Ta historia przydarzyła się zimą pewnemu króliczkowi o imieniu Brzoskwinka. Nazwano go tak, ponieważ jego futerko miało kolor przypominający ten pachnący i smaczny owoc.
Brzoskwinka mieszkał na farmie razem z innymi zwierzętami. Wszyscy żyli całkiem dobrze, a nawet dość szczęśliwie. Tylko że króliczek nie miał przyjaciół, i bardzo go to martwiło.
Postanowił Brzoskwinka wyruszyć na poszukiwanie przyjaciela. Postanowił pójść do lasu. Było mu strasznie. Łapki marzły mu, zapadając się w puszystym śniegu. Królik był zmęczony, ale gdzieś na niego czekał przyjaciel....
Śnieg padał pięknymi płatkami, a tego dnia miał on szczególną muzykę, przypominającą kołysankę mamy. Brzoskwinka bardzo już tęsknił za mamą i chciał jak najszybciej wrócić do domu, ale przecież przyjaciel czeka.
Króliczek zupełnie opadł z sił, i nagle na jego drodze spotkał zajączka. Przyjrzawszy się Brzoskwince od uszu do ogona, zajączek powiedział:
Jaki ty dziwny. Niby podobny do zająca, ale futerko masz innego koloru. Nawet na zimowe się nie przebrałeś i nie ukryjesz się w lesie przed lisem i wilkiem, nie schowasz się w śniegu. Nie widziałem cię tu wcześniej, pewnie nie jesteś leśnym mieszkańcem.
Zajączkowi odpowiedział zagubiony mały wędrowiec:
Jestem króliczek Brzoskwinka, mieszkam na farmie. Nie mam przyjaciół, dlatego wyruszyłem na poszukiwanie przyjaciela, bo bez przyjaciela jest ciężko. Zaprzyjaźnijmy się! A futerko mam takie od urodzenia, a zimowego nie mam.
Zajączek machnął łapką i odskoczył, mówiąc na pożegnanie:
Nie znajdziesz przyjaciela w lesie. Tutaj każdy myśli tylko o sobie, więc z tobą się przyjaźnić nie będę. Zginiesz sam. Wracaj, Brzoskwinko, na farmę. Żegnaj!
Zajączek odskoczył, a zasmucony Brzoskwinka poszedł dalej. Nie udało mu się zaprzyjaźnić z zajączkiem. Zimowy las był bardzo piękny, okryty białą kołdrą, ale zbyt nieprzyjazny i niegościnny. Nagle króliczek zobaczył na gałęzi sroki. Spojrzała na małego wędrowca i powiedziała:
Dziwny dziś zając, futerka nie zmienił. Zginiesz, wpadniesz w zęby wilka albo lisa. Uciekaj szybko stąd, czuję: blisko ruda lisica.
Brzoskwinka odpowiedział sroce, która wciąż uważnie mu się przyglądała:
Nie jestem zającem, tylko króliczkiem, dlatego futerka nie zmieniam. Szukam przyjaciela, bez niego jest bardzo smutno. Dlatego przyszedłem do lasu. Nie straszcie mnie, pani sroko, lepiej powiedzcie: czy nie widziała pani mojego przyjaciela?
Sroka tylko pokręciła głową:
Głuptasie, nie znajdziesz przyjaciela w lesie. Tutaj każdy myśli tylko o sobie, a przyjaciele nikomu nie są potrzebni. A właśnie wpadniesz w łapy wilka. Wracaj do domu, zanim stanie się nieszczęście.
Króliczek jeszcze bardziej się zmartwił. Czyżby nie mógł znaleźć przyjaciela? Mimo to postanowił kontynuować drogę. Brzoskwinka oddalał się coraz bardziej w głąb lasu, coraz dalej od farmy i mamy, i przez to robiło mu się coraz straszniej. Ale trzeba znaleźć przyjaciela, przecież bez przyjaciela ani rusz. Każdy potrzebuje przyjaciela.
Nagle króliczek zobaczył wiewiórkę, która skakała z gałęzi na gałąź, strącając śnieg, który spadając na pyszczek Brzoskwinki sprawiał, że mrużył oczy, a przyjemnie łaskotało go w nosie. Wiewiórka, spojrzawszy na króliczka, powiedziała:
Nie jest miejsce dla królika w lesie, zginiesz, bo nie ukryjesz się przed wilkiem i lisem tak jak zając. Twoje futerko zbyt rzuca się w oczy na białym śniegu. Co cię do nas w las sprowadziło?
