Książę Gwidon i Królewna Łabędź: tak naprawdę było
3 457

Książę Gwidon i Królewna Łabędź: tak naprawdę było

Autor:
Druga część prehistorii słynnych przygód księcia Gwidona na wyspie Buján. Kto uratował małego carewicza z beczki, nauczył Królewnę Łabędź zamieniać się w człowieka i urządził wspaniałe wesele? Czytajcie szybko! Słuchowisko dla dzieci w wieku szkolnym i dorosłych, którzy wierzą w cuda!

Krótkie streszczenie poprzedniej części

Przeczytaj część 1: Prehistoria i kulisy bajki o carze Sałtanie

Pewnego dnia znudziło się Królowi Morskiemu, więc Czarownica wraz ze stryjem Czarnomorem zaproponowali mu, by sam zorganizował swoje 999. urodziny.

Król wciągnął się w przygotowania, wymyślił mnóstwo konkursów i zawodów, a zwycięzcą został Niebieski Smok. Czarownica wręczyła mu czarną perłę, magiczną. Miała pomóc smokowi urosnąć.

Zwycięzca odpłynął, uroczystość dobiegła końca, a Król Morski zaczął rozpakowywać prezenty. Wśród darów znalazł stary kufer, z którego wysypały się małe rybki. Dzięki eliksirowi szybkiego wzrostu zamieniły się w 32 bohaterów i Królewnę Łabędź.

Bohaterów oddano pod komendę Czarnomora do królewskiej straży, a Królewnę Łabędź Król Morski pokochał jak własną córkę.

Minął czas i pojawił się Niebieski Smok, ogromny i niewiarygodnie wielki. Zażądał, by oddano mu Królewnę Łabędź za żonę. Król, Czarnomor i Czarownica zastanawiali się, co robić. Czarownica wpadła na pomysł, by nauczyć królewnę latać w przestworzach i chodzić po ziemi.

Przemiany Królewny Łabędź

Po naradzie Czarownica, Król Morski i Czarnomor popłynęli na żółwiach morskich do pałacu. Tam Królewna Łabędź bawiła się z bohaterami w berka. Czarownica zawołała królewnę i zaproponowała jej inną grę: zostać ptakiem albo człowiekiem.

Królewnie spodobał się ten pomysł i wszyscy udali się nad brzeg morza. Dorośli płynęli na żółwiach, Królewna Łabędź płynęła sama, jak syrenka. Za nią podążyli wszyscy bracia. Jak przecież mieliby zostawić swoją jedyną siostrę? Wynurzyli się tuż pod powierzchnię wody, a Czarownica powiedziała:

Wyskocz, piękna, na brzeg i głęboko wciągnij czyste powietrze. Musisz stać się ptakiem! Poleć trochę nad morzem. Potem wznieś się jak najwyżej i wpadnij do wody jak kamień!

Królewna Łabędź zdziwiła się, ale nic nie powiedziała i posłusznie wykonała wszystko, co jej kazano. I rzeczywiście: najpierw zamieniła się w łabędzicę, poleciała nad morzem, rozprostowała skrzydła, a potem spadła jak kamień do wody i znów stała się syrenką.

Nawet nie chciało mi się wracać! ― zawołała. ― Latać i oddychać powietrzem to po prostu cudowne!

A ja? ― zasmucił się Król Morski. ― Jak ja bez ciebie, córeczko?

Ojcze, nie zamierzam cię porzucać, tu jest mój dom ― objęła Króla Morskiego dziewczyna.

Bohaterowie zaczęli namawiać Czarnomora, by pozwolił i im odetchnąć powietrzem, ale Czarownica zabroniła: lepiej spróbować jutro z rana, teraz nie ma na to czasu.

Dość marnowania czasu ― burknęła wiedźma ― trzeba jeszcze sprawdzić, jak królewna zamieni się w człowieka.

