Zupełnie, Zimo, o nas zapomniałaś,
W śnieżki z dziećmi bawić się tak lubiłaś!
A sanki, co z góry lecą jak strzała ―
Czy naprawdę wszystko już zapomniałaś?
Pod Nowy Rok łzami się rozpłakałaś,
Same kałuże, a co dalej z nami?
Może pojedziemy do śnieżnego lekarza,
Powiedz tylko, wszystko ja zapłacę!
W skarbonkę pieniądze zbierałem od dawna,
Lecz lodowa skorupa już nie jest zabawna!
Wiesz, na spacer znów nie puszczą,
Siedzę smutny jak rosa na kapuście.
Za oknem to mokry śnieg, to deszcz, to lód,
Po prostu paskudztwo i wieczny gołoledź.
Nudzę się całe ferie sam,
Jeszcze katar, też mi pan!
Lekarz wczoraj rzekł, że wszystko przejdzie,
Został tylko parę dni, choroba odejdzie.
Zimo, wtedy pomyślałem o tym,
Że czasem syropy pijemy nie bez powodu.
I ty, widać, mocno zachorowałaś,
Znów smutna jesteś, a to nie dobrze, wiesz!
Może zastrzyków się przestraszyłaś
I dlatego w domu zostałaś?
A chcesz, pójdę z tobą do lekarza?
Jestem bardzo dzielny i nie żartuję, uwierz!
Bo zupełnie zapomniałaś,
Że w śnieżki bawić się lubiłaś,
Że lubiłaś śnieżne zawieje,
A wcale nie wiosenne kapiące krople.
No, zimo, wracaj szybko,
Nie smuć się, bajką się ciesz!
No i wszystko, tu stawiam kropkę
I bardzo czekam na odpowiedź, choćby linijkę:
«Biegnę i już nie choruję!»
Że wkrótce wyzdrowiejesz ― wierzę.
