Początek, czyli dlaczego miś postanowił wyruszyć w podróż
Żył sobie w pewnym pięknym, przytulnym, małym miasteczku młody czarodziej Dobromir. Z radością pomagał wszystkim i był przyjacielem każdego mieszkańca.
To budował dom wraz z rodziną, która niedawno przeprowadziła się do miasta: ich własnego lokum jeszcze nie było, więc trzeba było je jak najszybciej postawić. To pomagał zmęczonemu po całym dniu kominiarzowi przy ostatnim kominie tej zmiany. A to szukał dla małej dziewczynki zagubionej lalki.
Czarodziej nikomu nie odmawiał zwykłej ludzkiej pomocy. Tylko że nie udawało mu się dokonać żadnego cudu i pomóc ludziom swoim magicznym darem.
Bardzo smucił się Dobromir, tak bardzo, że sam przestał wierzyć w magię. Był jak ptak, który poznał piękno lotu, ale stracił możliwość latania.
Dzień za dniem bezustannie próbował zrobić coś wyjątkowego, by ponownie odzyskać dar otrzymany przy narodzinach. Ale nic z tego nie wychodziło. Ani pięknych kwiatów na święto, ani wiatru, który unosiłby latawce, nie potrafił podarować ludziom Dobromir. Coraz bardziej się za to obwiniał i uznał, że nie zasługuje na miano czarodzieja.
W prostym, przytulnym domku zawsze znajdowało się jedzenie dla tych, którzy są głodni, pomoc dla tych, którzy jej szukają, i dach nad głową dla tych, którzy nie mają dokąd pójść. Tyle tylko, że nie było w nim radości ani szczęścia, bo czarodziej nie mógł się cieszyć, gdy nie udawało mu się nawet najmniejsza czarodziejska sztuczka. Słońce coraz rzadziej zaglądało do domu, aż wreszcie nadeszła zima.
W domu Dobromira był jeden szczególnie cenny przedmiot: pluszowy miś Tupcio, dar od mamy, który starannie przechowywał. Miś, siedząc na swojej przytulnej półce, obserwował czarodzieja. Pamiętał go jeszcze jako małego chłopca, a teraz stał się dorosłym, dobrym i uczciwym człowiekiem. Miś znał go wesołego i szczęśliwego, ale także smutnego, jak teraz, zupełnie nieprzekonanego, że kiedykolwiek znów będzie mógł obdarowywać ludzi cudami.
Tupcio wiedział, jak bardzo jego przyjaciel cierpi z powodu zdrady tych, którzy byli przy nim tylko wtedy, gdy potrzebowali pomocy. Ale mimo to dusza Dobromira nie przestawała być czysta i otwarta i uparcie dostrzegała w każdym tylko to, co najlepsze.
Misiowi podobała się ta wspaniała cecha duszy czarodzieja. Podobało mu się, jak Dobromir cieszył się, gdy udało mu się komuś pomóc, bo wtedy dzień nie był przeżyty na darmo.
Teraz Tupcio szczególnie pragnął pomóc zrozpaczonemu przyjacielowi i znów zobaczyć jego uśmiech, podobny do słońca. Ale co może zrobić pluszowy miś? Długo myślał, ale nic nie wymyślił.
Nagle miś usłyszał znajome kroki. To Dobromir wrócił do domu. Czarodziej usiadł w fotelu, otulił się kocem i, spojrzawszy przez okno, powiedział:
Wiesz, mój przyjacielu Tupciu, czasem mi się wydaje, że wszystko rozumiesz. Nawet lepiej niż wielu ludzi rozumiesz, co mnie trapi. Ale przecież nie umiesz mówić, więc nie możesz mi doradzić... Na dworze się ochłodziło i napadało tyle śniegu, że to prawdziwa śnieżna bajka! Ale po co opowiadać? Zaraz ci pokażę!
Czarodziej odrzucił koc, wstał i, wziąwszy misia z półki, podniósł go do okna, żeby mógł podziwiać śnieżny krajobraz.
Spójrz, maluchu! Czyż nasze miasto zimą nie jest piękne, okryte białą pierzyną śniegu! Tam, daleko, widać las, który śpi pod śnieżną kołdrą aż do wiosny. Uwierz mi, jest bardzo piękny. A za lasem jest morze... Może gdzieś tam jest coś, co mogłoby mi pomóc stworzyć cud. Przecież każdy czarodziej ma moc czynienia cudów, tylko nie ja... Cóż, przyjacielu, nie mamy czasu na podróże. Mamy tu dużo pracy, ale powiem ci, że podróżować jest wspaniale!
