W dużym zielonym lesie rodziła się mała puszysty choinka. Rosła wśród innych drzew i każdego roku widziała, jak ich liście jesienią barwią się na wszystkie kolory tęczy, a zimą opadają i na gałęziach kładzie się biały, lekki śnieg. Ale najbardziej podobało się choinki, gdy wiosną na drzewach pojawiają się małe, delikatne pąki, z których wyrastają młode, zielone listeczki.
A ona, choinka, zarówno zimą jak i latem była zielona. Ale choinka nie zazdrościła innym drzewom, bo nigdy nie były na świętowaniu Nowego Roku, a jej zieloną, puszystą, pięknie przybraną Dziadek Mróz zawsze ze sobą na świętowanie bierze.
Mróz choinką śniegiem укутuje, a do snu ją kładzie. Mówi do niej czule:
Śpij, choinka, ba-ba.
A Zamieci śpiewa kołysanki:
Śpij, choinka, kochana, patrz nie zamarznij!
Kocha choinka Mróza i Zamieci za ich opiekę i dobroć.
Pewnego razu przed Nowym Rokiem mówi Dziadek Mróz choinki:
Choinka, piękności, jutro będzie święto u dzieci, ty piękna na nie przyjdziesz, piękna. Udekorujemy cię kolorowymi bombkami, a piękne koraliki powiesimy. Tylko dzisiaj musisz się dobrze odpocząć, wyspać.
Dobrze, Dziadku Mrozie, wcześniej pójdę spać, a jutro będę na święcie najpiękniejsza i uraduję dzieci!
Nadszedł wieczór. Ledwie choinka postanowiła się śniegiem укрыć i pójść spać, gdy obok przebiegał mały szary zając i zapytał choinki:
Choinka zielona, czemu tak wcześnie idziesz spać? Chodź się bawić! Będę wokół ciebie skakać, a ty mnie gałęziami łapać.
Oj, zającu, chętnie bym się z tobą bawiła, ale obiecałam Dziadkowi Mrozowi, że wcześniej pójdę odpocząć, jutro przedszkolna akademia, muszę się wyspać.
Nic strasznego, to będę wokół ciebie biegać i się bawić, a ty odpoczywaj.
Dobrze, tylko nie hałasuj, zającu.
I tak postanowili. Ledwie choinka zamknęła oczy i sen do niej przyszedł, słyszy jak zając skacze i piosenki śpiewa. Tak aż do czasu, gdy zając się nie zmęczył i do domu nie poszedł, choinka nie mogła zasnąć.
Zając uciekł, choinka już miała się zdrzemnąć, gdy słyszy wilka, złośliwego wilka z lisicą przebiegającego:
Ty jeszcze u mnie, chytra lisico, będziesz tańczyć! — ryka wilk.
Co ty, szary, ja nie rozumiem czemu się na mnie gniewasz? — odpowiada przebiegła.
Nie rozumiesz, znaczy? A kto mnie za zającem na fałszywym tropie wysłał? — mówi wilk głośniej i próbuje lisicę za ogon chwycić.
Przepraszam, szaraczku, mnie też trzeba jeść! Aj! — pisnęła przebiegła, gdy wilk się do niej zbliżył.
Czy nie moglibyście być trochę cichsi, — wtrąciła się choinka, — muszę się do jutra dobrze wyspać, a wy mi przeszkadzacie.
Oj, przepraszam, choinka, to wszystko wina wilka! — powiedziała lisica i korzystając z zamieszania, uciekła.
Zaraz cię dogonię! — krzyknął wilk i pobiegł za nią.
Choinka znowu próbowała zasnąć, ale słyszy kroki gdzieś niedaleko. A to mężczyzna idzie z toporem. Widać, choinę chce ściąć pod sam korzeń. Przestraszyła się zielona i krzyczy do niego:
Ty mnie, mężczyźnie, nie rąb, Dziadek Mróz obiecał mnie jutro na święto ze sobą wziąć.
Choinka, choinka, jesteś taka piękna, że chciałbym cię do domu zabrać!
Jak to, ja muszę jutro na akademii się pojawić, inaczej dzieci będą smutne!
Dobrze, pójdę do domu, kupię sztuczną choinę.
I nie hałasujcie tutaj, proszę, muszę się wyspać.
Poszedł mężczyzna z toporem, ale choinka tak i nie mogła zasnąć. To dzięcioł na sąsiednim drzewie postanowił dziuplę robić, to silny wiatr zaczął śpiewać. Dopiero nad ranem trochę zdrzemnęła się piękność, a Dziadkowi Mrozowi szczerze powiedziała:
Ja, Dziadku, pół nocy nie spałam, martwiłam się, ale na święto i tak pójdę, nie mogę zawieść dzieci.
Dziękuję ci, moja droga, mam nadzieję, że w przyszłym roku się wyśpisz, a teraz czas się przystrajać!
I stała się choinka jeszcze piękniejsza. Włożyła na siebie piękne ozdoby i poszła na święto z dziadkiem. I przyniosła dzieciom wiele, wiele radości!
