W ciepłej małej chatce na samym skraju gęstego lasu świerkowego mieszka Dziadek Mróz ze swoją ukochaną wnuczką Śnieżynką. Żyją spokojnie, nie kłócą się, a jeśli czasem dojdzie do nieporozumień, wszystko rozwiązuje się w miły sposób. Przez cały rok dziadek i wnuczka zajęci są zwykłymi pracami domowymi. Trzeba narzubić drewna, rozpalić piec, upiec pierniki i ugotować pożywną zupę. A wraz z nadejściem zimy przybywa im pracy.
Pewnego dnia osiedliła się w sąsiedztwie Dziadka Mroza i Śnieżynki Bąk-Obrażalski. Przez cały rok obserwował ich potajemnie i knuł plany, jak zepsuć święto, aby nowy rok nie mógł nadejść i pozostał na zawsze rok stary.
Zaraz po przybyciu Bąka-Obrażalskiego Dziadek Mróz i Śnieżynka zaczęli się częściej kłócić. Raz Dziadek Mróz nie podziękował wnuczce za pomoc, nawet nie powiedział prostego "dziękuję". Innym razem wnuczka nagle się rozgniewała, zaczęła być gruba dla dziadka, on jej jedno słowo, a ona mu dziesięć.
Na początku nie przeszkadzało to w życiu, ale uraza gromadzila się między dziadkiem a wnuczką, coraz rzadziej spędzali czas razem, a pewnego razu nawet jedli kolację osobno. A Bąk-Obrażalski patrzył na to i cieszył się, jak mu się to udaje. Ale wredny Bąk-Obrażalski chciał pokłócić dziadka z wnuczką jeszcze bardziej.
Wymyślił Bąk-Obrażalski podstępny plan: czaić się na Śnieżynkę w lesie, pojawić się jej w postaci lisy i opowiedzieć, że dziadek chce ją wyrzucić z domu i wziąć sobie nową pomocnicę.
Czasu do zimy zostało coraz mniej, a Bąk-Obrażalski nie mógł znaleźć odpowiedniego momentu, aby zbliżyć się do Śnieżynki. Dziadek Mróz czuł, że coś złego się dzieje i nigdzie nie puszczał wnuczki samej.
Jesień ustąpiła zimie, dni pędzą coraz szybciej. Dziadek Mróz zaczął przygotowywać prezenty, a wszystkie prace domowe spadły na Śnieżynkę. Wtedy to Bąk-Obrażalski podsłuchał rozmowę:
Pójdź, wnuczko, do lasu i wezwij miłe zwierzątka, aby nam pomogły, bo inaczej nie zdążymy z prezentami do święta.
A dlaczego ja mam iść do lasu, dziadku? Dzisiaj posprzątałam chatę, przygotowałam obiad, prześcieliłam łóżko, a ty czym się zajmowałeś?
Śnieżynko, moje dziecko, co się na ciebie naszło? Czy nie wiesz, że cały dzień czytałem listy i zawijałem prezenty w piękny noworoczny papier! Czy myślisz, że to nie jest ciężka praca?
A prosiłam cię, żebyś od rana rozpalił piec, przyniósł drewna z lasu, dlaczego mam iść sama? Drewno jest ciężkie, sama sobie nie poradzę.
Dlatego proszę cię, pójdź do lasu i znajdź pomocników. Wezwij Michała Potapowicza, on ci pomoże przenieść drewno, a Dziadek Mróz jest zajęty.
Bąk-Obrażalski zrozumiał, że dziadek i wnuczka są zmęczeni i nie są gotowi słuchać się nawzajem, więc wystarczy mu trochę czarów, aby ich bardziej pokłócić. Wypowiedział złe, ale magiczne słowa. I obserwował, czy się uda, czy Dziadek Mróz i Śnieżynka poddadzą się czarom.
Chyba zwariowałeś, dziadku! — nagle głośno odpowiedziała Śnieżynka po długiej ciszy.
Jak rozmawiasz z dziadkiem, bezczelna? Wychowywałem cię, uczyłem cię rozsądku, a ty tak mnie obrażasz na starość.
A dlaczego mówisz takie głupoty jak szalony? Czy zapomniałeś, że Michał Potapowicz śpi zimą! Jak miałby mi pomóc nosić drewno?
Słuchaj, Śnieżynko, nie będę tolerować takiego zachowania w swojej chacie. Natychmiast przeproś.
Ty się najpierw przeproś, dziadku.
Jeśli nie chcesz przepraszać, idź do lasu, oddychaj świeżym powietrzem, a gdy się oprzytomniisz, wróć.
Pójdę, byle cię nie widzieć!
Śnieżynka w łzach wybiegła na dwór, Dziadek Mróz z żalu dostał bólu głowy. A Bąk-Obrażalski podstępny nie traci czasu. Zamieniła się w lisę i dogoniła Śnieżynkę, mówiąc:
Oj, Śnieżynko, kochana, widzę, że przytrafiło ci się nieszczęście, czym mogę ci pomóc?