Dobromir westchnął smutno, posadził misia z powrotem na półce, nalał sobie filiżankę aromatycznej herbaty, wypił ją stojąc przy oknie, patrzył na zachód słońca, po czym położył się na ulubionej kanapie i zasnął.
Miś patrzył na śpiącego czarodzieja i przypomniał sobie, jak Dobromir huśtał go na huśtawce, czytał mu historie o podróżach, dzielnych rycerzach i dobrych czarodziejach, gdy był jeszcze małym chłopcem. Jak lubił z nim siedzieć na łące i oglądać chmury. Wtedy czarodziejowi podobało się obserwowanie przyrody, słyszał w jej oddechu szczególną muzykę, zmieniającą się wraz z pogodą i porami roku.
Dobromir czuł wyraźnie, jak ważne jest pielęgnowanie każdego kwiatu, jak cenny jest śpiew każdego ptaka, jak czarowna jest muzyka dźwięcznego strumyka przy domu. I nagle miś zrozumiał, jak pomóc przyjacielowi!
Ja, Tupciu, wyruszę w podróż i znajdę to, co pomoże Dobromirowi znów czynić cuda, jak przystało na czarodziejów, zwłaszcza tak dobrych i uczciwych! Postanowione! Będę dzielny i znów przywrócę przyjacielowi radość, którą daje cud uczyniony dla kogoś.
Miś ostrożnie zsunął się z półki, jeszcze raz spojrzał na śpiącego czarodzieja, któremu z pewnością śnił się miły sen, dotknął jego dłoni swoją łapką, po cichu otworzył drzwi i wyszedł za próg.
Pierwsze promienie słońca dopiero co pojawiły się na horyzoncie. Piękno! Śnieg lśni o świcie, mróz szczypie w nos. Przed misiem otworzył się ogromny, piękny, a jednocześnie przerażający swoją niewiadomą świat, którego nie znał, siedząc na swojej przytulnej półce. Teraz musiał zmierzyć się z tym światem, by znaleźć to, co pomoże przyjacielowi znów uwierzyć w cud.
Misiowi było strasznie wyruszać w podróż. Nie wiedział, czego szuka, ale bardzo trzeba było pomóc czarodziejowi. Tupcio wskoczył na sanie leśniczego, który każdego ranka objeżdżał las, sprawdzając, czy wszystko jest w porządku z jego mieszkańcami.
Leśniczy wyszedł z domu, przyprowadził konia, zaprzągł go do sań i, wygodnie się usadowiwszy, ruszył w drogę, nie spodziewając się małego pasażera, który jechał razem z nim.
Droga nie trwała długo i miś znalazł się w zaśnieżonym zimowym lesie. Gdy leśniczy zatrzymał sanie, Tupcio ostrożnie zsiadł i ruszył dalej pieszo. Trzeba było się spieszyć, każda minuta się liczyła!
Podróż pluszowego misia przez zimowy las
Zimno było pluszowym łapkom przedzierać się przez las. Co chwila zapadały się w śnieg, ale trzeba było iść dalej, więc miś kontynuował wędrówkę.
Długo szedł, uważnie rozglądając się dookoła, może właśnie w lesie ukryte jest to, czego szuka. Ale nic nie znajdował, więc zmęczony przysiadł przy drzewie. Nagle obok wyskoczył zajączek. Przyjrzał się uważnie misiowi.
Cześć! Jestem Puszek! A ty pewnie jesteś krewnym wujka Misia. Chodź, zaprowadzę cię do jego nory. Dziwne tylko: myślałem, że wszystkie niedźwiedzie śpią zimą, a nie odwiedzają się nawzajem...
Miś uśmiechnął się i powiedział:
Cześć, Puszku! Nie jestem wcale krewnym wujka Misia, tylko pluszowym misiem Tupciem, dlatego nie śpię.
Więc co robisz w lesie i czym mogę ci pomóc? – zapytał Puszek.
