W stary zimowy las, pełny wysokich potężnych drzew, przyszła zima. Liście opadły z gałęzi, trawa wysechła, a mróz укрыл wszystko białym puchem śnieżnym. Tylko małe świerki stoją puszysте, zielone, posypane śniegiem.
W zimowym lesie panują swoje porządki. Są w lesie zimowe śpiochy, na przykład Miś już dawno słodko śpi w wygodnej i ciepłej norze, jeżyk też mocno śpi, zwinięty w kłębek gdzieś w głębokim zaśnieżeniu. Tak będą spać bardzo długo, aż do pierwszego wiosennego słoneczka. Są też zimowe modnisie.
Ledwie pada śnieg, piękna wiewiórka zakłada szarą szmatkę, bardziej puszystą i ciepłą niż jej zwykły rudy strój. A zając zmienia szarą szmatkę na białą nie tylko po to, aby się ocieplić, ale także aby łatwiej było się ukryć przed leśnymi myśliwymi w białym zaśnieżeniu.
Zimowi myśliwi — lisy i wilki, również gruntownie przygotowują się na przyjście mrozów. Wilki łączą się w stada i nie chodzą pojedynczo, a u lisic sierść staje się gęsta-gęsta.
Zając imieniem Szybcik bardzo kocha swoją zimową szmatkę. Zawsze bardzo się cieszy na przyjście pierwszych mrozów, a ledwie pada śnieg, jest pierwszym, który biegnie się bawić w śnieżki i lepiać bałwany. Ale zima dla Szybcika to nie tylko radość z zaśnieżeń i trzaskających mrozów, ale także wielkie niebezpieczeństwo.
Tak się złożyło, że lisy lubią polować na zajęcach. Każdego dnia to pościg. Szybcik zawsze ma ucho czujne i patrzy na boki — czy nie czai się za zaśnieżeniem przebiegła lisa. Zając nie ma stałego domu, w dzień skacze po lesie, a jeśli się zmęczy, to kładzie się odpocząć pod zaśnieżonym krzaczkiem.
Lisiczka Lucia nie lubi zimy. Mieszka w norze, którą trzeba dobrze ocieplić. Lucia mieszka sama i nie ma przyjaciół. Zawsze bardzo zazdrości wilkom, którzy zimą chodzą razem — im łatwiej jest zdobywać pożywienie. A Lucia nawet małego zajączka nie zawsze potrafi złapać.
Kiedy zima jest mroźna i śnieżna, Lucji jest szczególnie trudno biegać za zajęcami po zaśnieżeniu, ciągle się w śnieg zapada i traci tyle sił, że często zostaje głodna. A i nie jest łatwo dostrzec zajączka w jego pięknej zimowej szmance pośród białego śnieżnego lasu.
Lucji trudno się zimą ogrzać, szczególnie w nocy, gdy panuje silny mróz. Chowa się w swoją norę, zwijając się w kłębek, dokładnie jak jeżyk, i укрывает się swoim dużym puszystym ogonem. A ledwie minie noc — znowu trzeba iść do lasu i szukać pożywienia.
Pewnego szczególnie mroźnego zimowego dnia Szybcik postanowił przygotować sobie miejsce do spania pod rozłożystą zieloną świerkiem. Długo skakał po lesie i wybierał odpowiednie drzewo. Wzdłuż zaśnieżeń tu i ówdzie były widoczne małe ślady zajęcze.
Znalazłszy piękną wysoką świerkę na skraju lasu, zając zaczął przygotowywać miejsce do snu. Rozłożył gałązki świerkowe tak, że wyglądały jak prawdziwy dach, przyniósł więcej śniegu i posypał go na wierzchu, aby zachować ciepło. I tak się zajął, że nie zauważył, iż lisiczka Lucia już od dawna obserwuje go zza sąsiedniego drzewa.
Lucia nie mogła uwierzyć, że tak łatwo udało jej się wytropić zajączka. Niechętnie wychodziła z norki, aby szukać pożywienia, bo mróz na zewnątrz tak chciał ją ugryzć za nos. Ale nagle natknęła się na ślad zajęcia.