Królewno Łabędź, zamień się w łabędzicę, potem poleć na ziemię, usiądź w krzakach, otrząśnij się i strzepnij piórka. Potem wróć do morza, albo jako syrenka, albo jako ptak. Szkoda, że nie zobaczymy, co się z tobą stanie. Chwileczkę, przecież mam talerzyk z dorodnym jabłuszkiem! Czekajcie tu na mnie, zaraz wracam ― zawołała Czarownica i zniknęła.

I oto Czarownica znów pojawiła się na swoim żółwiu morskim, a w rękach trzymała magiczne przedmioty.

Królewno Łabędź, pora! ― zawołała.

Łabędź wyszła z wody, a pozostali przylgnęli do talerzyka. Zamarli i patrzyli, jak toczy się jabłuszko. Wszystkie przemiany królewny odbywały się na ich oczach! Bohaterowie pływali obok, pchali się, też chcieli zobaczyć.

Oto wzbiła się w powietrze jako łabędzica, poleciała trochę nad morzem i skierowała się ku brzegowi. Usiadła w krzakach, otrzepała się, strzepnęła piórka i zamieniła się w dziewczynę niezwykłej urody. Chodziła chwilę po ziemi. Wszędzie czuła się jak u siebie: na lądzie, w powietrzu i w głębinach morskich. Ale czas wracać!

Brawo, córko ― pochwaliła ją Czarownica.

Królewna z bohaterami ścigały się do pałacu, a Król Morski, Czarnomor i Czarownica poszli na kolejną naradę do domu wiedźmy.

Czarownica rzuciła na nich zaklęcie „nikt nie widzi, nikt nie słyszy” i wszyscy zaczęli się zastanawiać, jak pokonać Niebieskiego Smoka.

Narada w domu Czarownicy

W pewnym królestwie, niedaleko wyspy Buján, urodził się carewicz Gwidon ― powiedziała Czarownica ― ale jego ciotki: tkaczka, kucharka i swatka baba Babarycha chcą go zgładzić. I nie tylko dziecko, ale i matkę. Obawiam się, że im się to uda. Ja nie mogę temu zapobiec. Ale carewicz jest nam potrzebny, tylko on nadaje się na wybawiciela Królewny Łabędź.

Przecież on jest malutki! ― zawołali chórem Czarnomor i Król Morski.

To nie problem. Za jedną noc urośnie, mam eliksir na wzrost dzieci! Zapomnieliście? ― odpowiedziała Czarownica.

Wiedźma opowiedziała, co wymyśliła, by uratować Królewnę Łabędź, niemowlę i jego matkę, carową.

Znów trzeba było wezwać z najbliższej wsi nad morzem Domowika. Czarownica dała mu eliksir: trzeba było podać go carewiczowi, gdy gońcy wrócą od cara Sałtana, aby urósł w ciągu nocy, kiedy będzie razem z matką pływał w beczce.

Gonic wrócił od cara Sałtana z dobrą nowiną, ale ciotki i swatka baba Babarycha podmieniły dobry list na zły. Bojarzy odczytali fałszywą wiadomość i powiedzieli carowej: a co im do tego! Ogłosili jej i synowi zły los: wejść do beczki i wrzucić ją do morza!

A za tym wszystkim przez talerzyk z jabłuszkiem przyglądali się Czarownica, Król Morski i Czarnomor.

Czarnomorze, siadaj na swój żółw, wołaj bohaterów! Płyńcie szybko do brzegu, bo zaraz carową i niemowlę wsadzą do beczki i wrzucą do morza. Wasze zadanie: nie pozwolić im utonąć i donieść na rękach aż do wyspy Buján, tak by carowa myślała, że płynie po morzu!

Powiedziane, zrobione.

Bohaterowie wynieśli beczkę na wyspę Buján i cicho odpłynęli.

Niebieski smok i Królewna Łabędź

Tymczasem Królewna Łabędź, w towarzystwie Czarownicy, przypłynęła do wyspy Buján. Niebieski smok czekał tam na nią, ogromny, z łuską mieniącą się w słońcu. Zobaczył syrenkę i jego oczy zapłonęły ogniem. Czarownica szepnęła Królewnie Łabędź:

Musisz się natychmiast zamienić w ptaka!