Miś podrapał się łapką po pluszowej głowie i zaczął opowiadać:
Nie wiem, czy zdołasz mi pomóc, ale wyruszyłem do lasu, by wyratować przyjaciela, dobrego czarodzieja. Podarowano mi go, gdy był jeszcze mały, a teraz jest dorosły. Wiesz, ilu ludziom pomógł własnymi rękami! Tylko że od dawna nie potrafi nic czarodziejskiego zdziałać i bardzo go to martwi. Przestał wierzyć w magię i uważa, że nie może już nazywać się czarodziejem. Więc wyruszyłem w podróż, by znaleźć to, co pomoże mu znów uwierzyć w siebie i odzyska zdolność czynienia cudów. Ten las jest niedaleko naszego domu, dlatego zacząłem właśnie stąd. Czy nie macie w lesie tego, czego szukam?
Puszek pogłaskał łapką ucho. Niczego takiego nie widział, ale bardzo chciał pomóc misiowi.
Nie widziałem tego, czego szukasz, ale dziadek Sowa wie wszystko i na pewno ci pomoże. Chodź, zaprowadzę cię do niego!
Droga była długa, ale z Puszkiem misiowi nie było strasznie i wędrówka wydawała się weselsza. Wreszcie miś i Puszek dotarli do starego dębu, gdzie mieszkał dziadek Sowa. Puszek zawołał:
Dzień dobry, dziadku Sowo! Bardzo potrzebujemy twojej rady!
W tej samej chwili na gałęzi pojawiła się sowa, uważnie spojrzała na gości i powiedziała:
Witajcie! Cóż, skoro potrzebujecie rady, chętnie pomogę, w czym tylko zdołam.
Miś bardzo się ucieszył i postanowił jak najszybciej opowiedzieć o tym, co nie dawało mu spokoju.
Dziadek Sowa zamyślił się. Naprawdę wiedział wszystko, ale nie wiedział, jak pomóc misiowi. W lesie nie było niczego takiego.
Tutaj niczego nie znajdziesz, choćbyś nie wiem jak się starał. Trudne zadanie ci wyznaczono, ale twoje pragnienie pomocy przyjacielowi wskaże ci, czego szukasz. Słyszałem od mojego dziadka, że w morzu, za naszym lasem, jest coś szczególnego. Idź tam. Puszek zaprowadzi cię do jelenia Białogonka, a on zawiezie cię nad brzeg, bo droga na twoich małych łapkach byłaby bardzo długa. Ja zaś dam ci szyszkę, żebyś nie zapomniał o naszym lesie. Proszę, weź ją.
Miś podniósł szyszkę i mocno ścisnął ją w pluszowych łapkach. To oczywiście nie było to, czego szukał, ale był to bardzo cenny dar. Mały podróżnik mocno postanowił, że będzie kontynuował drogę i był wdzięczny Puszkowi i dziadkowi Sowie za pomoc.
Dziękuję, dziadku Sowo, za radę. Musimy już iść. Do widzenia!
Do widzenia, Tupciu, mały dzielny podróżniku! Nauczyłeś nas wiele, nam, mieszkańcom lasu. Nie zapomnimy twojej odwagi, niech twoja droga będzie dobra, a to, czego szukasz, na pewno się znajdzie! – powiedziała na pożegnanie stara sowa.
Szybko dotarli Puszek i miś do Białogonka.
Cześć, Puszku! Cieszę się, że cię widzę! Co cię do mnie sprowadza?
Cześć, Białogonku! Pluszowy miś Tupcio potrzebuje pomocy. Musi jak najszybciej pomóc komuś bliskiemu. Idzie do morza, ale na swoich małych łapkach będzie tam dochodził bardzo długo. Czy nie mógłbyś go zawieźć? – powiedział zajączek.
Oczywiście, z radością pomogę! Tupciu, wskakuj mi na grzbiet i trzymaj się mocno – odpowiedział Białogonek, klękając w śniegu, by misiowi było łatwiej wsiąść.
Dziękuję, Puszku, do widzenia! Nie zapomnę o tobie i twojej pomocy – pożegnał się miś z zajączkiem.
Do widzenia, Tupciu! Powodzenia w drodze i niech znajdzie się to, czego szukasz – odpowiedział Puszek.
Białogonek wstał i zawiózł misia nad morze, gdzie mały pluszowy podróżnik miał spróbować znaleźć to, co przywróci czarodziejowi wiarę w cud. Szybko przeniósł go jelonek nad morze. Miś zsiadł z grzbietu jelenia.
