Żyl sobie kiedyś w bardzo dalekiej owocowej krainie o nazwie Owocolandia słodki Awokadzik. Wszyscy nazywali go po prostu Awo.
Mama Awokadzica i tata Awokado kochali go bardzo i rozpieszczali tak bardzo, że pewnie w całej Owocolandii nie znalazłoby się owoc bardziej rozpieszczony niż Awo.
Rodzice starali się spełniać każde jego życzenie, byle tylko synek był szczęśliwy i nigdy się nie smucił.
W rodzinie awokadzików była wspaniała tradycja. Codziennie razem chodzili na spacery do magicznego owocowego sadu, bo tam o każdej porze roku było ciepło.
Magia tego sadu polegała na tym, że kiedy owocki były szczęśliwe, świeciło słońce, zieleniła się trawa, a ptaszki śpiewały cudowne piosenki.
Gdy zaś owocki się smuciły, kaprysiły, były niegrzeczne albo smutne, słońce znikało, zbierały się chmury, zrywał się silny wiatr i zaczynała się burza z deszczem.
Pewnego razu, spacerując po sadzie, Awo zobaczył, że niedaleko sprzedają ogromne truskawkowe lody z czekoladowymi kruszonkami. Bardzo chciał je zjeść. Zaczął prosić rodziców, żeby kupili mu ten przysmak.
Najpierw mama i tata mu odmówili, bo po takiej ilości zimnego Awo mógł rozboleć gardło. Awokadzik zaczął kaprysić, więc rodzice ustąpili i kupili ogromne lody.
Po zjedzeniu lodów Awo prawie od razu się rozchorował. Cała rodzina musiała pilnie wrócić do domu.
W tym czasie w sadzie zniknęło słońce, a ptaszki przestały ćwierkać swoje piękne piosenki, czując niepokój rodziców o synka.
Rodzice Awo długo leczyli go różnymi syropami, gorzkimi odwarami i okładami. W końcu wyzdrowiał i rodzina znów mogła wybrać się do ukochanego owocowego sadu.
Awo bawił się w berka, chowanego, robił miny. Tata go fotografował. Potem mama poczęstowała synka pysznym kanapką. Wszyscy byli szczęśliwi.
Nagle Awo zobaczył swojego przyjaciela Bananka. W rękach Bananka był ogromny balon w kształcie banana. Awo bardzo się zmartwił, że jego przyjaciel ma balon, a on nie.
Podszedł do rodziców i zaczął domagać się, żeby kupili mu balon w kształcie awokado. Ten balon miał być jeszcze większy niż banan Bananka.
Najpierw rodzice odmówili kupna ogromnego balonu. Awo zaczął nie tylko marudzić, ale wręcz ryczeć, i to bardzo głośno. Mama i tata nie mieli wyjścia, jak znów ustąpić swojemu rozpieszczonemu synkowi i kupić balon.
Znów w owocowym sadzie wszystko pociemniało, liście na drzewach zwiędły, zerwał się wiatr tak silny, że Awo wraz z balonem prawie odleciał. Dobrze, że rodzice zdążyli go złapać.
Awo bardzo się przestraszył i zasmucił, ale po powrocie do domu szybko zapomniał o tym zdarzeniu i znów zaczął zachowywać się po staremu.
Mijały dni. Awo chciał coraz więcej prezentów, coraz droższych rozrywek. Rodzice musieli dużo pracować, żeby spełniać zachcianki syna. Bardzo się męczyli i wracali z pracy późno. Czasami nawet nie mieli sił, żeby przeczytać Awo bajkę przed snem. A o wspólnym spacerze i zabawie w ukochanym owocowym sadzie nie było mowy.
Pewnego niedzielnego poranka rodzina awokadzików jednak wybrała się do magicznego owocowego sadu. Ale tam było smutno.
Rodzice byli zamyśleni i milczący. Tylko Awo się bawił. Przemknęła mu przez głowę myśl, że w sadzie jest chłodniej niż zwykle, a słońce ledwie wychyla się zza chmur. Ale szybko o tym zapomniał.
Sad jednak wszystko wiedział i czuł. Był taki, bo rodzice Awo zdawali sobie sprawę, jak źle wychowują swojego synka, że za bardzo go rozpieścili, ale nie wiedzą, co teraz zrobić.
Spacerując zamyśleni, zobaczyli ogłoszenie: «Do sklepu z zabawkami przyszedł samolot najnowszego modelu! Zdążcie kupić! Ilość towaru jest ograniczona!!! »
Oczy Awo zabłysły i tak bardzo zapragnął tego samolotu, że nie mógł wytrzymać. Zaczął prosić rodziców, żeby mu go kupili. Mama z tatą próbowali wytłumaczyć awokadziku, że samolot jest zbyt drogi i na jego zakup pójdzie cała wypłata. Ale Awo nie chciał niczego słuchać.
Upadł na ziemię, zaczął krzyczeć i wierzgać nogami. Przechodnie patrzyli na niego ze zdziwieniem. Rodzicom było bardzo wstyd za syna.
