Skraj lasu. Poranek.
Jeżyco! Wylazij! Budź się! Chodź z nami się bawić, robić gimnastykę! ― krzyczały siostry-wiewióry u norki przyjaciółki.
Dopiero co otworzyłam oczy ― odpowiedziała senna Jeżyca, wyłaniając się spod ziemi.
Dość spania! Przyjaciele do ciebie przyszli i zapraszają na rozgrzewkę! ― odpowiedziały chórem siostrzyczki.
A w co będziemy grać?
W berka. Będziemy biegać tylko po ziemi.
Dobrze ― powiedziała Jeżyca, przeciągając się.
A potem zróbmy ćwiczenia fizyczne ― zaproponowały wiewióry.
A jak to? ― nie zrozumiała Jeżyca.
No, łapki do góry-w dół, łapki na boki, głowę tam i z powrotem obracamy ― i starsza Wiewióra zaczęła pokazywać ćwiczenia. ― Każdy poranek trzeba zaczynać od mycia się, czyszczenia zębów i gimnastyki. Będziesz zdrowa, odważna i silna. Do gimnastyki stawaj!
Dwie Wiewióry i Jeżyca zaczęły grać na skraju lasu w berka, żartować i śmiać się.
Kra! Kra! ― zakaркała Wrona, siadając na gałęzi świerku. ― Co wy to robicie tak wcześnie rano? Cały las się przewróciła! Hałas i wrzawa!
Robimy porannią gimnastykę ― odpowiedziały jej przyjaciółki.
A mogę i ja z wami? ― zapytała Wrona i opuściła się na ziemię.
Oczywiście! Dołącz do nas!
A co mam robić?
Rozłóż skrzydła i podnoś je powoli do góry, potem opuszczaj w dół ― komendowała Wiewióra.
Wrona zaczęła wykonywać ćwiczenia. W tym czasie obok przebiegał młody Zając.
Co wy tu robicie? Słychać was z daleka! ― zapytał.
Robimy porannią gimnastykę ― odpowiedziała Jeżyca. ― Wrona też do nas dołączyła.
A mogę i ja z wami? ― zapytał Zając.
Możesz ― odpowiedzieli chórem przyjaciele.
A co mam ro… ― Zając umilkł w pół słowa. Zastygł w miejscu, rozszerzyć oczy, opuścił uszy i wpatrywał się w jeden punkt.
Wszyscy spojrzeli tam, gdzie patrzył, i zobaczyli węża.
Żmija! ― zakaркała głośno Wrona i wleciała na gałąź. Zaraz potem wiewióry wspięły się na drzewo. A Jeżyca zwinęła się w kolczastą kulkę i stoczyła się w stronę węża.
Żmija zaświszczeła, pełzła w stronę kulki, podniosła główkę i wysunęła długi cienki język.
Uważaj! Żmija cię ukąsi! Zatrujesz! ― głośno zakaркała Wrona.
A Zając nie mógł się ruszyć z miejsca, tylko drżał jak liść osiki. Żmija rzuciła się na Jeżycę, ale ukłuła się o ostre kolce. Wąż opuścił głowę na trawę, a wtedy Jeżyca chwytła go za ogon i zjadła.
Ze zdziwienia Wrona nawet przestała kaркać. Jaka to była walka! Niezwykła!
Jak ci się to udało? ― zapytał Zając Jeżycę, przestając drżeć i podnosząc uszy do góry.
My, jeże, nie boimy się trujących węży. Ich jad nam nie szkodzi. Za to są bardzo smaczne. Najedłam się tyle, że nie będę potrzebować jedzenia ani dzisiaj, ani jutro ― wesoło odpowiedziała Jeżyca.
Kra! Kra! Jeżyca zjadła węża! Kra! Kra! Jeżyca nas uratowała! ― krzyczała Wrona, latając nad lasem.
Wiewióry zeszły z drzewa i zaproponowały kontynuować grę w berka.
Zgadzamy się! ― radośnie odpowiedzieli Zając i Jeżyca.