Dziękuję, Białogonku, że tak szybko mnie przewiozłeś, nie zapomnę twojej pomocy. Muszę się spieszyć, nie wolno zwlekać. Do widzenia!
Szczęśliwej drogi, dzielny mały misiu Tupciu, i niech znajdzie się to, czego szukasz – powiedział na pożegnanie Białogonek.
Podchodząc do wody, miś zobaczył łódkę i, wsiadając do niej, zasnął, bo bardzo się zmęczył tego dnia, a przed nim było sporo przygód i spotkań. Spał miś i śniło mu się, że wrócił do domu, a Dobromir, jak w dalekim dzieciństwie, uśmiechał się do niego, uczyniwszy cud dla całego miasta: obdarował wszystkich mieszkańców niesamowitymi, nigdy wcześniej niewidzianymi, cudownymi kwiatami, które zakwitły na wszystkich klombach.
Podróż pluszowego misia po morskich przestrzeniach
Nastał ranek, a szum fal obudził misia. Mały podróżnik rozejrzał się. Podczas snu przypłynął rybak i odpłynął swoją łodzią na morze.
Morze było niezwykle piękne i spokojne. Delikatnie kołysało łódką. Misiowi było strasznie, bo odpływał coraz dalej od domu. Ale nie znalazł jeszcze tego, co mogłoby pomóc czarodziejowi znów uwierzyć w cud, więc nie było odwrotu, tylko naprzód.
Morze było piękne. Zimą oczywiście było inne, jak cała przyroda, ale jego fale miały szczególną muzykę i szczególny urok.
Miś znów pomyślał o czarodzieju, który lubił obserwować przyrodę. Spodobałby mu się widok, który otworzył się przed misiem. Trzeba było być dzielnym i pilniej szukać tego, co pomoże przyjacielowi. I nowa strona podróży, która otworzyła się misiowi wraz ze świtem, nie może zostać zmarnowana.
Wpatrując się w morze, mały podróżnik nie mógł dostrzec nic szczególnego. Nagle na powierzchni wody pojawiła się foka. Miś uważnie ją obserwował, a foka, zauważywszy to, podpłynęła do łódki.
Cześć, jestem Figlik! A ty kim jesteś? Co cię sprowadziło do naszego zimnego północnego morza?
Cześć, Figliku! Jestem pluszowym misiem Tupciem. Wyruszyłem w morze, by pomóc przyjacielowi, dobremu czarodziejowi. Podarowano mi go, gdy był jeszcze mały, a teraz jest dorosły. Wiesz, ilu ludziom pomógł! Tylko że od dawna nie potrafi nic czarodziejskiego zdziałać i bardzo go to martwi. Uważa, że nie zasługuje, by dalej nazywać się czarodziejem. Więc wyruszyłem w podróż, by znaleźć to, co przywróci mu zdolność czynienia cudów. Zacząłem swoją wędrówkę w lesie, ale nie znalazłem tam tego, czego szukam. Dziadek Sowa powiedział, że w morzu jest coś szczególnego. I oto jestem. Czy nie macie w morzu tego, czego szukam, by pomóc komuś bliskiemu? – odpowiedział foce miś.
Figlik podrapał się po głowie.
Nie wiem nic szczególnego o naszym morzu i na pewno nie widziałem niczego podobnego do tego, czego szukasz. Zaprowadzę cię do wujka Wieloryba. Jest najmądrzejszy tutaj i na pewno ci pomoże. Siadaj mi na grzbiet, popłyniemy do niego.
Miś przeniósł się z łódki na grzbiet Figlika i ruszyli do wujka Wieloryba. Droga nie była długa, bez trudu Figlik odnalazł ogromnego wieloryba, który powoli pływał w poszukiwaniu ciekawych wiadomości.
Dzień dobry, wujku Wielorybie! Bardzo potrzebujemy twojej pomocy, twojej mądrej rady!
Wujek Wieloryb ucieszył się, że widzi Figlika, a rady lubił udzielać, gdy go o nie poproszono. Bo jeśli ktoś prosi o radę, to znaczy, że możesz pomóc, a pomagać trzeba.
Witajcie! Skoro potrzebujecie rady, mówcie, o co chodzi. W czym mogę, tam pomogę.
Miś bardzo się ucieszył, że wujek Wieloryb zgodził się pomóc, i postanowił jak najszybciej opowiedzieć o tym, co nie dawało mu spokoju.