A co z owocowym sadem? Tam zrobiło się zupełnie smutno. Zbierały się chmury, wiatr zaczął zrywać liście z drzew, zagrzmiało i spadł taki ulewny deszcz, że rodzina awokadzików przemokła do suchej nitki.
Awo przez cały tydzień płakał i prosił o ten samolot, nawet odmawiał jedzenia.
Synku, jeśli kupimy samolocik, będziemy musieli pracować jeszcze więcej, nie zostanie nam czasu, żeby razem się bawić ― mówili rodzice.
Ale Awo było wszystko jedno.
Jacy z was rodzice, skoro nie możecie kupić swojemu jedynemu synowi samolotu! Ja sam nie chcę z wami spacerować, potrzebny mi jest SA-MO-LOT! ― krzyczał w odpowiedzi.
Rodzice nie wytrzymali i znów ustąpili synowi, oddając za zabawkę wszystkie pieniądze. Teraz musieli pracować jeszcze więcej.
Awo miał coraz nowe zabawki, tylko rodziców widywał już prawie wcale. Rodzina przestała spędzać czas razem, bawić się, spacerować, a nawet po prostu się cieszyć.
Wydawałoby się, że Awo ma wszystko, czego zapragnie. Ale brakowało mu teraz tego najważniejszego ― uwagi rodziców. Nie było z kim puszczać samolotu ani spacerować w magicznym lesie, nie było komu opowiedzieć zabawnej historii, która przydarzyła mu się w ciągu dnia, nikt go nie całował ani nie przytulał.
Pewnego razu Awo poszedł do magicznego sadu sam, ale było mu tam bardzo smutno.
Sad jakby zamarł, czekając na coś bardzo niezwykłego, co miało wkrótce się wydarzyć.
Awo spacerował po miejscach, w których był szczęśliwy, i wspominał. Tu był z rodzicami na pikniku, a tu z tatą puszczał latawca, tu mama siedziała na ławce i śpiewała mu piosenkę, mocno go obejmując, a za tym drzewem się chował i długo nie mogli go znaleźć.
Kiedy Awo o tym myślał, na jego twarzy pojawiał się uśmiech, a potem gorzko się rozpłakał. Płakał, aż łzy się skończyły i rozbolały go oczy. Wydawało się, że razem z łzami z Awo wychodzi wszystko, co złe, i rodzi się coś pięknego.
Wypłakawszy się, Awo w końcu zrozumiał, co narobił. Własnymi rękami zniszczył wszystkie te piękne chwile, wymieniając na niepotrzebne zabawki i rozrywki to, co najcenniejsze ― rodziców.
Jak bardzo ich zranił, jaki był niewdzięczny i rozpieszczony, skoro tylko żądał, ale nic w zamian nie dawał.
Awo mocno postanowił, że musi ich przeprosić, i pobiegł do domu. Był tak zdenerwowany, że nie zwrócił uwagi na sad.
A sad zaczął ożywać, wszędzie zaczęły skakać słoneczne zajączki, rozkwitły kwiaty, których wcześniej tu nigdy nie było, ptaki zaćwierkały inaczej.
Awokadzik nie mógł znaleźć sobie miejsca, chodził z kąta w kąt i patrzył przez okno, czekając na rodziców. Gdy mama i tata wrócili, pobiegł im na spotkanie i mocno, mocno ich przytulił. Tata Awokado i mama Awokadzica bardzo się zdziwili takim zachowaniem syna.
Synku, co z tobą? Coś się stało? Nic cię nie boli? ― zapytała mama.
Mamo, tato, tak bardzo jestem wam winien! ― powiedział ze łzami Awo. ― Przeze mnie pracujecie dniami i nocami. Dziś zrozumiałem, że nie potrzebują mi zabawki. Potrzebujecie mi wy, wasza miłość i uwaga. Proszę, wybaczcie mi i nie pracujcie już tak dużo.
Synku, bardzo cię kochamy, życzymy ci tylko dobra i oczywiście nie żywimy do ciebie złości. Bardzo dobrze, że sam zrozumiałeś, jak ważna jest rodzina, a nie rzeczy ― odpowiedzieli rodzice.
Wszyscy się objęli i rozpłakali.
Od dziś wszystko będzie po staremu! Nie, będzie jeszcze lepiej! ― zawołał tata Awokado.
Zbieramy się i idziemy na spacer do naszego ukochanego magicznego owocowego sadu? ― zaproponowała mama.
Kiedy awokadziki przyszły do sadu, wszystko w nim było jeszcze piękniejsze niż dawniej. Choć na świecie panowała zima, w magicznym sadzie panowało lato. Świeciło tu jasne słoneczko, na niebie błyszczała tęcza, sad pachniał kwiatami, jakich nigdy wcześniej nie widziano, a ptaki śpiewały najpiękniejsze piosenki. Wszyscy się uśmiechali i byli serdeczni dla rodziny awokadzików.
Awo i jego rodzice byli po prostu szczęśliwi, bo mieli siebie nawzajem. Awo postanowił sobie, że nigdy więcej nie sprawi rodzicom przykrości.