Syrenka wyskoczyła z wody, nabrała w płuca powietrza i stała się śnieżnobiałym ptakiem.

Niebieski smok rozgniewał się, że go oszukano, zrobił to samo i zamienił się w czarnego kruka.

Rzucił się na białą łabędzicę i to wbijał w nią szpony, to próbował dziobem. Łabędź opadła na wodę, a kruk wciąż ją dręczył.

Ale wyrośnięty carewicz, dorodny młodzieniec, zobaczył, co się dzieje, i pospieszył na pomoc.

Kruk utonął w morskiej głębinie, a na jego ciało rzuciła się ławica rybek z trzema rzędami zębów. Na falach zostały tylko czarne pióra.

Czarna perła na skręconym platynowym łańcuszku wróciła do Czarownicy. Już nigdy nie pojawi się w królestwie morskim zły i potężny czarownik.

Królewna Łabędź

Ach, ojcze, bardzo spodobał mi się carewicz. Uratował mnie! Co mam teraz zrobić? Chcę być przy nim!

A ja? Obiecałaś, że zawsze będziesz przy mnie ― zasmucił się Król Morski.

Łzy spłynęły po policzkach Królewny Łabędź, objęła ojca, a serce jej pękało: na ziemi było jej dobrze, ale i w pałacu Króla Morskiego też.

Syrenka udała się do Czarownicy po radę.

Nie martw się, córeczko, pomogę ci z Gwidonem ― takie imię nadała mu carowa. I z ojcem też pomogę, nie smuć się.

Powiedziałam księciu, że to nie łabędź go ocalił, lecz dziewczyna, którą zostawił przy życiu, a on nawet nie zwrócił na to uwagi. Pewnie myśli, że jestem gadającym ptakiem ― powiedziała z urazą Królewna Łabędź.

Nie martw się, on dopiero co był niemowlęciem, nie ma życiowego doświadczenia ― z uśmiechem powiedziała Czarownica ― trzeba go nauczyć cudów.

Jak to? ― zainteresowała się Królewna Łabędź.

Zaufaj mi, pomogę ci! Trzeba nam na wyspie zbudować miasto w ciągu jednej nocy...

Znów wezwano Domowika, by sprawdzić, czy w pobliżu wyspy Buján jest jakieś miasto z chciwym i złym władcą.

Nie trzeba daleko szukać ― z goryczą odpowiedział Domowik ― mieszkam w pałacu samego Pana, i jaki on zły! A od chciwości nawet nie chce się ożenić: a nuż dzieci się pojawią, trzeba by się dzielić bogactwem.

A chcesz innego pana? ― podstępnie zapytała Czarownica. ― Mogę przenieść waszą wieś na wyspę Buján, do nowego pałacu, do kamiennych domów!

Kto by takiej propozycji odmówił! ― ucieszył się Domowik.

Powiedziane, zrobione.

Rano carowa i jej syn Gwidon się obudzili, a na pustej wyspie stało nowe miasto, po prostu cudo!

Obudził się też zły i chciwy Pan: wszystko stoi na miejscu, ale ludzi nie ma, cisza, tylko wiatr wyje. Ani chłopów, ani bab, ani dzieci! Nie słychać psiego szczekania ani krów. Cały dobytek na miejscu, ale ani jednej żywej duszy!

Czarownica udała się do Króla Morskiego, by porozmawiać o losie Królewny Łabędź.

Król Morski nie wiedział, czym jest miłość, a już zwłaszcza ziemska. Nie mógł pojąć, dlaczego przybrana córka chce żyć na ziemi. Ale nie chciał, by była nieszczęśliwa.

Wezwano Królewnę Łabędź. Smutna i blada, pokochała księcia Gwidona całym sercem.

Córeczko, będziesz mnie odwiedzać, jeśli zamieszkasz na ziemi? ― zapytał Król Morski drżącym głosem.