Wcale nie petlał po zaśnieżeniu jak zwykle, poszła za nim, uważnie węsząc, i jej węch jej nie zawiódł — ślady prowadziły prosto do zajączka, który zdawał się jej wcale nie zauważać. Nie, nie mogło być lepszego momentu dla lisy, aby złapać długoucha i go zjeść! Ale Lucia się nie spieszyła. Z zainteresowaniem obserwowała, jak zając urządza sobie dom i śpiewa piosenkę:
Ty mrozie mój zimny,
Nie gryź mi nosa!
Nie gryź mi uszek,
Zbuduję sobie domek.
I postanowiła lisiczka Lucia pobawić się z zajęciem. Mogła go zjeść w każdej chwili, ale rozmawiać z kimś nie udawało jej się od dawna. Czekała, aż zając się odwróci i skończy piosenkę, schowała się za drzewo i mówi:
Ja cię jem za uszko,
Daremnie wyszedłeś na skraj.
Ja cię jem za nos,
Nie żałuj, zajączku, łez!
Przestraszył się Szybcik, odwrócił się, patrzy wokół, ale nikogo nie widzi. Przyłożył uszy, ale nie wie, gdzie lepiej uciekać, aby go nie złapali. Zebrał się na odwagę i postanowił zapytać:
Co to za żarty, o tej porze?
Pokaż się mi teraz!
Nikogo się nie boję,
Oprócz jednego zwierzęcia...
A lisiczka Lucia stoi za drzewem i nie może się nacieszyć, jak sprytnie przestraszyła zajączka, ale nie spieszy się wychodzić z ukrycia. Wystarczy, że zajączek ją zobaczy, a zaraz ucieka, a potem goniła by go po lesie. Pomyślała Lucia i mówi:
Opowiedz mi, zajączku,
Czemu drżysz jak tchórz?
I dopóki tu się ukrywasz,
Powiedz, kogo się boisz?
Zając się zagubił. Szybcik nie mógł zrozumieć, skąd dobiega do niego mówiący głos, ale coś w tym głosie było mu znane, coś go przypominało. Ale pomyślał sobie: jeśli to drapieżnik ze mną rozmawia, to czemu od razu nie atakuje, to znaczy, że powinienem go namówić, a potem, gdy będzie jasne, gdzie się ukrywa, uciekać co sił. Odpowiada nieśmiało:
Boję się lisy rudej,
Sprytnej, przebiegłej i bezczelnej!
Podkradnie się, zaatakuje,
Wokół palca mnie owinęła!
Usłyszawszy to, Lucia jeszcze bardziej chciała się śmiać. Podobało jej się, jak zając o niej opowiada, lubi pochlebstwa. Chciała od zajączka więcej usłyszeć o przebiegłej lisicy. I mówi mu:
O lisiczce, o siostrzyczce,
Opowiedz mi więcej, ptaszku!
Jaka ona? Mądra, piękna?
Figlarna i wesoła?
Słuchał Szybcik głosu, i nagle sobie przypomniał! To jest myśliwa lisa! Teraz zrozumiał, kto z nim rozmawia, śmieszne mu się stało, że lisa sama siebie chwali. I wymyślił zając plan, jak uciec od lisy. Mówi jej:
Wiem, że u lisy
Ogon puszysty jak u królowej!
Wiem, że nie ma niej milszej,
Wśród wszystkich leśnych zwierząt.
Rozpuściła się Lucia od takich słów, policzki jej się zarumieniły, zaczęła machać puszystym ogonem na boki. Zając nie marnował czasu, ledwie zobaczył czubek rudego ogona zza drzewa, jak pognał w przeciwną stronę od lisy — i jego ślad zaginął. A lisa Lucia tak się zawstydził, że postanowiła skończyć rozmowę i jak najszybciej zjeść zajączka. Mówi na koniec:
Nie mogę się nie zgodzić!
Ale pora się posilić.
Przygotuj się na cuda,
Mówi do ciebie, lisa!
Powiedziawszy to, Lucia wyskoczyła na skraj lasu z ukrycia, gotowa złapać zajączka, ale zobaczyła tylko odchodzące daleko-daleko ślady. Zrozumiała, że zajączek już dawno uciekł, a po zaśnieżeniu zimowym na pewno go nie dogoni.
Okazało się więc, że zając był od niej przebieglejszy, ją oszukał, ją podlizał, i zniknął. Lucia się zasmucił, że ją zajączek przechytrzył, ale nic na to nie poradzić, wrócił do swojej norki i poszedł spać głodny.
