Staś bardzo lubił grać w gry online.
Po co wam w ogóle kupowaliście ten tablet! Będzie grał jeszcze więcej! ― oburzała się babcia.
Tablety ma teraz prawie każde dziecko i nic się nie dzieje… ― sprzeciwiał się tata.
A w telefonie wszystko jest drobne, od tych jego gierek oczy sobie popsuje! ― dodawała mama.
Babcia tylko wzdychała i wychodziła do kuchni. Na początku Staś grał niezbyt często. Odrabiał lekcje, sprzątał w domu. Ale potem w jego ulubionej grze zaczął się sezon turniejów. I wtedy się zaczęło!
Staszek, słyszałeś, że w naszej grze wkrótce będzie turniej? ― podekscytowany krzyknął Kuba, podbiegając do kolegi.
Nie, a co to jest turniej?
No ty to jesteś zacofany! ― zdziwił się Kuba. ― To mistrzostwa! Można zostać super wojownikiem! Eh, pewnie nie uda mi się wziąć udziału. Mama mi nie pozwoli tyle grać!
A długo trzeba grać? ― z zainteresowaniem zapytał Staś.
Nie krócej niż pięć godzin! Zawody będą trwały ze dwa dni. Trzeba wygrać we wszystkich bitwach. A to trudne: wiesz, jacy tam są wojownicy!
Staś wrócił do domu myśląc tylko o jednym: co by tu wymyślić, żeby pozwolili mu wziąć udział w tym turnieju. Staś nawet przygotował obietnice dla mamy i taty: dobrze się uczyć, sprzątać w pokoju, zawsze wyprowadzać Rexa, czyścić klatkę chomików i wszystko w tym stylu.
W domu była tylko babcia. Ciocia się rozchorowała i rodzice pojechali ją odwiedzić. Nie będzie ich przez dwa dni! Staś był szczęśliwy: babcia nie jest taka surowa jak mama i tata. Teraz turniej na pewno będzie jego!
Po smacznym obiedzie Staś umył za sobą talerz i, zaglądając babci w oczy, cicho zapytał:
Babciu, można?
Co można?
No, pograć trochę na tablecie… Dziś mam turniej.
No, jeśli turniej, to oczywiście! ― uśmiechnęła się babcia. ― Ale tylko trochę.
Oczywiście, oczywiście! ― Staś, chwyciwszy tablet, wygodnie usadowił się na kanapie.
Gra pochłonęła chłopca, nic wokół nie widział i nie słyszał. Bitwy były trudne. Pokonał tylko trzech wojowników i zaczął grę od nowa, a w drzwiach pokoju dziecięcego pojawiła się babcia:
Staś, prosiłeś o trochę, a już minęła cała godzina! No, kończ!
Babciu, kochana, no chwileczkę, ostatnia walka!
Pięć minut, Staś, pięć minut!
Ale po pięciu minutach Staś nawet nie pomyślał, żeby odłożyć tablet. Znów przegrał walkę i bardzo się zdenerwował: chciał zostać zwycięzcą, albo w ostateczności zająć drugie miejsce, żeby Kuba pozazdrościł. Niech wie, jaki on jest super wojownik!
A gdy babcia znowu zajrzała do pokoju, chłopiec udawał, że nie słyszy jej uwag. Tak, wiedział, że babcia się obrazi, ale potem przeprosi, a teraz liczy się bitwa! Babcia wchodziła kilka razy, ale Staś albo milczał, albo tylko machał ręką: nie mam czasu. W końcu babcia nie wytrzymała:
Staś, już mam dość mówienia ci, że czas kończyć grę! Masz już oczy jak talerze! Słyszysz mnie?
Chłopiec milczał.
Staś…
Daj mi spokój, odczep się! „Staś, Staś”… Staś zjadł misia!
Jak ty w ogóle się odzywasz… ― drżącym głosem powiedziała babcia.
Jak chcę, tak się odzywam! To moje mieszkanie i jestem tu panem! Nie podoba się? ― Wrzucił te słowa głośno, po czym zerwał się z kanapy i trzasnął babci przed nosem drzwiami swojego pokoju.
Myślał, że babcia zaraz przyjdzie znów go besztać, ale słyszał tylko ciche kroki za drzwiami.
