Kiedy Choinka była jeszcze bardzo mała, wszystko ją interesowało. Po prostu gdziekolwiek spojrzała, wszystko było ciekawe. Najbardziej niezwykłe były dla niej zmiany w przyrodzie.
Latem wszystkie drzewa wyglądały tak samo. I ona była jak wszystkie. A wszystkie były jak jedna wielka, zgodna rodzina.
Ale pewnego dnia, gdy upał minął, zaczęły padać deszcze i nadeszło zimno, z jej przyjaciółmi zaczęło się coś dziać. Ich liście zmieniały kolor i stawały się kolorowe. Choinka nie mogła się nacieszyć widokiem: jakie one były piękne! I wciąż czekała, aż jej igły też staną się tak jasne.
Żółte czy czerwone, a może pomarańczowe? — tak każdego wieczoru, zasypiając, marzyła o tym, że jej strój się zmieni. Ale nadchodził ranek i nic się nie działo.
Ech!— smutno westchnęła Choinka. I tak było jej żal samej siebie. I tak bardzo złościła się na swoje igły, które nie chciały się zmieniać. Wręcz przeciwnie, stawały się twarde i sprężyste, a gałązki — puszyste i rozłożyste.
Tak smuciła się Choinka, dopóki nie zerwały się silne wiatry. Obudziwszy się pewnego dnia, pomyślała, że trafiła do bajki. Ziemia była jakby pomalowana farbami: żółtymi, czerwonymi, pomarańczowymi — wszystkimi, które tak lubiła.
Ach, jak pięknie! Spójrzcie! — zawołała, zwracając się do swoich przyjaciół-drzew.
Tak, tak — mówiły powoli, jakby zasypiając — wiemy. Tak dzieje się każdej jesieni.
Jesień! Więc tak to się nazywa. Jeeesieeeń — zaśpiewała Choinka, podziwiając kolorowy dywan z liści. I wtedy zauważyła, że te piękne liście odrywały się od gałęzi jej przyjaciół i spadały, a same drzewa stawały się nagie, bezbronne, wystawiając na wszystkie wiatry i deszcze swoje gałęzie i pnie.
Teraz zrobiło jej się żal drzew. Wtedy Choinka pokochała swoje igły, które tak niedawno ganiła. Przecież to właśnie igły, pozostając zielonymi, chroniły i ratowały jej drobne ciałko przed wiatrem i zimnem.
Niech moje igły nie potrafią zmieniać koloru i nie mam takiej urody, ale za to teraz jest mi dobrze i spokojnie — myślała Choinka — tak, zawsze jestem taka sama, ale to mi nawet bardziej się podoba: niech tak zawsze będzie!
Choinka nawet nie przypuszczała, że jej zielone gałązki bardzo podobają się innym, bo zimą przypominają o lecie i cieple. A jeszcze pachną niezwykle igliwiem i żywicą.