Lisiczko, moja kochana, sama nie wiem, co się ze mną dzieje. Obraziłam Dziadka Mroza, a teraz nie wiem, jak mu się przeprosić, wstydzę się spojrzeć mu w oczy. Niedługo święto, trzeba przygotowywać się do Nowego Roku, a u nas taka rozłąka.
Biedna moja Śnieżynko, nie smucaj się, nie martwuj, pomogę ci. Pójdę sama do Dziadka Mroza i poproszę go o przebaczenie w twoim imieniu, a ty czekaj tutaj.
Dziękuję, lisiczko, dziękuję bardzo! Idź szybko!
Śnieżynka czekała na lisę, ale nie miała spokoju w sercu. Nie mogła podejść do chaty, tak jej było wstyd za grube słowa.
A Bąk-Obrażalski podbiegł do chaty i zamieniła się w szarego zająca. Wchodzi do domu i mówi:
Dziadku Mrozie! Jak to możliwe! Co się stało? Do mnie przyszła Śnieżynka i powiedziała, że odchodzi z lasu na zawsze i nie wróci do domu!
Niemożliwe! Czy naprawdę tak bardzo ją obraziłem? Zając szary, mój drogi, sam nie wiem, co się na mnie naszło. Pokaż mi, kochany, gdzie ostatnio ją widziałeś, pobiegnę przeprosić ją i przyprowadzę do domu.
Dziadku, nie powinieneś biegać po lesie, a Śnieżynka prosiła, aby za nią nie chodzić, powiedziała, że nigdy nie wybaczy temu, kto pójdzie za nią.
I co mam teraz robić? Jak przyprowadzić moją ukochaną wnuczkę do domu?
Słuchaj, Dziadku Mrozie, zróbmy tak: napisz list do wnuczki i wyłóż wszystko, co myślisz. A ja pójdę za nią do lasu, będę ją obserwować potajemnie, czekać, aż przestanie się gniewać, i wtedy przekażę jej twoje przeprosiny.
Oto jest pomysł, zającu! Jaki wspaniały plan! Pospieszyć się napiszę list, ale bądź ostrożny, nie zgub go w drodze. Nie mogę bez wnuczki Śnieżynki przygotować się do Nowego Roku, a to znaczy, że święto nie nadejdzie i na zawsze pozostaniemy w starym roku. Nie zawiedź mnie, szaraczku!
Dziadek Mróz starał się, pisał list z miłością, każdą literę starannie wypisując. A papier zaczarował tak, aby świecił się błękitnym kolorem w ciemności, aby zając na pewno go nie stracił. Kopertę zapieczętował i ozdobił deszczem błyszczących srebrnych płatków śniegu.
Bąk-Obrażalski zadowolona w postaci zająca wzięła kopertę od dziadka i wybiegła z chaty, długo jeszcze Dziadek Mróz patrzył za nią przez okno. Zaraz po tym, jak zniknęła z pola widzenia, zamieniła się z powrotem w lisę. Znalazła Śnieżynkę wśród drzew. Gdy tylko ją zobaczyła, Śnieżynka zaczęła pytać:
Lisiczko-siostrzyczko, co powiedział Dziadek Mróz, wybaczy mi głupiej?
Oj, Śnieżynko, kochana, nie chcę cię martwić, ale nie wiem, co ci odpowiedzieć.
Powiedz, jak jest, wszystko przyjmę. Jeśli dziadek chce mnie ukarać, jestem na wszystko gotowa.
Przekazałam Dziadku Mrozowi twoje przeprosiny i błagałam go w imieniu wszystkich leśnych zwierzątek, aby nie miał do ciebie urazy.
A co on odpowiedział? Nie męcz mnie, kochana, mów!
A on powiedział, że nie może ci wybaczyć. Zbyt bardzo obraziłaś go swoimi grubymi słowami. Powiedział, że nie chce cię więcej widzieć w chacie, żebyś odeszła z lasu i nie pokazywała mu się na oczy.
Śnieżynka nie mogła powstrzymać łez. Słowa Bąka-Obrażalskiego tak ją raniły, że nie mogła znaleźć słów.
Ty, Śnieżynko, nie płacz, lepiej pospiesz się opuścić las, aby nie zdenerwować Dziadka Mroza. A to już się ściemnia, jeszcze się zabidzisz w ciemnym lesie.
Lisiczko, kochana, a co z Nowym Rokiem!? Jak Dziadek Mróz bez mnie poradzi sobie z noworocznymi pracami, kto mu będzie pomagać w domu, kto pójdzie z nim do dzieci i zwierzątek na święto?
Nie martw się o Nowy Rok, Śnieżynko, dziadek powiedział, że znajdzie sobie nową pomocnicę, a ty idź, idź.
Oj, nie mogę! Źle mi, głowa mi się kręci z takiego nieszczęścia. Jak to się stało! Pomóż, lisiczko, boję się, że sama nie dojdę.
Bąk-Obrażalski się zmieszała. Nie myślała, że będzie musiała sama wyprowadzić Śnieżynkę z lasu, a poza tym musiała schować magiczny list. Ale jak odmówić? Jeśli lisica porzuci Śnieżynkę w biędzie, to ona na pewno zrozumie, że coś nie gra, oszustwo się wyda. Bąk-Obrażalski postanowiła pójść ze Śnieżynką, zaprowadzić ją głębiej w las i uciec przed zmrokiem.