Brzoskwinka, przylepiwszy uszka, odpowiedział:
Szukam przyjaciela. Bez niego nijak: smutno i samotnie. Szukam go w lesie, bo na farmie znam wszystkich i na pewno nie ma tam przyjaciela. Zauważyłbym. Zaprzyjaźnijmy się, wiewiórko.
Wiewiórka przeskoczyła na sąsiednią gałąź, szykując się do dalszej drogi po zimowym lesie, i powiedziała na pożegnanie do króliczka:
Nie mam przyjaciół i nigdy nie miałam. W lesie każdy myśli tylko o sobie. A ty, jeśli nie chcesz spotkać wilka, wracaj do domu. Przyjaciela tu nie znajdziesz, choćbyś się bardzo starał.
Brzoskwince zrobiło się bardzo smutno, było mu żal leśnych mieszkańców:
Jak oni mogą żyć bez przyjaciół. To niewłaściwe, źle. Nikt nie wesprze, nie pomoże w biedzie, nie rozweseli, gdy smutno. Nie ma z kim podzielić radości i smutku.
Tak myślał króliczek i wspominał farmę: nie, jednak tam żyją zgodnie, pomagają sobie nawzajem. Nagle mały wędrowiec usłyszał tuż obok kroki, zupełnie niepodobne do zajęczych ani do skoków wiewiórki po gałęziach. Ciężkie, twarde. Odwrócił się królik i zobaczył wilka. Stał tuż obok, i Brzoskwince zrobiło się straszno. A wilk, oblizując się, powiedział:
Nie jesteś całkiem podobny do zająca: futerko masz inne. Zatem królik... To dobrze! Słyszałem, że szukasz przyjaciela. Zaprzyjaźnijmy się. Nie zrobię ci krzywdy.
Wilk podchodził coraz bliżej przestraszonego króliczka, otwierając paszczę i klekocząc zębami. Zaraz zje! Biedny mały Brzoskwinka zdołał tylko odpowiedzieć:
Nie chcę się z tobą przyjaźnić, wilku. Masz za duże zęby, a zające krzywdzisz. To niedobrze.
Wilk podchodził do Brzoskwinki coraz bliżej, a ten zapłakał, zasłaniając łapkami oczy ze strachu. Przypomniała mu się farma: mama, która się martwi i na niego czeka, koń Gwiazdka. Nazwano ją tak, ponieważ na czole tego konia lśniła piękna biała gwiazda, podobna do tych, które widać na niebie w mroźną zimową noc.
Gwiazdka często częstowała go marchewką, a jemu lubił siedzieć z nią w stajni, przynosić jabłka z jej ulubionej jabłoni, kiedy dojrzewały i zaczynały spadać. Gwiazdka pachniała też wyjątkowo: sianem, polnymi kwiatami i oczywiście ulubionymi jabłkami. Lubił jeździć na grzbiecie Gwiazdki i słuchać jej opowieści o wyprawach do miasta.
I w tej chwili Brzoskwinka zrozumiał, że ma przyjaciela – Gwiazdkę, tylko nie zauważał tego i nie doceniał. I chciałby króliczek znaleźć się teraz w domu, ale niestety nie ucieknie przed wilkiem. Nagle usłyszał w zaśnieżonym lesie znajomy głos:
Brzoskwinka! Brzoskwinka! Gdzie jesteś?
To była Gwiazdka! Króliczek bardzo ucieszył się na głos przyjaciółki, ale obok był wilk i zrobiło mu się strasznie, lecz już nie o siebie, a o Gwiazdkę. Wilk był wyraźnie głodny i nie wybierałby, czy zjeść królika, czy konia na obiad.
Brzoskwinka odwrócił się i zobaczył Gwiazdkę, stojącą naprzeciw drapieżnika. Koń stanął dęba i, gwałtownie opuszczając przednie nogi, głośno tupnął. Wilk zrozumiał, że koń nie zamierza się cofać ani bać. Nic nie powiedział i odszedł, wędrując dalej po zimowym lesie.
