Żyło sobie kiedyś chłopiec o imieniu Kuba. Był dobry i wrażliwy i bardzo kochał zwierzęta.
Pewnego dnia Kuba spacerował po parku i zobaczył psa. Leżał na ziemi i jęczał. Chłopiec podszedł bliżej i zrozumiał, że pies ma złamaną łapę.
Bardzo się przejął i postanowił pomóc biedakowi: zrobił szynę z patyka i foliowej torebki, unieruchomił łapę, a potem wziął psa na ręce i zaniósł do domu.
Mama chłopca była weterynarzem. Kuba poprosił ją, żeby pomogła psu.
Łapa jest złamana ― potwierdziła i zaczęła tłumaczyć, jak leczyć zwierzę.
Kubie pies bardzo się spodobał, więc namówił mamę, by zostawiła go u nich. Nowego domownika nazwano Burek.
Burkowi założono gips i nakarmiono go. Kiedy zasnął, mama opowiedziała Kubie, jak się nim właściwie opiekować i jakie ćwiczenia wykonywać, by szybciej wrócił do zdrowia.
Mama czuwała nad stanem psa i co tydzień sprawdzała jego łapę. Wszystko szło dobrze. Kuba regularnie ćwiczył z Burkiem i wkrótce pies wyzdrowiał.
Chłopiec bardzo się cieszył, gdy mama zdjęła Burkowi gips. Codziennie z nim spacerował, czesał jego sierść i bawił się z nim. Kuba pokochał Burka, a on swojego nowego pana.
Kuba zaczął uczyć go komend. Najpierw prostych: „Siad”, „Leżeć”. Potem trudniejszych: „Aport”, „Głos” i „Dopadnij”. Pies szybko wszystko łapał. Był wdzięczny chłopcu za troskę i starał się robić to, o co go prosił.
Wkrótce Kuba nauczył ulubieńca sztuczek: „Daj łapę”, „Obróć się” i „Skocz”. Za każdą udaną sztuczkę częstował go smakołykami.
Burek był bystry i nauczył się nawet metod ratowniczych. Na przykład szybko opanował szukanie ludzi po zapachu. Potrafił odnaleźć zagubionych w lesie i dawać sygnały o pomocy. Do tego świetnie pływał i mógł ratować ludzi na wodzie.
Pewnego dnia Kuba i Burek spacerowali po parku. Nagle usłyszeli krzyki od strony rzeki. Pobiegli tam i zobaczyli, że chłopiec wpadł do wody i nie może się wydostać. Kuba rozkazał Burkowi przynieść linę. Często zabierali ją ze sobą na treningi.
Pies szybko przyniósł linę na brzeg i Kuba zdołał wyciągnąć chłopca z wody. Chłopiec był bardzo wdzięczny, że Kuba i Burek uratowali mu życie.
Od tego dnia Kuba i jego pies zostali ratownikami w parku. Pomagali ludziom, którzy wpadli w kłopoty, i ratowali zwierzęta, którym było źle. Odwiedzali też szpitale i domy opieki, by poprawić nastrój samotnym ludziom.
Kuba i Burek stali się prawdziwymi sławami w swoim miasteczku. Ludzie rozpoznawali ich na ulicy. Chłopiec był wdzięczny psu, że został mu wiernym przyjacielem, a razem przynosili ludziom pożytek.
Dobrze, że kiedyś Kuba nie przeszedł obojętnie obok zwierzęcia, które potrzebowało pomocy. Zyskał przyjaciela i wiedział na pewno, że Burek zawsze będzie obok i pomoże w każdej sytuacji. A razem będą mogli wspierać tych, którzy tego najbardziej potrzebują!