Oczywiście, ojcze! ― zawołała dziewczyna. ― Będę przypływać do pałacu co tydzień.

Nie będę ci stawał na drodze ― westchnął Król Morski i otarł jedną łzę.

Sprawa załatwiona, a Czarownica zajęła się ciotkami księcia Gwidona i swatką babą Babarychą.

Tym niespokojnym kobietom zaczęły się śnić cudowne sny. Najpierw kucharce o wiewiórce ze złotymi orzechami. Później tkaczce o trzydziestu trzech bohaterach w łuskach płonących jak żar. A swatka baba Babarycha we właściwym czasie śniła o Królewnie Łabędź.

Cudów więc nie brakowało.

Piraci

Niedawno u pałacu Króla Morskiego zatonął piracki okręt z załogą. Piraci lubili hałasować i nawet na dnie morskim się tym zajmowali. Ile razy obiecywali carowi i Czarnomorowi, że będą się zachowywać, ale nie potrafili dotrzymać słowa.

Trzeba było dla nich zbudować więzienie. A okręt na dnie zaczął obrastać muszlami. Rybki upodobały sobie ten wrak.

Czarownica udała się do więzienia do piratów.

Jeśli wykonacie moje zadanie, Król Morski wypuści was na ziemię ― surowo powiedziała wiedźma do zebranych piratów.

A co mamy zrobić? ― z nadzieją w głosie zapytał kapitan.

Kilka razy musicie popłynąć statkiem z wyspy Buján do stolicy cara Sałtana. Powiecie carowi to, co wam powiem. Jeśli się wywiążecie, Król Morski wypuści was na ląd. Ale musicie porzucić piractwo i stać się kupieckim statkiem. Jeśli oszukacie, pierwszy sztorm znów sprowadzi was na dno, i to na zawsze!

Piraci nie namyślali się długo i wyrazili zgodę. Bardzo chcieli wrócić na swój statek i oddychać powietrzem!

Zawrzała praca, zaczęto doprowadzać statek do porządku. Czarownica pomogła swoją magią.

Wkrótce statek był gotowy. Wszyscy piraci włożyli nowe kontusze i wyglądali tak dostojnie, że nie mogli oderwać od siebie wzroku. Nigdy w życiu nie byli tak starannie uczesani i ubrani. Ale najbardziej cieszył ich statek, jak nowy!

Wypłynęli na wyspę Buján, a Czarownica dała kapitanowi ściągawkę, co i kiedy ma mówić. Tekst wykuł na pamięć!

Przemiany Gwidona

Czarownica na swoim żółwiu morskim pomknęła do pałacu z talerzykiem i dorodnym jabłuszkiem. Zebrali się Król Morski, Czarnomor, Królewna Łabędź i trzydziestu dwóch bohaterów, by zobaczyć, co dzieje się na wyspie Buján.

Wtedy zobaczyli, jak goście przybyli na wyspę Buján. Ucztowali i rozmawiali w pałacu z księciem Gwidonem.

Teraz płyń do wyspy Buján, zaraz książę przyjdzie nad morze. Jeśli zechce zobaczyć swojego ojca ― zamień go w komara, niech poleci za statkiem ― powiedziała Czarownica.

Jak mam go zamienić w komara? Nie potrafię ― zdziwiła się Królewna Łabędź.

Wystarczy, że pokropisz go wodą morską, a resztą zajmę się ja ― ze śmiechem powiedziała Czarownica.

Królewna Łabędź odpłynęła, a z nią bohaterowie, w stronę wyspy.

A jak komar przeleci przez morze sam? ― nagle zapytał Czarnomor. ― Jest przecież słaby, nie da rady wrócić! Zginie!

Ojej, nie pomyślałam o tym ― wykrzyknęła Czarownica ― jak tylko statek piracki odpłynie od brzegu, znów wróci na dno morskie. Trzeba coś szybko wymyślić! A na razie niech zostanie komarem!

Tak też się stało. Podczas gdy komar podróżował na statku, Czarownica w mądrej, starej księdze Jaigam szukała rozwiązania trudnego zadania. I znalazła!