Pewnie poszła do kuchni ― pomyślał ― to dobrze. Właśnie dograć, a potem przeproszę. Teraz nie ma czasu: bitwa to bitwa!
Staś zupełnie pochłonął się grą. Ile czasu minęło, nie wiedział. Turniej jeszcze się nie skończył, a w tablecie padła bateria. Chłopiec przypomniał sobie, że zostawił ładowarkę w salonie.
No i dobrze ― powiedział sam do siebie Staś ― pójdę po ładowarkę, zajrzę do babci na kuchnię, przeproszę i wrócę do gry!
Staś przeciągnął się: wszystkie mięśnie, bo długo siedział w jednej pozycji, zesztywniały. Otworzył drzwi swojego pokoju i zdziwił się: w korytarzu były inne tapety i wszystko wyglądało inaczej.
Babcia tu w parę godzin wszystko przeklejyła, czy co? ― powiedział.
Ale gdy chłopiec wszedł do kuchni, babci nie było. Była tylko dziewczynka w wieku ośmiu lat. Siedziała przy stole i pochłaniała cukierki, wpychając je za oba policzki.
Kim jesteś? ― zapytał Staś.
Zosia, ― powiedziała dziewczynka, ― a pan pewnie jest hydraulikiem?
Jakim hydraulikiem? I jaki ja tobie pan, mam tylko kilka lat więcej!
Ha-ha! ― wesoło roześmiała się dziewczynka. ― No, żartowniś z pana! Czy ja wyglądam jak babcia?
Przestań mi mącić w głowie, ― Staś zdenerwował się ― kim ty jesteś i gdzie jest moja babcia?
Jaka babcia? ― zainteresowała się dziewczynka.
Irena Grzegorzewska to moja babcia! Wytłumacz mi, jak tu weszłaś, czy babcia cię wpuściła?
Ja tu mieszkam! ― dziewczynka obrażona wydęła usteczka. Potem, coś sobie przypominając, dodała. ― Irena Grzegorzewska… gdzieś już to słyszałam… A, już pamiętam! Opowiadał mi tata. To moja prababcia. Mówił też, że zaginęła przed jego narodzinami. Najstarszy wnuk ją obraził. Tak zagrał w tablecie, że nikogo nie widział i nie słyszał. Jego rodzice ― moja babcia i dziadek ― próbowali go ocucić, wzywali lekarzy, ale wszystko na nic. Nawet nową chorobę odkryli ― nazywa się „zombikomp”. Od tamtej pory do tego chłopca, a on, nawiasem mówiąc, jest moim wujkiem, przestano wchodzić. Lekarz powiedział, że nawet jedzenie mu nie jest potrzebne, bo przeniósł się do wirtualnego świata. Na drzwiach jego pokoju nawet zawieszono tabliczkę: „Nie wchodzić!”.
Staś przeraził się:
A babcia, gdzie ona zniknęła?
Nikt jej nie widział od tamtego wieczoru. Chwileczkę, a pan nie z tego pokoju z tabliczką? Pan jest moim wujkiem z wirtualnego świata?
Staś nic nie odpowiedział. Wybiegł z kuchni i wpadł do swojego pokoju. Spojrzawszy w lustro, nie zobaczył chłopca. Z lustra patrzył na niego zmęczony, blady dziadek.
Co ja narobiłem! ― krzyknął Staś. ― Przez jakąś głupią grę babcia zaginęła! Babciu, moja kochana babciu…
Staś, łkając, opadł na łóżko i z bezsilności zasnął.
Staś, Staś…
Ktoś delikatnie dotknął jego ramienia. Otworzywszy oczy, Staś zobaczył swoją babcię.
Babciu, kochana, wróciłaś!
Przecież nigdzie nie wychodziłam, tylko w kuchni posiedziałam, żeby ci nie przeszkadzać…
Ty mi nie przeszkadzasz… Babciu, przepraszam cię, nie chciałem cię obrazić, naprawdę!
Babcia się uśmiechnęła:
Nie gniewam się na ciebie, Staś.
A chłopiec pomyślał: «Jak dobrze, że to był sen!».
Staś czasem nawet teraz może pograć w jakąś grę. Ale teraz pamięta, że to tylko gra, a prawdziwy świat jest znacznie ciekawszy!
