inne drzewko. Magiczne nuty całymi rzędami usiadły prosto na jego liściach i zamieniły go nie do poznania.

Ale po co przegryzłyście dziurę w skrzyni? — zapytał dąb magicznych nut.

Po prostu bardzo się spieszyłyśmy, aby pomóc nowemu drzewku stać się magicznym i grać dobrą muzykę — odpowiedziały nuty.

Boję się, że nic z tego nie wyjdzie — jakby całkiem smutnie pokręcił głową dąb, ale przy tym bardzo przebiegle mrugając do nut — młody morela zupełnie nie chce słuchać innych drzew i chce, żeby jego liście zawsze pozostały ciemne. Nie chce żadnych magicznych nut!

Nie! Nie! — usłyszały nagle wszystkie magiczne drzewa — bo ja wszystko zrozumiałem! Bardzo mi się podobało być takim pięknym, teraz czuję, że jestem taki sam piękny w środku, jak na zewnątrz, chcę rozmawiać z moimi nowymi przyjaciółmi i cieszyć się naszą wspólną przyjemną muzyką. Dziadku dąbie, pozwól proszę, aby nuty pozostały na moich liściach i będę z wami grać nowe magiczne piosenki!!

Oczywiście, dziadek dąb pozwolił nutom pomóc nowemu drzewku i w magicznym lesie znowu zagrała niezwykła, przelewająca się różnymi delikatnymi i przyjemnymi dźwiękami muzyka.

Jaskrawy klon, zachowując pauzę, słuchał pomarańczowego rokitnika, pachnąca lipa wtórował fioletowej śliwie, cętkowany jesion i elegancka akacja rozmawiały duettem, a młody biały morela uśmiechał się i cicho, słuchając ich wszystkich, patrzył na dąba-dyrygenta i śpiewał.

Bajka Magiczny las, czyli jak ważne jest słuchanie się nawzajem jest dostępna w formacie FB2 na telefony, tablety, komputery i czytniki e-booków.
Podobne bajki
Jak Kołobek poznawał ludzi na stronach internetowych
Jak Kołobek poznawał ludzi na stronach internetowych
I Kołobek bywa samotny. Dlatego postanowił — zarejestruję się na portalu randkowym. Od tego wszystko się zaczęło. Współczesna pouczająca baśń o tym, jak Kołobek poznawał ludzi w internecie
5 773 3
Jak zając i wilk zamienili się ogonami
Jak zając i wilk zamienili się ogonami
Pouczająca współczesna baśń o tym, jak Zając i Wilk postanowili zamienić się ogonami. Co z tego wyniknie?
31 908 3
Opowieść o księżniczce i smoku
Opowieść o księżniczce i smoku
Współczesna baśń o pewnej księżniczce, która bardzo-bardzo bała się strasznego smoka. Ale pewnego dnia przezwyciężyła strach i postanowiła go odwiedzić... I tak narodziła się nowa przyjaźń.
12 390 4
Bajka o trzech ciastach
Bajka o trzech ciastach
Pewnego razu król powiedział swoim córkom — upiecz mi każda ciasto na moje urodziny. Dwie przyszłe księżniczki wykonały zadanie, a trzecia przyszła z pustymi rękami. Z autorskiej bajki dowiesz się dlaczego
5 403 3

Chcesz otrzymywać powiadomienia o nowych bajkach?

↑