Długo mądry wieloryb rozmyślał nad opowieścią Tupcia, aż wreszcie powiedział:
Trudne zadanie ci wyznaczono, Tupciu. To, czego szukasz, nie znajdzie się w morzu, choćbyś nie wiem jak się starał. Ale mamy tu północne perły! Figliku, posadź misia na moim grzbiecie i przynieś mu w prezencie wyjątkową perłę, którą można znaleźć tylko tutaj. W ciepłych morzach perły są inne... Potem odwiozę Tupcia do brzegu. Niech idzie w góry, może tam znajdzie to, czego szuka.
Figlik posadził misia na grzbiecie wujka Wieloryba i, nurkując, w tej samej chwili wynurzył się, trzymając w płetwach coś niezwykle pięknego.
Oto perła dla ciebie, Tupciu, byś nie zapomniał o podróży do nas. Szkoda, że nie mamy dla ciebie nic więcej, ale cieszę się, że mogłem pomóc takiemu dzielnemu maluchowi. Jestem pewien, że znajdziesz to, czego szukasz. Do widzenia, Tupciu, niech twoja droga będzie dobra!
Do widzenia, Figliku! Dziękuję ci za wszystko. Nie zapomnę twojej pomocy! – powiedział na pożegnanie miś.
Wujek Wieloryb szybko dowiózł misia do skalistego brzegu. Wysadziwszy małego podróżnika, powiedział:
Do widzenia, Tupciu! Nauczyłeś nas wiele, mieszkańców morza, mały dzielny podróżniku. Nie zapomnimy twojej dobroci, a twoja droga niech będzie dobra. Koniecznie znajdź to, czego szukasz!
Dziękuję za radę, za pomoc i prezent, wujku Wielorybie. Nie zapomnę twojej dobroci, do widzenia! – powiedział miś do odpływającego wieloryba.
Rozejrzał się miś: przed nim były wysokie góry. Strasznie było iść dalej małemu pluszowemu misiowi, ale musiał kontynuować podróż.
Nie udało mu się znaleźć nic szczególnego ani w lesie, ani w morzu, więc trzeba było być dzielnym i iść dalej. Miś ruszył górską ścieżką, rozglądając się dookoła, by nie przegapić tego, czego szuka.
Jakie spotkania i zdumiewające krajobrazy czekają go jeszcze, nie wiedział. Ale przypomniał sobie Dobromira. Jak by mu się podobały góry! Jak najszybciej wrócić do czarodzieja i zobaczyć go szczęśliwym, wierzącym w cud, jak przystało na tak dobrego człowieka. Miś szedł coraz szybciej.
Podróż pluszowego misia w górach
Ciężko małemu pluszowemu misiowi w górach zimą. Śnieg jest piękny, ale na szczytach leży go jeszcze więcej niż w lesie, przez co małym łapkom trudno iść. Wiatr jest znacznie silniejszy i zimniejszy.
Miś całkiem opadł z sił. Przysiadł, opierając grzbiet o górę, i zaczął myśleć, jak znaleźć tutaj to, co pomoże przyjacielowi. Przecież nie potrafił sobie nawet wyobrazić, czym to może być. Nagle przed sobą zobaczył małego koźlątko. Koźlątko uważnie mu się przyglądało.
Cześć, jestem koźlątko Jaśko. Ale nie jestem zwykłym koźlątkiem, tylko górskim. Nie spotkałem cię wcześniej w naszych górach. Kim jesteś? Co cię tu sprowadza?
Cześć, Jaśku, jestem pluszowym misiem Tupciem! W góry wyruszyłem, by pomóc przyjacielowi, dobremu czarodziejowi. Podarowano mi go, gdy był jeszcze mały, a teraz jest dorosły. Wiesz, ilu ludziom pomaga własnymi rękami? Tylko że nie potrafi nic czarodziejskiego zdziałać i bardzo go to martwi. Przestał wierzyć w cuda i uważa, że nie może już nazywać się czarodziejem. Więc wyruszyłem w podróż, by znaleźć to, co przywróci mu zdolność czynienia cudów. Zacząłem w lesie, ale tam nie było tego, czego szukam, a dziadek Sowa powiedział, że w morzu jest coś szczególnego. Wyruszyłem do morza, ale i tam niczego nie znalazłem. Wtedy wujek Wieloryb poradził mi, bym poszukał tego, co pomoże czarodziejowi odzyskać wiarę w cud, w górach... Czy nie macie tu tego, czego szukam, Jaśku? – odpowiedział koźlątku miś.
