W małym miasteczku, pełnym sklepików spożywczych, straganów z owocami i budek z lodami, stał samotny butik, w którym sprzedawano różnego rodzaju obuwie. Sprzedawca lubił swoją pracę. Każdego ranka z radością otwierał drzwi starym, wytartym kluczem, wdychał zapach świeżo przywiezionego towaru, układał go na półkach i chował do pudeł te buty, których nie udało się sprzedać przez cały rok.
Wśród takiego obuwia, którego nikt od wielu lat nie kupował, mieszkał samotny walonek. Ile razy sprzedawca zbierał się w sobie, by go wyrzucić, nigdy mu się to nie udawało.
Walonek był staruszkiem, miejscami wytartym, do tego tylko jednym. Sprzedawca nie pamiętał, gdzie podział się drugi. Ale w tym walonku było coś swojskiego, ciepłego i przytulnego, i ręka sama nie chciała wyrzucić go na śmietnik.
Walonkowi było samotnie i smutno. Nie wyobrażał sobie, jak to jest być założonym na czyjąś stopkę, by ogrzewać ją w mroźne zimowe dni. Walonecek stał najdalej na półce, za stertą innego obuwia, pięknego i wygodnego. Przez tyle lat nikt nawet go nie przymierzył.
Nocami, gdy dobry sprzedawca wkładał kurtkę i, dopijając mocną, aromatyczną herbatę, zamykał butik, walonek cierpiał najbardziej. Eleganckie pary stojące na wystawie zaczynały mu dokuczać.
Jaki ty jesteś stary, zakurzony i nieefektowny - mówiły wygodne sandały, które dopiero dziś wystawiono na półkę.
No tak, samotny i nikomu niepotrzebny - przytakiwały pantofle z zapinką w kształcie kwiatka, która mieniła się w słońcu.
Nie rozumiemy, po co właściciel cię tu trzyma! Niedługo mole cię zjedzą i wszyscy możemy na tym ucierpieć - oburzały się adidasy z jaskrawożółtymi sznurowadłami.
Walonek nie mógł im nic odpowiedzieć. Sam nie rozumiał, dlaczego właściciel butiku trzyma go na półce. Milcząco spoglądał w okno, za którym słabo świecił księżyc, marząc o tym, że kiedyś stanie się komuś potrzebny.
Mijały tygodnie, noc zmieniała dzień. Ciepłe letnie dni się skończyły, nadeszła jesień. Przywieziono nowe obuwie, które znajdowało swoje miejsce wśród nielicznych półek w butiku. Klientów przybywało. Ludzie przychodzili całymi rodzinami, wybierając buty na jesień i zimę, a letnie modele kupowali na wyprzedaży sezonowej.
Parę adidasów z jaskrawożółtymi sznurowadłami zabrał chłopiec w równie jaskrawożółtej kurtce. Zaraz po nim młoda mama kupiła wygodne sandały dla swojego małego synka, który w tym roku po raz pierwszy pójdzie do przedszkola.
Kilka tygodni później surowo wyglądający tata z gęstą brodą kupił dla swojej córki te same pantofle z zapinką w kształcie kwiatka, mieniącą się w słońcu.
Tylko nasz walonek, samotnie stojący na dalekiej półce, z smutkiem obserwował, jak szybko i zręcznie znikają buty z wystaw. Przez cały czas nikt na niego nawet raz nie spojrzał.
Pewnego późnego, zimowego, mroźnego wieczoru sprzedawca, naciągając stary tużurek na niebieski sweter, który podarowała mu żona na tegoroczny Nowy Rok, szukał klucza, by zamknąć drzwi. Nagle pod zawodzenie śnieżycy ktoś zapukał w okno. Po chwili do drzwi wszedł staruszek w zaśnieżonym płaszczu z gęstym futrem. Nos miał czerwony jak pomidor. Pocierając dłonie, by się rozgrzać, zwrócił się do sprzedawcy:
Dzień dobry, synku. Co za mróz dziś, aż oczy szczypią. Pogoda na poważnie się rozszalała. Chciałbym kupić u ciebie obuwie, pilnie potrzebuję. Mam kłopot.
Dobry sprzedawca, który już szykował się do domu, nie odmówił staruszkowi:
Oczywiście, pomogę panu. Mam tu wszystko. Na gust i kolor, jak mówią. Co się stało, dziadku?
Dziadek, uśmiechając się od ucha do ucha i przyglądając się butom, zaczął opowiadać:
Ach, to moja suczka, podwórkowa - Lusia. Nie uwierzysz, synku, przegryzła mi lewy walonek. Czy była głodna, czy to taka jej zabawa, nie wiem. Ale dziura jest teraz porządna. Taka jak moja pięść. A walonki były wygodne, ciepłe. W nich nie strach chodzić po zaspach i zrzucać śnieg z dachu. Chciałbym kupić nowe, żeby grzały moje stare nogi.
Sprzedawca od razu zaczął proponować staruszkowi różne walonki. I długie, i krótsze. Z filcu i z owczej wełny. Starzec długo wszystko oglądał, przymierzał, obracał w rękach, niektóre nawet wąchał. W końcu wybrał długie walonki za kolano z wielbłądziej wełny. Sprzedawca podał cenę. Walonki były bardzo dobre, ale staruszkowi okazały się za drogie. Zdecydowanie za dużo.
Zmartwiony dziadek postanowił nie zatrzymywać miłego sprzedawcy i wrócić szybko do domu, a jutro spróbować znaleźć tańsze walonki. Wkładając czapkę, staruszek skierował się w stronę drzwi. Wtedy właściciela butiku olśniło. Przypomniał sobie o tym samym walonku, który od kilku lat kurzył się na półkach jego sklepu.
Chwileczkę! Wiem, jak mogę panu pomóc!
Staruszek zamarł w miejscu. W jego oczach zabłysła nadzieja, przemieszana z wyraźnym zdziwieniem na gwałtowny okrzyk dobrego sprzedawcy. Dziadek odwrócił się, ale sprzedawcy za ladą już nie było. Dobry gospodarz, stojąc na drewnianym krześle, z drżącymi kolanami grzebał między półkami, strzepując kurz.
Próbował sięgnąć z najdalszego kąta po ten sam samotny walonek. Gdy dosięgnął go ręką, chwycił go za czubek i zręcznie zeskoczył z krzesła. Wziął suchą szmatkę, przetarł walonek, kilka razy obrócił go w dłoniach, upewniając się, że jest cały, i podał dziadkowi.
Proszę! Leżał u mnie kilka lat i się kurzył. Gdzie podział się drugi, nie pamiętam, ale wyrzucić go nie potrafiłem. Myślałem, że się przyda, i oto nadarza się okazja.
Staruszek uważnie obejrzał walonek. Jego twarz rozjaśniła radość. Był to dokładnie taki sam walonek, jaki przegryzła jego suczka Lusia. Dziadek drżącą, pomarszczoną ręką wyciągnął drobne monety do sprzedawcy, ale ten pokręcił głową:
Nie, przepraszam. Pieniędzy za niego od pana nie wezmę.
Ale staruszek nalegał. Ten walonek, choć nie był wart nawet grosza, od pierwszej chwili zapadł staruszkowi w serce.
Walonecek po raz pierwszy od wielu lat samotności znalazł się w ciepłych, troskliwych dłoniach. Dusza naszego walonka wręcz się radowała. Stał się potrzebny i bliski czyjemuś sercu. W tym właśnie tkwi prawdziwe szczęście - być komuś potrzebnym.
