Mama trzyletnią dziewczynki Witaliny od dziecka marzyła, aby nauczyć się grać na fortepianie. Jednak gdy sama była dzieckiem, jej rodzina żyła ciężko: pieniądze zarabiane przez jej ojca i matkę ledwie wystarczały na najpotrzebniejsze rzeczy do życia, dlatego jej rodzice nie mogli sobie pozwolić na tak niemożliwe wydatki — kupienie córce pianina, które kosztowało bardzo, bardzo drogo.
I wtedy, w dzieciństwie, przyszła mama Witaliny uroczyście przyrzekła sobie, że gdy dorośnie, na pewno kupi sobie pianino i nauczy się na nim grać.
I oto ten długo oczekiwany moment nadszedł: w mieszkaniu, gdzie mieszkała ze swoim mężem i córką, pojawiło się elektroniczne pianino przywiezione w specjalnym kartonie ze sklepu "Muzyka".
Tata Witaliny rozpakował pudełko, ostrożnie wyjął z niego mały, elegancki instrument muzyczny i położył go na stoliku kawowym. Pianino błyszczało i lśniło, przyciągając i ciesząc oczy wszystkich obecnych. Witalina nie wytrzymała: podbiegła do stolika kawowego i gdy tylko spróbowała dotknąć paluszkami klawiszy pianina, mama ostro krzyknęła:
Nie śmiesz! Nie wolno!
I przez długi czas stali przy cudownym instrumencie muzycznym i milcząco się nim zachwycali. Wreszcie tata Witaliny powiedział:
No dobrze! Popatrzyliśmy i wystarczy.
Następnie wziął pianino w swoje ręce i włożył je z powrotem do pudełka, a pudełko wraz z pianinem zanieśli i umieścili w szafie na ubrania. Drzwiczki szafy zamknął na klucz i przekazał klucz swojej żonie, mamie Witaliny.
Mijały dni za dniami. Mama Witaliny codziennie przez godzinę dziennie ćwiczyła grę na pianinie. Uczyła się na pamięć lekkich utworów fortepianowych, których nuty wysyłała jej e-mailem jej przyjaciółka mieszkająca w innym mieście, nauczycielka muzyki, pianistka.
Gdy kilka miesięcy temu mama Witaliny podzieliła się z przyjaciółką-pianistką swoimi upragnionymi planami nabycia w bliskiej przyszłości elektronicznego pianina i spróbowania najpierw samej nauczyć się na nim grać, a następnie być może nauczyć tego również swoją córkę, która niedawno skończyła trzy latka, jej przyjaciółka-pianistka wraz z obietnicą pomocy w wysyłaniu nut powiedziała:
Gorąco ci radzę, droga przyjaciółko, nie podpuszczaj swojej córki do instrumentu muzycznego, nie pozwalaj jej nawet go dotykać, dopóki waszej córce nie skończy się co najmniej pięć lat. Wy i wasz mąż chcecie przecież widzieć swoją córkę utalentowaną?!
Mama Witaliny nie zrozumiała sensu tej dziwnej rekomendacji, ale nie zadawała jej pytań, aby dowiedzieć się, co miała na myśli. Ciepło pożegnała się z przyjaciółką i rozłączyła się. Ale potem stale rozmyślała nad słowami przyjaciółki, próbując rozszyfrować ich tajny sens.
Witalina, za każdym razem gdy była obecna na tych lekcjach muzyki swojej mamy, z przyjemnością słuchała pięknych melodii piosenek i tańców, które wykonywała swoimi zręcznymi paluszkami jej mama.
Sama Witalina nie śmiała nawet zbliżać się do cudownego instrumentu muzycznego: mama surowo jej to zakazała. Mama wyjaśniała córce:
Witalina, jesteś jeszcze bardzo mała, nie masz jeszcze niezbędnych umiejętności i zdolności, aby prawidłowo, umiejętnie naciskać klawisze tego pianina. Jeśli nagle zaczniesz bezmyślnie walić paluszkami po klawiszach pianina, ono może się obrazić, a nawet na długo "zachorować". I wtedy skończą się moje na nim ćwiczenia, a muzyka przestanie brzmieć w tym pokoju. Przecież tego nie chcesz?!
I Witalina musiała niechętnie zgodzić się z mamą. Nadal pozostawała jedyną i najbardziej oddaną słuchaczką swojej mamy. A to bardzo inspirowało mamę, i starała się jak najlepiej i bez błędów wykonywać na pianinie utwory fortepianowe, aby jej wykonanie wywoływało za każdym razem u córki szczere zachwyt i zadziw.