Koźlątko się zamyśliło. Nie widziało w górach niczego takiego, ale bardzo chciało pomóc misiowi.
Nie widziałem tego, czego szukasz, ale mądry dziadek Irbis wie wszystko i na pewno ci pomoże. Wskakuj mi na grzbiet, zawiozę cię do niego.
Droga nie była długa, bo Jaśko zwinnie poruszał się po górach, jak przystało na górskie koźlątko, i szybko dotarli do jaskini starego Irbisa. Jaśko zawołał:
Dzień dobry, dziadku Irbisie! Bardzo potrzebujemy twojej rady!
W tej samej chwili z jaskini wyszedł Irbis, duży, w pięknym futrze. Uważnie przyglądając się gościom, powiedział:
Witajcie! Skoro potrzebujecie rady, chętnie pomogę, w czym tylko zdołam. Mówcie, o co chodzi.
Miś bardzo się ucieszył, że mądry dziadek Irbis zgodził się mu pomóc, i postanowił jak najszybciej opowiedzieć o tym, co nie dawało mu spokoju.
Wysłuchał dziadek Irbis Tupcia i zamyślił się. Naprawdę wiedział wszystko o górach, ale nie wiedział, jak pomóc misiowi.
Tutaj niczego nie znajdziesz, choćbyś nie wiem jak się starał. Trudne zadanie ci wyznaczono, Tupciu, ale twoje pragnienie pomocy przyjacielowi jest godne pochwały. Wskakuj mi na grzbiet, zawiozę cię do mojego dawnego przyjaciela, orła Szybkoskrzydłego. Może on zdoła ci pomóc. A Jaśkowi czas wracać do domu, do mamy, pewnie już się martwi...
Jaśko podszedł do misia i pochylił pyszczek, a miś, pogłaskawszy go pluszową łapką, powiedział:
Do widzenia, Jaśku! Dziękuję ci, że nie zostawiłeś mnie samego w górach. Nie zapomnę twojej pomocy i dobroci.
Do widzenia, Tupciu! Niech twoja droga będzie dobra i koniecznie znajdzie się to, czego szukasz – powiedział na pożegnanie Jaśko.
Miś wsiadł na grzbiet dziadka Irbisa i ruszyli dalej. Wkrótce dotarli do Szybkoskrzydłego, który mieszkał na szczycie gór. Szybkoskrzydły, zauważywszy przyjaciela, podszedł do podróżników.
Witaj, przyjacielu! I ty, misiu, witaj! Co was do mnie sprowadza?
Witaj, Szybkoskrzydły! Pluszowy miś Tupeć bardzo potrzebuje pomocy, by pomóc swojemu przyjacielowi czarodziejowi jak najszybciej. Czarodziej stracił wiarę w cuda, więc miś postanowił znaleźć to, co mu pomoże. Zaczął w lesie, ale tam nic nie było. Dziadek Sowa powiedział mu, że w morzu jest coś szczególnego. Miś wyruszył więc do morza, ale i tam niczego nie znalazł. Wujek Wieloryb poradził mu, by udał się w góry, ale i w górach nie ma nic takiego... Ty latasz po świecie, wszystko wiesz, może podpowiesz, gdzie szukać tego, co pomoże czarodziejowi?
Orzeł się zamyślił.
Ile latam po świecie, nigdy czegoś takiego nie widziałem. Nie znajdziesz tego, czego szukasz, maluchu, na całym świecie. Znam ciebie, Tupciu, i czarodzieja. Widziałem go dziś rano. Czarodziej, straciwszy ciebie, jeszcze bardziej się zmartwił i wydaje mi się, że musisz zakończyć podróż i wracać do domu. Zaniosę cię prosto do domu, dzielny mały podróżniku, wskakuj mi na grzbiet.
Miś był bardzo zasmucony, że nie znajdzie tego, co mogłoby przywrócić czarodziejowi wiarę w cud. Na całym świecie nie było nic, co mogłoby pomóc jego przyjacielowi.
Cóż, skoro nie mogłem pomóc przyjacielowi, nie wolno mi go jeszcze bardziej martwić. Czas do domu. Dziękuję, dziadku Irbisie, nie zapomnę twojej dobroci i pomocy. Do widzenia!