Szli przez zimowy las długo. Niebo stawało się coraz ciemniejsze, słońce zaszło. Mówi Bąk-Obrażalski do Śnieżynki:
Pora mi do domu, moja droga Śnieżynko, dalej już sama sobie poradzisz.
Dziękuję, lisiczko, że mi pomogłaś, nie wiem, jak ci się odwdzięczyć.
Lisica machnęła puszystym ogonem i bez pożegnania uciekła. Ale upuściła list od Dziadka Mroza. Śnieżynka patrzy na list i nie może zrozumieć, jak znalazła się w lesie. Postanowiła zawołać lisę i powiedzieć jej, że upuściła list. Krzyczy do niej:
Lisiczko! Liseczko! Gdzie się podziałaś?
Lisica nie odpowiada. Śnieżynka postanowiła bliżej przyjrzeć się listowi i podnieść go ze śniegu, aby się nie namoczył. Gdy tylko wzięła magiczną kopertę do rąk, poczuła ciepło jak w chacie Dziadka Mroza. A koperta zaświecała się błękitnymi gwiazdkami. Zrozumiała Śnieżynka, że to list od dziadka, otarła magiczne błyski, a widzi napis: "Mojej ukochanej wnuczce, Śnieżynce".
Śnieżynka nie mogła uwierzyć w swoje szczęście! Dziadek Mróz napisał jej list i widać przekazał go lisicy, a ona nic jej nie powiedziała! Oszukała przebiegła! Śnieżynka otworzyła list i czyta:
Moja droga wnuczko, Śnieżynko. Przebacz mi, staremu, za grube i obraźliwe słowa. Nie miałem racji, żałuję. Błagam cię, nie idź do lasu, nie opuszczaj mnie, nie pozbawiaj dzieci święta! Obiecuję, że będę ci pomagać we wszystkim i kochać cię jeszcze bardziej niż dotąd. Twój Dziadek Mróz.
Zrozumiała Śnieżynka, że lisica ją oszukała, pobiegła z powrotem do chaty, do Dziadka Mroza. W ciemnym lesie łatwo się zabłądzić, ale Śnieżynka znała każdą ścieżkę, całe dzieciństwo spędziła wśród tych drzew.
Dziadek Mróz chodził po chacie jak szalony. Długo nie było wiadomości od zająca. Nagle widzi za oknem zająca siedzącego, ale nie zwykłego, a z lisim ogonem. A łapki ma ludzkie. Dziadek Mróz wziął magiczny kij, wyszedł na ganek i uderzył nim o podłogę trzy razy. I mówi:
Co to za dziwadło siedzi przy mojej chacie? Ej, pokaż się, kim jesteś.
Śnieżny wiatr zakręcił półzająca-półlisę i przyniósł do dziadka.
Pokaż swoje prawdziwe oblicze! — powiedział dziadek i znowu uderzył kijem o podłogę.
Śnieg się uniósł, dziwadło się zakręciło, a przed Dziadkiem Mrozem pojawił się sam Bąk-Obrażalski w swoim prawdziwym kształcie.
Aha, więc to ty! Bąk-Obrażalski przybył do naszego lasu. Oto dlaczego przez cały rok kłóciliśmy się ze Śnieżynką!
Nie wiem, Dziadku Mrozie, nic nie robiłam, nikogo nie obrażałam. Mieszkam w sąsiedztwie...
Gdzie zaprowadziłeś moją ukochaną wnuczkę, Śnieżynkę, przyznaj się!
Nie rozumiem, o czym mówisz, Dziadku Mrozie, puść mnie, już późno.
Wtedy z lasu pojawiła się Śnieżynka. Zmęczona, ale szczęśliwa, trzymała w rękach świecący list.
Dziadku! — krzyknęła i rzuciła się w ramiona czarodzieja.
Wnuczko, kochana, jak mogłem się mylić, wyrzucając cię z domu. Przebacz mi, to Bąk-Obrażalski mnie zaczarował.
I ty mi, dziadku, przebacz, wiele grubych słów ci powiedziałam, cię obraziłam. Nie chciałam się kłócić, po prostu byłam zmęczona. I mnie Bąk-Obrażalski zaczarował.
Dziadek i wnuczka się pogodzili i postanowili ukarać Bąka-Obrażalskiego, wygnać go z lasu na zawsze i ostrzec wszystkie zwierzęta, że jeśli ktoś zacznie się kłócić i zachowywać się grubo, to znaczy, że obok osiedliła się wredna czarownica i trzeba ją szybko od siebie wygnać. A Dziadek Mróz i Śnieżynka postanowili, że od teraz będą dzielić obowiązki równo i zawsze pytać się nawzajem: "Czym ci mogę pomóc?"
I zaczęło się w lesie szczęśliwe, beztroskie życie. A dziadek i wnuczka do Nowego Roku wszystkie prace skończyły i urządzili takie święto, że przez cały następny rok o nim wspominali!