Jeśli chodzi o tatę Witaliny, to odnosił się sceptycznie, chłodno do nowego hobby swojej żony. Uważał to za zwykły kaprys, żeński wymysł, fanaberie i cierpliwie pobłażliwie odnosił się do jej "ćwiczeń" na pianinie. Tym bardziej że większość czasu w ciągu dnia spędzał w pracy.
Wieczorem wracał do domu zmęczony. Witalina, która zawsze niecierpliwie czekała na jego przyjście, za każdym razem z radością i zachwyceniem rzucała mu się na szyję, ale tata, podchwyciwszy ją na ręce i czule pocałowawszy córkę, natychmiast opuszczał ją na podłogę i szedł do swojego pokoju odpocząć.
Mama podczas swoich lekcji muzyki jednak znajdowała czas, aby rozmawiać z Waliną o tym, jak należy trenować i rozwijać palce, aby naciskając klawisze pianina, dźwięki były piękne i pełne. Mówiła:
Trzeba nauczyć palce swoimi poduszeczkami lekko i urywanie dotykać klawiszy, jakby biegały, bawiły się, tańczyły. Wszystkie paluszki, pięć na prawej ręce i pięć na lewej, powinny być jednakowo zręczne, posłuszne, silne, wtedy pianistka może nimi umiejętnie kierować i być z nich dumna.
Tak, mamo, masz rację, że nie podpuszczasz mnie do pianina. Przecież to bardzo trudne — kierować wszystkimi dziesięcioma palcami, które kolejno i w różnej kolejności powinny naciskać klawisze. Nigdy się tego nie nauczę! — powiedziała z goryczą Witalina.
Cóż ty, nie poddawaj się! Podrośniesz, a wszystko ci się uda. Na przykład stonogi, które z wyglądu przypominają gąsienice, mają nie czterdzieści nóg, a znacznie więcej, i wszystkimi swoimi nóżkami łatwo nimi kierują. Ty jesteś mądrzejsza i zdolniejsza niż te stonogi, nie prawda?!
Witalina, wysłuchawszy słów swojej mamy, odeszła zamyślona od pianina, podeszła do swojego stołeczka stojącego przy ścianie i usiadła na nim.
Gdy mama wychodziła do sklepu na zakupy i zostawiała Waliną na jakiś czas samą w domu, a instrument muzyczny był zamknięty w szafie, podchodziła do szafy i rozmawiała przez drzwiczki szafy z pianinem:
Drogie cudowne pianino, dziękuję ci za piękną muzykę, którą nam dajesz. Bardzo, bardzo cię kocham i zawsze będę cię kochać.
Minęło kilka miesięcy. W ostatnim czasie mama Witaliny już nie chowała elektronicznego pianina w szafie, i leżało ono wyłączone na stoliku kawowym.
Pewnego dnia Witalina, gdy mamy nie było w domu, nie wytrzymała pokusy: podeszła bliżej do instrumentu muzycznego, aby przynajmniej dotknąć go ręką i czule go pogłaskać. Odsunęła maminy stołek, który był dla niej za wysoki, aby się na niego wspiąć i usiąść, i stanęła przed pianinem, patrząc na niego z zachwyceniem i miłością.
Pianino niespodziewanie dla Witaliny samo się włączyło. Nagle zaświeciła się klawisz, a na nim jasno błyszczała cyfra "1". Witalina, nie zastanawiając się, natychmiast nacisnęła tym klawiszem swoim dużym pierwszym palcem prawej ręki; klawisz zaśpiewał przyjemny dźwięk, a światło w nim zgasło.
Następnie zaświeciła się sąsiednia, na prawo od pierwszej, klawisz z cyfrą "2", którą Witalina natychmiast nacisnęła wskazującym drugim palcem swojej prawej ręki; klawisz zaśpiewał tym razem nieco bardziej delikatny dźwięk niż pierwszy klawisz. Po chwili światło w tym klawiszu również zgasło.
Kolejno zaświecały się, śpiewały i gasły klawisze z cyframi "3", "4", "5". Witalina naciskała je odpowiednimi palcami prawej ręki. To ćwiczenie dla pięciu palców swojej prawej ręki Witalina powtórzyła razem z "magicznym" pianinem jeszcze cztery razy, po czym ono samo się wyłączyło. Witalina z namiętnym uczuciem powiedziała:
Dziękuję, Magiczne Pianino, za przeprowadzoną ze mną lekcję muzyki! Będę twoją najbardziej pilną uczennicą. Nie rozczarujesz się mną!