Do widzenia, Tupciu! Nauczyłeś nas wiele, nas, mieszkańców gór, mały, dzielny podróżniku. Nie zapomnimy twojej dobroci i niech twoja droga będzie dobra! – powiedział na pożegnanie dziadek Irbis.
Miś wsiadł na grzbiet orła, a Szybkoskrzydły wzbił się w powietrze. Lecieli tak wysoko, że ludzie, drzewa i domy wydawały się maleńkie. Ach, jak piękna była z wysokości lotu orła ziemia zimą. Miś zapierał dech w piersiach od tego piękna.
Wkrótce ukazał się znajomy strumyk i orzeł usiadł na polanie przy domu czarodzieja. Miś czule uśmiechnął się do Szybkoskrzydłego.
Dziękuję, Szybkoskrzydły, że odwiozłeś mnie do domu. Nie zapomnę twojej pomocy! Do widzenia!
Cieszę się, że mogłem pomóc, dzielny mały Tupciu, i choć nie znalazło się to, czego szukałeś, wiele się od ciebie nauczyliśmy. Jesteś prawdziwym przyjacielem, gotowym na trudną podróż ради kogoś bliskiego. Do widzenia! Nie smuć się, wszystko będzie dobrze! A na pożegnanie daję ci moje pióro, żebyś nie zapomniał o górach – powiedział Szybkoskrzydły, podając w dziobie pióro.
Orzeł odleciał, a miś wspiął się na ławkę przy domu i zamyślił się. Nie znalazł tego, co mogłoby przywrócić czarodziejowi wiarę w cud i znów uczynić go szczęśliwym.
Siedział miś na ławce, zmęczony po długiej podróży, i przyglądał się otrzymanym darom: szyszce, perle i piórku. Radośnie było misiowi, gdy wspominał dobroć dziadka Sowy i Puszka, Figlika i wujka Wieloryba, Szybkoskrzydłego i dziadka Irbisa, ale jednocześnie było mu smutno, bo nie zdołał pomóc czarodziejowi.
A jeszcze smutno dlatego, że przyjaciel nie dowie się, że miś próbował mu pomóc, jaką podróż odbył, by przywrócić mu uśmiech, którego tak dawno już nie widział i tak bardzo chciał zobaczyć ponownie.
Powrót do domu, czyli koniec podróży
Siedział miś na ławce przy domu i nie odważył się wejść. Nagle drzwi się otworzyły i Tupcio zobaczył Dobromira. Jak bardzo się stęsknił! Czarodziej, zauważywszy swojego misiaczka, radośnie wziął go na ręce.
Jak się cieszę, że cię widzę, Tupciu! Już myślałem, że straciłem cię na zawsze! Gdzieś ty się podziewał, maluchu? Co to takiego interesującego leży obok ciebie na ławce?
Czarodziej posadził misia na ławce i wziął do ręki szyszkę. Gdy tylko szyszka znalazła się w dłoniach Dobromira, ujrzał podróż swojego małego pluszowego przyjaciela przez las. Tak wyraźnie, jakby sam tam był.
Położył czarodziej szyszkę na ławce i wziął do ręki perłę. Otworzyła się przed nim podróż misia po przestrzeniach morskich.
Wziął Dobromir piórko i otworzyło mu się przed oczami przygody Tupcia w górach. Odłożył na miejsce także piórko.
Napełniły się jego oczy łzami, tak jasno zobaczył wszystko, co przydarzyło się misiowi. Wziął Tupcia na ręce i spojrzał w jego oczka-koraliki, czule gładząc pluszowy grzbiet.
Mój dzielny, mały Tupciu! Jak bardzo chciałeś mi pomóc znaleźć to, co przywróci wiarę w cud i możliwość czynienia cudów. A oto jest – to, czego szukałeś i czego nie da się znaleźć na całym świecie. To twoja podróż, mój dzielny pluszowy przyjacielu! Czyż to nie cud, że zdecydowałeś się na coś takiego! Dzięki darom od mieszkańców lasu, morza i gór zobaczyłem twoją drogę tak wyraźnie, jakbym sam przy tobie był! Teraz znowu wierzę w cud i chcę spróbować zdziałać dla kogoś czarodziejstwo! Dziękuję ci, Tupciu, jesteś prawdziwym przyjacielem! Chodźmy do domu, schowamy twoje dary do szkatułki i wykąpiemy cię, bo pluszowe futerko jest już całe brudne...
