Jak myszka Suchareńka łapała chmurę

Żyła sobie myszka Suchareńka. Mama Mysz dała jej takie imię, bo lubiła gryzć ostrymi zębkami wszystko, co chrupało. Mieszkały w lesie, w małej norce. Myszka budziła się rano i wybiegała na spacer do lasu. Lubiła zbierać dla kochanej mamusi bukiecik z pięknych fioletowych dzwoneczków.

Pewnego gorącego letniego dnia Suchareńka wyskoczyła ze swojej norki i pobiegła na swoją polanę po dzwoneczki. Szybko biegła małymi łapkami po leśnych ścieżkach i znalazła się na upragnionej łące. Rozejrzała się wokół i bardzo się zasmucił…. Na polanie nie było ani jednego kwiatka, ani jednej jagódki….

Myszka bardzo się zasmucił, tak marzyła, aby podarować mamusi bukiecik jej ulubionych kwiatów i zebrać dojrzałe truskawki, aby ugotować pachnące dżemy na zimę.

Dlaczego dzwoneczki nie wyrosły na łące?

Rozmyślała Suchareńka i w smutnym nastroju poszła odwiedzić swoją znajomą przyjaciółkę – zieloną żabkę.

Żabka mieszkała na liściu białej lilli wodnej w jeziorze i była rada, że do niej przybiegła Suchareńka.

Ach, jak gorąco dzisiaj! Bardzo duszny dzień!

Kwaknęła Żabka.

Tak – lato jest gorące! Byłem na mojej ulubionej polanie, chciałem zebrać soczystych jagód, i zerwać kilka fioletowych dzwoneczków dla mamy Myszy.

Pisnęła Myszka.

Kwa-kwa! Deszczu nie było od dawna – dlatego kwiaty i jagody nie wyrosły. Wszystkie rośliny kochają wodę.

Kwaknęła Żabka.

Aha, o to chodzi! Rzeczywiście, już dwa tygodnie nie ma deszczu. Gdzie on się podział? Dlaczego tak długo nie ma deszczu?

Zdziwiła się Myszka.

Kto to wie? Ale deszczu nie bywa bez chmury. Wiatr gania chmury nad ziemią, a one przellewają na nią żywą wodę zwaną „deszczem