Smoczek I, najedzony i zadowolony, wrócił do domu. Ostrożnie wleciał do swojego pokoju, a tam już czekała na niego mama smoczyca.
Gdzie się tak włóczyłeś, urwisie? Szukaliśmy cię wszędzie!
Smoczek I cicho usiadł na swoim łóżku. Nie wiedział, co odpowiedzieć mamie. Kłamać nie chciał, ale bał się powiedzieć prawdę. Bardzo się zdenerwował i jego skóra zmieniła kolor z fioletowego na jaskraworóżowy.
No, no. Jeśli mi nie odpowiesz, czeka cię kara — surowo powiedziała mama — odbiorę ci komputer na tydzień!
Ja, ja, ja — zaczął jąkając się I — słyszałem opowieść siostrzyczki o jagodach i chciałem się przekonać, czy nas nie oszukuje. Latałem w odwiedziny do ludzi, do dobrej babci i małego chłopca.
Co za kara! — oburzyła się mama. — Nie wolno latać z krainy bajek do ludzi. A co, jeśli by cię skrzywdzili? A jeśli zamknęliby cię w klatce albo przywiązali łańcuchem? Traktowaliby cię jak zwierzątko domowe? Wtedy już byś do nas nie wrócił!
Już nigdy tak nie zrobię — rozpłakał się I wielkimi łzami, a jego skóra zmieniła kolor z różowego na jaskrawozielony.
Tymczasem przez okno wleciała Di.
Znalazł się! Teraz ci dam popalić! — krzyknęła.
Stop! — zatrzymała ją smoczyca. — On już zrozumiał, co zrobił, i wie, że tak nie wolno postępować wobec rodziny. Prawda, I?
Tak, tak, tak — pociągał nosem smoczek.
A gdzie on właściwie był? — zapytała siostrzyczka.
Gdzie, gdzie? — burknął I. — Latałem do ludzi, do twojej znajomej, dobrej babci, i do chłopca. Poczęstowała mnie jagodami. Tylko chłopiec przy niej był inny.
Jak to inny? — zdziwiła się siostrzyczka. — Oni też zmieniają kolor skóry?
Nie, babcia nazywała go Adam. Inny chłopiec — Kuba — przyjdzie za trzy dni, tak powiedziała.
A-a-a… — przeciągnęła Di.
Dość! Zabraniam wam latać do ludzi! Pamiętacie, dawno temu, opowiadała mi babcia, że ludzie napadli na smoczki i nasi krewni zginęli.
To było dwieście lat temu. Smoki były wtedy o-o-ogromne i też niedobre. Po co nasz wujek smok porwał kobietę z ludzkiego plemienia? Chciał ją zjeść? — zastanawiała się Di.
Po tym zdarzeniu — kontynuowała mama — pewien czarodziej zamienił ogromne smoki w malutkie. Teraz możemy żyć w krainie bajek i nie latać do złych ludzi.
A po co nas zamienił w małe smoczki? — naiwnie zapytał I.
Jak to po co? Czarodziejska kraina jest mała. Gdybyśmy byli tak ogromni jak tysiąc lat temu, po prostu byśmy tu nie weszli.
Rodzina zebrała się na obiad. Smoczyca opowiedziała o przygodach małego I. Po namyśle rodzice, babcie i dziadkowie postanowili jednak polecieć do ludzi, żeby na własne oczy zobaczyć to, o czym opowiadały dzieci.
Wczesnym niedzielnym rankiem babcia i dziadek wyszli do ogrodu. Był sierpień, na krzakach dojrzała porzeczka i trzeba ją było zebrać na sprzedaż.
Ty zbieraj czerwoną porzeczkę, a ja zacznę od białej, jest jej dużo więcej — powiedział dziadek.
Trzeba się spieszyć, bo kupcy przyjadą przed dziesiątą, a dziś ma być upał — zgodziła się babcia.
Usiedli na stołkach przy krzakach z owocami i zabrali się do pracy. Nagle rozległ się jakiś dziwny szum.
Słyszysz? Jakiś huk! A może to mi w głowie szumi? — zapytał dziadek.
Nie — odpowiedziała babcia — nic nie słyszę.