Czarodziej wszedł z misiem na rękach do domu, położył go na ulubionej kanapie, a sam nalał ciepłej wody do miednicy, wyjął pachnące mydło i, wziąwszy Tupcia z kanapy, posadził go w przygotowanej kąpieli.
Łaskotało pluszowe łapki, gdy czarodziej je szorował gąbką. Nos był otulony mydlaną pianą, bardzo pachnącą. Miś cieszył się, że czarodziej znów się uśmiecha, a więc wierzy w cud.
Czarodziej wykąpał misia i pluszowe futerko stało się jakby jeszcze piękniejsze. Dobromir owinął misiaczka w ręcznik i zaniósł go suszyć na dywan obok rozpalonego kominka.
Tupcio szybko wysechł, a czarodziej zawiązał mu na szyi piękną kokardkę. Wziąwszy misia na ręce, podszedł do okna. Na dworze było ciemno.
Jakże ty się odważyłeś na taką podróż, mój mały dzielny misiu! Tupciu, sprawiłeś mi prawdziwy cud, czarodziejowi. Mówi się przecież, że dla tych, którzy są nam bliscy, potrafimy czynić każdy cud i nie ma nic niemożliwego, gdy ktoś potrzebuje pomocy. Potrzebowałem pomocy, a ty się nie bałeś zrobić wszystkiego, co możliwe, by zobaczyć mnie szczęśliwym. I jestem szczęśliwy, bo mam tak wspaniałego przyjaciela. Spróbuję uczynić małe cudo dla ciebie!
Dobromir posadził Tupcia na jego ulubionej, przytulnej półce. Wiedział na pewno, że misiowi najbardziej podobało się latanie. Zamknął czarodziej oczy, trochę się bojąc, że nic nie wyjdzie, i powiedział:
Dmuchnę raz, dmuchnę dwa, dmuchnę trzy, i niech będzie u misia balon, w sam raz dla niego wielkości... Patrz, przyjacielu, patrz... Lećcie, moje słowa, jak ptaki, i spełnijcie moje życzenie w tej chwili...
Otworzywszy oczy, czarodziej zobaczył na półce przy Tupciu jasny balon. Radośnie było Dobromirowi, że udało mu się wreszcie dokonać cudu dla przyjaciela. Więc teraz znów może czynić cuda, jak przystało na czarodziejów. Balon był niezwykły. Posadziwszy misia w koszyku, czarodziej cichutko powiedział:
Leć, balonie, leć...
I balon płynnie poleciał po pokoju. Miś był szczęśliwy, podobało mu się latanie, to prawda. Zrozumiał to, gdy wracał do domu na grzbiecie orła.
Bardzo podobała się niespodzianka misiowi, ale jeszcze bardziej lubił patrzeć na szczęśliwego, dobrego czarodzieja. Więc podróż nie poszła na marne. Magiczny balon zrobił kilka kółek po pokoju i opadł na półkę. Czarodziej wyjął misia z koszyka balonu i ułożył wygodnie na półce.
A teraz pora odpoczywać, dobranoc, Tupciu!
Dobromir zgasił światło i, wygodnie układając się na ulubionej kanapie, zasnął. Cicho zrobiło się w domu. Spał też dzielny pluszowy miś. Był szczęśliwy, że znów jest w domu. I śniły mu się las z Puszkiem, dziadkiem Sową, Białogonkiem, morze z Figlikiem i wujkiem Wielorybem, góry z Jaśkiem, dziadkiem Irbisem i Szybkoskrzydłym.
Tak zakończyła się podróż pluszowego misia Tupcia. Udało mu się odnaleźć to, co przywróciło czarodziejowi wiarę w cud i możliwość czynienia prostych cudów.
Wiele cudów podarował mieszkańcom miasteczka dobry czarodziej Dobromir. Do dziś w tym małym miasteczku każdy mieszkaniec z особенną serdecznością wskaże tobie, mój drogi czytelniku, dom czarodzieja i misia Tupcia. A oni chętnie opowiedzą wiele ciekawych historii.
Nie zapominaj tej niezwykłej opowieści o prawdziwej przyjaźni, którą przekazuję tobie z troską.
