Pod klonem, który rósł na skraju lasu, zamieszkała rodzina jeży. Klon wcale nie miał nic przeciwko takiemu sąsiedztwu. Bardzo przeszkadzały mu myszy i różne korniki. A one wszystkie bały się jeży.
Mama jeżyca przez cały dzień krzątała się, porządkując norkę. Tata spał, a nocą wychodził na polowanie. Wkrótce jeżyki zaczęły wystawiać na zewnątrz swoje ciekawskie noski. Ale było bardzo strasznie ― tyle dookoła nieznanych rzeczy.
Pewnego razu mama pobiegła załatwić swoje sprawy, a najodważniejszy jeżyk, Jeżyk, wylazł z norki. Długo mrużył oczy od słonecznego blasku i coraz bardziej podobało mu się na powierzchni. Tyle kuszących zapachów i szelestu!
Wrogów się nie bał, bo mama nauczyła go zwijać się w kulkę w chwili niebezpieczeństwa. Stroszyć swoje igły. Znalazł sobie smakołyki i z przyjemnością je zjadł.
Położył się pod klonem obok norki i zaczął drzemać przy szepcie liści. Jeden klonowy liść opowiadał mu o tym, co widział ze swojej wysokości. A Jeżyk cichutko wzdychał, bo tak daleko od domu nie może odejść.
Ale wtedy wróciła mama i, rozzłoszczona, zaprowadziła jeżyka do domu. Bardzo martwiła się o życie maluchów i starała się uchronić je przed niebezpieczeństwem.
Wkrótce jeżyki podrosły i rozbiegły się do różnych norek. Tylko Jeżyk nie zapominał o klonie i zawsze przybiegał w jego cień, by posłuchać szelestu liści. Tylko on wiedział, o czym rozmawiają.
Ola i jeż
Szła przez las Ola,
Potknęła się, upadła.
I nagle na liściu
Jeża zobaczyła.
― Jaki ty kolczasty,
Śmieszny, lecz nie zły.
Zabiorę cię chętnie
Do domu, mój miły.
Lecz jeż się zdenerwował
I prychnął w odpowiedzi.
Ola usłyszała
Stanowcze: «Nie!»
― Tu się osiedliłem,
I to mój jest dom.
Weź lepiej do ręki
Ołówek i album.
Portret narysuj,
Dzieciaki naucz.
Mamom go podarują,
Niech się nim zachwycą
Wszyscy od serca.
Leśne zdarzenie
Pewnego dnia w las sroka nowinę przyniosła:
― Wiosna! Wiosna! Wiosna przyszła!
I zahuczał, zaszumiał, budząc się, las.
Wszystkie zwierzęta, ptaki naraz zawołały:
― Czemu wiosny nie powitaliśmy?
Czy nigdzie jej śladów nie zauważyliśmy?
Tylko świerk cichutko milczał,
Na pagórku stał i swoją łapą chronił
Nagle rozkwitły przebiśnieg.
Dzieło wiosny ― biały kwiatek.
