Budowanie bałwana nie jest takie proste. Na początek trzeba wszystko dobrze zaplanować. Zdecydować, z ilu kul będzie bałwan, gdzie go najlepiej postawić, aby wszyscy na podwórku, przechodząc obok, zachwyceni mówili: "Oto chłopcy, Kolek i Iwan, świetnie się spisali! Jaki piękny bałwana zbudowali, aż oko się cieszy!"
Z miejscem nie zdecydowaliśmy się szybko. Kolek chciał postawić bałwana na placu zabaw, a ja wiem, że taka piękność jak nasz bałwan nie przetrwa tam długo. I mówię mu:
Kolek, nie wymyślaj, gdzie go postawimy na placu zabaw? Obok piaskownicy? Przyjdą chłopcy z łopatkami i wiadami i szybko go rozmontują na części, nawet marchewki nie zostawią!
Zgadzam się, Iwan, masz rację. Gdzie więc powinniśmy postawić naszego piękniaka?
To takie proste — obok naszego wejścia. Damy mu jeszcze łopatę do ręki, będzie dokładnie jak nasz dozorca, wujek Tolik.
Nie do wiary! Jak możemy postawić bałwana przy wejściu, będzie tam wszystkim przeszkadzać, na pewno nikt nam za to nie podziękuje!
Krótko mówiąc, długo się z Kolkiem kłóciliśmy, ale w końcu doszliśmy do kompromisu: na naszym podwórku niedawno postawili dużą noworoczną choinkę, widać ją z każdego okna, więc tam postawimy bałwana. I każdy, kto będzie chciał podziwiać choinkę, zauważy nasze dzieło.
Czy wiecie, co jest najtrudniejsze w budowaniu bałwana? Myślicie, że toczyć dużą śnieżną kulę? Albo postawić ją na górze? Nic z tego. Najtrudniejsze jest pracować razem. I u nas z Kolkiem na początku nie szło dobrze.
Mówię mu: "Kolek, ty będziesz toczyć pierwszą kulę, ja drugą, a trzecią toczymy razem, żeby wszystko było uczciwie". A on się nie zgadza, twierdzi, że pierwsza kula jest najtrudniejsza do toczenia i że jest największa z trzech. Jakoś się umówiliśmy, że ja będę toczyć pierwszą kulę, a resztę Kolek.
I tutaj praca nie poszła dobrze. Druga śnieżna kula Kolka okazała się większa niż moja pierwsza! Cóż, nie bez powodu przyjaźnimy się z nim od przedszkola. Przyzwyczailiśmy się do pracy, zaczęliśmy sobie pomagać. Stoczyli taką dużą pierwszą kulę, szerokości choinki, nie mniej!
Potem Kolek posadził mnie sobie na ramionach i jakoś udało mi się postawić pozostałe kule na górze. Po prostu jestem, jak to powiedzieć, trochę większy od Kolka, nie jest mi trudno podnieść te kule, chodzę na sport w weekendy, trenuję. Ale Kolek jest ode mnie wyższy o dwie głowy, więc zdecydowaliśmy, że on będzie mnie posadzać na ramionach, a ja będę stawiać śnieżne kule.
Prawda, że prawie się zawaliło! Wtedy się przestraszyłem, krzyczę do Kolka:
Pada! Ostrożnie! Uważaj!
Trzymaj, trzymaj, nie puszczaj, zaraz coś wymyślimy, — krzyczy mi w odpowiedzi.
Tutaj, nie będę ukrywać, nie obeszło się bez pomocy z zewnątrz. I kto mógł się spodziewać, że Nataszka, moja sąsiadka z pierwszego piętra, okaże się taka zręczna. Jak zobaczyła, że kula pada, od razu do nas pobiegła, podtrzymała, ubezpieczyła. Krótko mówiąc, obeszło się! A Nataszka jest ode mnie o dwa lata młodsza.
Nic nie poradzisz, musieliśmy ją wziąć do naszego zespołu budowlanego. Spacerował z psem, małym takim, Rudzik się zwie. On nam też bardzo pomagał, podnosił nam nastrój!
A Nataszka, dzielna dziewczyna, nie straciła głowy, mówi:
Czekaj! Co to za bałwan bez wiadra na głowie?
A gdzie go wziąć? Mama mi na pewno nie da wiadra, — powiedziałem czystą prawdę. Prosiłem mamę o wiadro, zanim wyszedłem z domu. A ona się nie zgadzała.
Wiem, gdzie wziąć wiadro! Czekajcie tutaj! — powiedział Kolek i wybiegł w nieznanym kierunku.
Ja i Nataszka z Rudzikiem nie marnowaliśmy czasu. Postawiliśmy marchewkę zamiast nosa, przyniósłem ją z domu. A Nataszka wyciągnęła z kieszeni kilka dużych guzików. Nie takie same, oczywiście, ale co z tego! Za to oczy wyszły doskonałe. Szybko stoczyli jeszcze parę kuleczek na ręce i nogi. Postawiliśmy je i zrozumieliśmy, że bez wiadra bałwan rzeczywiście wygląda niedokończony. A Rudzik to potwierdził, głośno mówiąc: "Hau-hau".
Mieliśmy szczęście, że Kolek szybko sobie poradził. Znalazł gdzieś duże czerwone plastikowe wiadro. Postawiliśmy je bałwanowi na głowę i długo staliśmy i patrzyli na nasze dzieło.
Szkoda będzie, jeśli się rozpuści, — smutno powiedziała Nataszka.
Teraz zima, choć ciepła, ale śnieg leży długo. Więc nie powinien się szybko rozpuścić, — odpowiedział jej Kolek.
Długo patrzyłem na naszego pięknego bałwana. Wyglądał, jakby wyszedł prosto z noworocznej kartki. Podczas gdy pracowaliśmy, na ulicy zrobiło się ciemno. Zimą ciemnieje szybko, a my byliśmy tak pochłonięci pracą, że zauważyliśmy to dopiero, gdy na choince obok zaświeciła się kolorowa girlanda.
A może zrobimy sobie zdjęcie na pamiątkę? — zaproponowałem chłopakom.
Tak bardzo chciałem uchwycić ten szczęśliwy moment dzieciństwa. To noworoczne cuda, stworzone nie przez Dziadka Mróza, ale przez nas, Iwana, Kolka, Nataszę i oczywiście Rudzika. Nie żałowałem wydać ostatnią klatkę w aparacie dla takiego momentu.
Aparat dał mi tata, powiedział: "Ucz się szukać piękna wokół, ale nie marnuj klatek, film to droga rzecz". Ale wiedziałem, że tacie spodoba się moja klatka.
Chłopaki poparli mój pomysł. Choć było ciemno, udało nam się stanąć tak, żeby nas było widać, a w centrum kadru był nasz Bałwan. Tak, tak, dokładnie tak, z dużej litery. Aparat daliśmy dozorcy wujkowi Toli, on nas z radością sfotografował.
A potem poszliśmy do domu. Długo wieczorem patrzyłem przez okno na bałwana. A gdy rano się obudziłem, zobaczyłem, że w nocy przechylił się i wiatr zabrał wiadro. Ale, co dziwne, wcale się nie zasmucił, to już nie było ważne. Prawdziwy noworoczny cud wydarzył się wczoraj — gdy pracowaliśmy razem i tworzyliśmy coś pięknego.