Gwiazdka podeszła do przestraszonego króliczka, pochyliła swój pyszczek i czule powiedziała:
Brzoskwinko, jak nas przestraszyłeś! Twoja mama bardzo się zmartwiła, kiedy odszedłeś, i postanowiłam pójść cię szukać. I dobrze, że znalazłam, bo już byśmy cię nie zobaczyli, zginąłbyś, trafiając na obiad wilkowi... Jak się cieszę, że cię widzę!
Brzoskwinka milczał. Też był bardzo szczęśliwy, widząc prawdziwego przyjaciela. Cieszył się, że wróci na farmę i zobaczy mamę, i przytulił pyszczek do policzka Gwiazdki.
Przyjaciele wyruszyli do domu, gdzie wszyscy na nich czekali. Gdzie zwierzęta żyły zgodnie i każdy był gotów pomóc drugiemu. Po powrocie Brzoskwinka od razu pobiegł do mamy. Nie zbeształa go, tylko powiedziała czule:
Mój głuptasku, mały króliczku, po co poszedłeś sam do lasu? Tam przecież jest bardzo niebezpiecznie.
Króliczek cichutko szepnął:
Już tak nie będę, mamo, szczerze-szczerze. A teraz muszę iść do Gwiazdki, mam dla niej prezent. Prezent dla mojego prawdziwego przyjaciela.
Mama z aprobatą spojrzała na Brzoskwinkę. Brzoskwinka wyjął jabłko, które schował dla Gwiazdki, akurat z tych, które ona lubiła, i poszedł do stajni. Bez trudu znalazł konia, który, jak zwykle w zimowe chłodne wieczory, smucił się w swoim przytulnym boksie. Króliczek podszedł do niej i podał smaczne, pachnące jabłko.
Dziękuję ci, Gwiazdko! Bez ciebie nie wróciłbym do domu. Uratowałaś mnie przed wilkiem. Wcześniej nie rozumiałem i nie doceniałem tego, że mam przyjaciela. Myślałem, że nie mam przyjaciela, i wyruszyłem go szukać. Ale rozmawiając z leśnymi mieszkańcami, zrozumiałem, że mam najprawdziwszego przyjaciela z najpiękniejszą gwiazdką na czole, która jest nawet piękniejsza od najjaśniejszej gwiazdy na nocnym niebie. Zrozumiałem, że mam na farmie jeszcze wielu przyjaciół, bo żyjemy zgodnie i pomagamy sobie w biedzie. A w lesie, wyobraź sobie, każdy myśli tylko o sobie i nikt z leśnych zwierząt nie ma przyjaciela.
Gwiazdka słuchała Brzoskwinki i cieszyła się, że wrócił do domu i już nie jest smutny. Uśmiechnęła się czule i powiedziała:
Dziękuję ci, Brzoskwinko. Cieszę się, że jestem twoją przyjaciółką, i miło widzieć cię radosnego, a nie smutnego, jak przed wyprawą do lasu. Nie mogłam cię zostawić w biedzie, bo właśnie tak postępują przyjaciele. Dziękuję za pyszne jabłko. Jest dla mnie szczególnie cenne, bo zostało podarowane przez przyjaciela.
Tak zakończyła się wędrówka króliczka o imieniu Brzoskwinka w poszukiwaniu przyjaciela. Okazało się, że przyjaciel był zawsze obok, tylko Brzoskwinka go nie zauważał. Ale teraz wiedział na pewno, kim jest prawdziwy przyjaciel, i szczególnie go cenił, bo prawdziwych przyjaciół nie ma w naszym życiu zbyt wielu. Dlatego trzeba ich cenić i chronić.
Króliczek i koń przyjaźnią się do dziś, tylko już dorośli. Brzoskwince, tak jak dawniej, lubi przychodzić do stajni do Gwiazdki, słuchać jej opowieści o wyprawach do miasta, o tym, że zimą to miasto jest szczególnie piękne, okryte białą kołdrą śniegu, a każdy dom staje się wyjątkowy, jakim nie bywa w żadnej innej porze roku.
Tę historię opowiedział mi kot, który mieszkał na tamtej farmie, mrucząc zimowym wieczorem na moich kolanach. A ty, mój drogi czytelniku, trafiwszy kiedyś na farmę, przyjrzyj się i przysłuchaj: może to właśnie ta farma, gdzie mieszkają Brzoskwinka i Gwiazdka. Bo ta historia to czysta prawda, a wierzyć czy nie – decydujesz tylko ty.