Pewnie ciśnienie — zmieszał się mężczyzna.
Barometr dziś spokojny. Skąd nagle to ciśnienie? — zdziwiła się babcia. — Idź do domu, zmierz i weź tabletkę.
Dziadek podniósł się z trudem, pokrzekując, i powlókł się do domu. A babcia zbierała dalej porzeczkę. Nagle znikąd przed jej oczami pojawiły się malutkie smoczki. Cała gromada!
Kobieta osłupiała. Gdyby nie wiedziała o malutkich smoczkach, ze zdziwienia mogłaby zemdleć.
No proszę! — powiedziała.
Przylecieliśmy w odwiedziny! — chórem krzyknęli I i Di. — A gdzie wasi chłopcy?
Przecież dziś niedziela, siedzą w domu — cicho odpowiedziała babcia. Nie wiedziała, jak zachować się wobec niespodziewanych gości.
Przylecieliśmy zobaczyć, jak żyjecie — powiedziały dorosłe smoczki.
Całkiem dobrze żyjemy. Oto zbieramy porzeczkę — zmieszała się babcia.
Tak chcieliśmy pogadać z chłopcami — zasmuciły się dzieci.
Nie ma ich — westchnęła babcia. — No to co wam zaproponować? Pomóżcie mi zbierać porzeczkę. I sami jedzcie. Krzaczek opłukałam wodą. Ale was dużo…
Rodzina smoczków oblepiła krzak czerwonej porzeczki i zaczęła jeść owoce.
Dzieci mówią, że ludzie są dobrzy i gościnni. Czy to prawda? — zapytała mama smoczyca.
Różni są. Wasze smoczki też pewnie są różne…
Już się najedliśmy — krzyknął ktoś z rodziny.
Skoro się najedliście, to pomóżcie obrać wszystkie owoce i włożyć do wiaderka — rozkazał tata smok.
Przed oczami babci zaczęły mignąć i zakręcić się „ważki”.
Proponuję wam zabrać wiaderko z porzeczką do domu. To będzie mój prezent — uśmiechnęła się babcia.
Dziękujemy, ale nie weźmiemy. Wszyscy tu przylecieliśmy i się najedliśmy — odpowiedziała mama smoczyca. — Wam pomożemy i polecimy z powrotem.
Rozległy się kroki.
Mój dziadek wraca!
Smoczki schowały się w krzaku porzeczki.
Zmierzyłem ciśnienie. W normie. Nie wiem, co mi w uszach szumiało?
Wróć i przynieś mi wody — podstępnie powiedziała babcia.
Dziadek odwrócił się i powlókł z powrotem do domu, mrucząc coś pod nosem.
Dziadek zaraz wróci. Nie chcę, żeby was zobaczył — nieśmiało powiedziała gospodyni.
A czy on jest zły? Może nas skrzywdzić? — posypały się pytania od smoczków.
Nie, nie, co wy! Po prostu boję się, że zemdleje, jeśli was zobaczy. Nie ma wyobraźni, jest bardzo poważny. Bajek nie czyta, w cuda nie wierzy.
Dobrze. Obraliśmy wszystkie owoce z krzaka, pomogliśmy wam. Dziękujemy za gościnność i poczęstunek! — krzyknęły smoczki i natychmiast wzbiły się w niebo.
Babcia podniosła głowę, spojrzała w niebo i pomachała im ręką!
Co tam widziałaś? — zapytał mężczyzna, podchodząc. — Tak machasz rękami.
Jakieś muszki — uśmiechała się babcia.
Ale szybko się uwinęłaś z krzakiem! Pełne wiaderko zebrałaś.
To ty tak długo latałeś tam i z powrotem.
Przecież sama mnie wysłałaś: a to ciśnienie zmierz, a to wody jej przynieś…
Dość tego gadania. Zanieś pełne wiaderko do furtki, a puste weź ze sobą.
Smoczki wróciły do swojej czarodziejskiej krainy i żyją tam dalej, tak jak dawniej. Często wspominają swoją podróż do ludzi, smak porzeczki i z zadowoleniem cmokają języczkami.
Minie czas i znów zatęsknią za ludźmi, i przylecą do nich w odwiedziny.
