W rodzinie niebieskich ciężarówek pojawił się maluszek. W porównaniu ze swoimi rodzicami była to całkiem mała niebieska ciężarówka. Tata przewoził duże ładunki, a mama nie pozostawała w tyle – ludzie powierzali jej swoje ważne, ciężkie zakupy. Czas płynął, ciężarówka Tema rosła, i z każdym dniem chciała być większa, bardziej dorosła. "Wtedy na pewno powierzą mi ważne zakupy!". Często stała przed lustrem:
Mamo, mamo, kiedy ja dorosnę?
Nie spiesz się, syneczku, wszystko ma swój czas.
Aha, tobie łatwo tak mówić, tobie powierzają transport mebli i innych rzeczy, a mnie nie… – westchnęła Tema.
Mama zawsze się na to uśmiechała:
Wielkimi nas czynią czyny, a nie pojemność skrzyni, jak u mnie czy u taty!
A Tema nie mogła zrozumieć, jak to czyny – czy od nich rosną koła, czy może skrzynia się powiększa?
Ale oto pewnego letniego dnia Temka otrzymała ważne zadanie: dostarczyć klocki do przedszkolaka. Dumna i radosna wyruszyła, ale droga do celu okazała się zablokowana – trwały prace, trzeba było jechać objazdem, a to oznaczało stracić całą godzinę! Tema była taka przygnębiona, że chciała nawet płakać, ale wtedy przypomniała sobie inną drogę – przez mały lasek. Może straci tylko kilka minut, ale za to będzie tuż przed przedszkolakiem.
Jazda leśną ścieżką – sama przyjemność w gorący dzień, ale ciężarówka miała ważne zadanie i postanowiła się nie rozpraszać, gdy nagle przed nią wyskoczył mały wiewiórek.
Dobrze, że jechałam powoli, zahamowałam. Czemu wyskakujesz na drogę? – zaczęła się złościć na wiewiórkę Tema.
Przepraszam, nie chciałem, zgubiłem mamę! – i maluszek rozpłakał się.
Tema oczywiście się spieszyła, ale nie mogła zostawić wiewiórkę.
Nie płacz, znajdziemy mamę, wsiądź do kabiny, a ja będę trąbić, wtedy szybciej nas usłyszy.
Wiewiórek przestał płakać, ciekawie wyglądał z kabiny – kiedy jeszcze się jeździ! A Tema trąbiła z całych sił, co bardzo przyciągnęło uwagę sroczki:
Co ty tu robisz, hałasujesz, bijesz się?
Nie, ciociu srocho, szukamy mamy wiewiórkę, on się zgubił!
Aha – powiedziała ciekawska ptak – to ja też będę szukać.
Wiewiórek szuka mamy! Wiewiórek szuka mamy! Wiewiórek szuka mamy! – bez przerwy gadała, latając po lesie.
Gdzie, gdzie moje dziecko? – mama wiewiórka znalazła się obok swojego urwisa.
Dziękuję ci, moja droga! – mama wiewiórka ostrożnie pocałowała małą ciężarówkę.
Nie ma za co – cicho pisnęła teraz już czerwona ciężarówka, to się zdarzało, gdy była bardzo zawstydzona.
Pożegnawszy się z nowymi przyjaciółmi, Tema pospieszyła w drogę, nie było dobrze spóźniać się przy tak ważnym zadaniu! Przejechała niedużo, gdy usłyszała stęk.
Ciężarówka się zatrzymała, nasłuchiwała, dźwięk był bardzo słaby. Tema zaczęła uważnie przeszukiwać drogę i wtedy zobaczyła małą żabkę, duża gałąź ją przygniatała, a biedaczek ledwo oddychał.
Biedaczek, zaraz ci pomogę! – Tema ostrożnie usunęła gałąź – Jak się masz? Wszystko w porządku?
Żabka, leżąc kilka minut, już skakała obok ciężarówki:
Kwa-kwa, dziękuję, mój przyjacielu! Nie chciałbyś posłuchać wesołych piosenek moich przyjaciół żabek?
Z wielką przyjemnością, ale tylko następnym razem, strasznie się spieszczę! Do widzenia, żabko!
Do widzenia, ciężarówko!
Ze swoimi leśnymi przygodami Tema zapomniała o czasie, spóźniła się aż o 30 minut! Pani opiekunka czekała na nią przy wejściu do przedszkolaka.
Tema, Tema – powiedziała surowo – myślałam, że jesteś odpowiedzialną ciężarówką, a tu się spóźniasz!
I niebieska ciężarówka znowu stała się czerwona, tym razem ze wstydu.
Będę musiała powiedzieć twoim rodzicom, że jesteś za mała, aby przewozić nawet takie ładunki!
Czekaj, nie karć go, on nie jest winny! – do pani opiekunki i ciężarówki już spieszyły mama wiewiórka i wiewiórek, oraz żabka, przyprowadziła je srocka.
Jeden przez drugiego zaczęli opowiadać, co się stało na leśnej ścieżce. Pani opiekunka, nie przerywając, słuchała z wielkim zainteresowaniem, a Tema… Czuła się jak kameleon, raz była czerwona, raz niebieska, wszystkie uczucia się pomieszały, z jednej strony była zawstydzona spóźnieniem, a z drugiej była zmieszana, że leśni mieszkańcy ją tak chwalą, przecież nic takiego nie zrobiła, po prostu pomagała!
Przepraszam cię, Tema – powiedziała pani opiekunka – nie wiedziałam, że miałaś takie ważne powody. Twoim rodzicom bardzo się poszczęściło, że mają takiego dobrego i wrażliwego syna!
Już w domu rodzice z dumą patrzyli na swoją ciężarówkę (pani opiekunka im wszystko opowiedziała), która stała przed lustrem.
A mama ciężarówka, ocierając łzy radości z reflektorów, powiedziała:
Temeczko, jaki ty jesteś duży!
Tema ze zdziwieniem spojrzała na swoje odbicie, wszystko wydawało się takie samo, skrzynia, koła, co się zmieniło? I wtedy ciężarówka przypomniała sobie słowa mamy, że wielkimi nas czynią nasze czyny!
