W jednej małej wiosce, na samym jej skraju, stał niezwykły domek. Bardzo wyróżniał się na tle wszystkich pozostałych budynków znajdujących się w tej osadzie. Ludzie przychodzili nawet tylko po to, aby na niego popatrzeć.
Dom przypominał prawdziwą izbę z bajki. Był mały, okna okrągłe z obramowaniem z rzeźbionych, jak koronka, opaski, dach przypominał duży piernik miodowy, a ściany były pomalowane na delikatny różowy kolor.
Wokół domu było wiele kwiatów i kwitnących drzew, był nawet staw, w którym pływały dwa wspaniałe białe jak śnieg łabędzie, wszystko w tym domu było niezwykłe.
I nikt nie podejrzewał, że mieszkała w nim rodzina czarodziejów. Mama, tata, babcia i dziewczyna Milana, która właśnie dzisiaj miała urodziny — skończyła szesnaście lat.
Z okazji tego uroczystego wydarzenia w domu zorganizowano wielkie święto, ponieważ dziewczyna osiągnęła już wiek, w którym mogła rozpocząć naukę subtelności magii.
Kiedy święto dobiegało końca i goście zaczęli się rozchodzić, babcia zawołała Milanę:
Wiesz, moja dziewczynko, że nie jesteśmy tacy jak większość ludzi, mamy moc, która nazywa się magią. I kierować tę moc powinniśmy tylko na czynienie dobrych uczynków. Przez wiele lat pomagamy ludziom, gdy widzimy, że bez naszej pomocy sobie nie poradzą.
Aby rozpocząć naukę wszystkich subtelności, dam ci trzy wstążeczki, za pomocą których będziesz mogła dokonać trzech dobrych uczynków, ale pamiętaj. Jeśli będziesz chciała skierować ich moc na złe czyny, wstążeczki zamieniają się w zwykłe gałązki i stracą swoje magiczne właściwości.
Babcia kontynuowała swoją opowieść.
Milana wzięła od babci magiczne wstążeczki, które były niebieskie, zielone i pomarańczowe, i poszła spać.
Rano, gdy całkowicie się rozwidniło, Milana wyszła za bramę domu, postanowiła przejść się po wiosce. Dzisiaj była sobota, a to oznaczało, że na ulicach powinno być wiele ludzi.
Dziewczyna wcale nie mogła wymyślić, gdzie zastosować magiczną moc wstążeczek. Milana przeszła po jednej ulicy, potem po drugiej. I wszędzie każdy był zajęty swoimi sprawami, nikt nie zwracał na dziewczynę żadnej uwagi.
Milana spotkała staruszką, która niosła ciężkie torby i zaproponowała jej swoją pomoc, staruszka odpowiedziała, że jest jej bardzo wdzięczna, ale już dotarła do swojego domu. Tak dziewczyna spacerowała do południa, nawet trochę się zmęczyła.
Milana dotarła do starych ruin, które dawno temu zostały porzucone przez ludzi i tylko dzieci bawiły się tutaj w niebezpieczne gry. Opuszczone budynki znajdowały się prawie w centrum wioski i zasmucały życie większości ludzi mieszkających na tej ulicy.
I teraz dochodziły stamtąd dziecięce głosy, chłopcy w coś grali.
Milana przeszła przez stare kłody i zobaczyła jednego z chłopców:
Po co wy tutaj gracie, nie macie nic lepszego do roboty? Tutaj jest niebezpiecznie, w każdej chwili coś wam tutaj może przygniecć!
Powiedziała mu Milana.
Widząc dziewczynę, wszyscy chłopcy zbiegli do niej i jednym głosem krzyknęli, że nie mają dokąd pójść, ponieważ w wiosce nie ma ani jednego placu zabaw i nie ma nawet parku.
Wtedy dziewczyna przypomniała sobie o swoich magicznych wstążeczkach i wymyśliła, gdzie je zastosuje.
Milana powiedziała chłopcom, aby poszli do domów na obiad i wrócili tutaj wieczorem. A sama rzuciła na ziemię pomarańczową wstążeczkę i w jednej chwili wszystkie stare budynki zniknęły, a wokół pojawiły się zadbane rabaty kwiatowe i ścieżki z ławeczkami.
Dziewczyna rzuciła zieloną wstążeczkę i w miejscu starego wykopu powstał mały stawek, nad którym rozciągała się wierzba, a po wodzie pływały kaczki.
Wreszcie została ostatnia niebieska wstążeczka, z której pojawił się całe miasteczko zabaw, czego tu tylko nie było: huśtawki, zjeżdżalnie, różne drabinki, karuzele.
Kiedy wieczorem przyszli chłopcy, nie wierzyli swoim oczom, jak pięknie tutaj było, nawet dorośli ludzie z radością przyszli popatrzeć na mały park, który pojawił się znikąd.
A Milana była bardzo szczęśliwa, że mogła swoimi dobrymi uczynkami przynieść tyle radości ludziom.