Po babce wiedźma odziedziczyła wiele różnych rzeczy, niektóre bardzo dziwne i nawet nie wiadomo było, do czego służą. W księdze Jaigam na stronie 1099 był rysunek małej szkatułki: dwie dłonie mocno splecione krzyżem, z tyłu małe skrzydełka, a pod nim zaklęcie w starożytnym języku. Czarownica pamiętała tę srebrną szkatułkę i nie mogła zrozumieć, po co jej skrzydełka.

Okazało się, że szkatułka potrafi latać i błyskawicznie przenosić małe przedmioty na dowolną odległość. Wystarczy w otwartą szkatułkę wypowiedzieć zadanie i zaklęcie.

Czarownica w specjalnej komnacie magicznych rzeczy znalazła tę latającą szkatułkę i poleciła jej przenieść komara na wyspę Buján. A Gwidon nawet nie zdążył nic zrozumieć. Po tym, jak ukąsił ciotkę w oko, na sekundę znalazł się w ciemności, a potem od razu na swojej wyspie.

Tam już czekała na niego Królewna Łabędź. Trzy razy książę przelatywał między carem Sałtanem a swoim miastem. Trzy razy podróżował z byłymi piratami na ich statku. Za każdym razem piraci ubierali się w inne stroje, a na rozkaz Czarownicy zmieniali rozmiar i kolor bród, więc za każdym razem wyglądali inaczej.

Ani car Sałtan, ani książę Gwidon nie domyślali się, że to ci sami ludzie.

Król Morski wypuścił piratów na ląd, bo uczciwie wykonali zadanie. Porzucili piractwo, bo kto chciałby gnić w wodzie na dnie morskim, skoro można oddychać pełną piersią świeżym powietrzem i do tego uczciwie zarabiać na handlu!

Długo czy krótko, ale wszystko się wreszcie ułożyło.

Król Morski pogodził się z tym, że jego przybrana córka dorosła i znalazła swoje przeznaczenie na ziemi.

A Królewna Łabędź, jak obiecała, co tydzień odwiedzała swojego ojca, Czarownicę, braci i Czarnomora. Choć codziennie widywała braci i stryja pod murami swojego miasta, nie mogła z nimi ani porozmawiać, ani tym bardziej poszaleć. Co innego w pałacu Króla Morskiego!

Na tym kończy się bajka, a kto czytał, ten młodzieniec!

Bajka Książę Gwidon i Królewna Łabędź: tak naprawdę było jest dostępna w formacie FB2 na telefony, tablety, komputery i czytniki e-booków.
Podobne bajki
Jak Kołobek poznawał ludzi na stronach internetowych
Jak Kołobek poznawał ludzi na stronach internetowych
I Kołobek bywa samotny. Dlatego postanowił — zarejestruję się na portalu randkowym. Od tego wszystko się zaczęło. Współczesna pouczająca baśń o tym, jak Kołobek poznawał ludzi w internecie
5 773 3
Jak zając i wilk zamienili się ogonami
Jak zając i wilk zamienili się ogonami
Pouczająca współczesna baśń o tym, jak Zając i Wilk postanowili zamienić się ogonami. Co z tego wyniknie?
31 908 3
Opowieść o księżniczce i smoku
Opowieść o księżniczce i smoku
Współczesna baśń o pewnej księżniczce, która bardzo-bardzo bała się strasznego smoka. Ale pewnego dnia przezwyciężyła strach i postanowiła go odwiedzić... I tak narodziła się nowa przyjaźń.
12 390 4
Bajka o trzech ciastach
Bajka o trzech ciastach
Pewnego razu król powiedział swoim córkom — upiecz mi każda ciasto na moje urodziny. Dwie przyszłe księżniczki wykonały zadanie, a trzecia przyszła z pustymi rękami. Z autorskiej bajki dowiesz się dlaczego
5 403 3

Chcesz otrzymywać powiadomienia o nowych bajkach?

↑