I po tych słowach pobiegła do swojego pokoju, usiadła na swoim stołeczku stojącym przy niskim biureczku, położyła prawą rękę na tym biureczku i zaczęła paluszkami wybijać swoją muzyczną "pracę domową" otrzymaną od swojego Nauczyciela — Magicznego Pianina.
Po dwóch tygodniach pod kierunkiem i z pomocą Magicznego Pianina i dzięki bezbłędnie wykonywanym "pracom domowym" Witalina już nauczyła się wspaniale wykonywać na instrumencie muzycznym dobrą dziesiątkę prostych utworów: piosenek, tańców, małych etiud.
Pewnego dnia, gdy mama Witaliny wyszła do sklepu na zakupy, a sama Witalina, korzystając z jej nieobecności, uczyła się nowych utworów na pianinie, zadanych jej przez swojego Nauczyciela — Magiczne Pianino, niespodziewanie wrócił do domu jej ojciec. Usłyszał piękną muzykę dochodzącą z sąsiedniego pokoju, wszedł tam i osłupiał ze zdumienia: jego córeczka swoimi małymi dziecięcymi paluszkami umiejętnie grała na pianinie zadziwiająco przyjemne dla ucha utwory muzyczne.
Ze łzami w oczach podbiegł do córki, podchwycił ją na ręce, przytulił, czule pocałował i wzruszonym głosem powiedział:
Córeczko, jaka ty jesteś utalentowana! Jak ci się udało: samodzielnie opanować sztukę gry na takim skomplikowanym instrumencie muzycznym jak pianino!? Jak jestem z ciebie dumny i zachwycony! Przepraszam, że poświęcałem ci tak mało uwagi. Teraz będę się do ciebie odnosić inaczej, obiecuję!
Witalina przerażona i szybko zaczęła trajkotać:
Tatusiu kochany, tylko nie mów mamie, że grałam bez jej pozwolenia na pianinie — bardzo mnie za to zbeształa i będzie bardzo niezadowolona z mojego przewinienia.
Dobrze, — odpowiedział ojciec, — nie dam cię w bambetę. Ale mam ci propozycję: wkrótce będzie święto mamy i twojej ulubionej babci — Międzynarodowy Dzień Kobiet 8 Marca; zorganizujmy w ten święteczny dzień dla nich twój koncert — będzie to dla nich nieoczekiwany cenny prezent, prawdziwa niespodzianka! Zgadzasz się?
Tak, — odpowiedziała z entuzjazmem Witalina.
Nadszedł dzień 8 Marca. Witalina już od samego rana poprosiła swoją mamę, aby ubrała ją jak najpiękniej, jak księżniczkę.
Przecież to też moje święto, — wyjaśniła Witalina i dodała, — a ciebie i babcię pozdrawiam wieczorem, gdy wszyscy goście zbiorą się u nas przy świętecznym stole.
Wieczorem, gdy wszyscy zaproszeni goście już przybyli, mama nadal krzątała się w kuchni, przygotowując święteczne угощения dla gości.
Gościom było nudno, a tata Witaliny ogłosił:
Drodzy przyjaciele, na cześć dzisiejszego święta moja córka przygotowała dla nas mały święteczny koncert, który zaraz przed wami zaprezentuje.
Podszedł do elektronicznego pianina, włączył je, przysunął do pianina niski stołeczek, przywołał Waliną i usadził ją na nim.
Witalina zaczęła grać. Wykonała obiema rękami razem, jak prawdziwa profesjonalna pianistka, jeden, potem drugi i wszystkie pozostałe dziesięć-dwanaście utworów muzycznych. Głośne brawa, owacje, okrzyki "bravo", "bis" rozlegały się po wykonaniu przez nią każdego wspaniale zagranego utworu. Stojąca w drzwiach kuchni mama Witaliny w stanie półomdlenia patrzyła szeroko otwartymi oczami na to niemożliwe cudowne zjawisko.
Domyśliła się, że oczywiście Witalina naruszył jej zakaz dotykania pianina, ale w tym momencie była szalenie szczęśliwa z tego powodu. Teraz zrozumiała sens słów swojej przyjaciółki-pianistki, która prosiła, aby nie spieszyć się z nauczaniem ich córki gry na pianinie, ponieważ wszystko to, co zakazane, co budzi w dziecku stale rosnące zainteresowanie, stopniowo staje się dla niego coraz bardziej upragnione.
W ten sposób budzi się prawdziwy wielki talent u dziecka.