Dobry ziemiomrok i szlachetny kretek
2 957

Dobry ziemiomrok i szlachetny kretek

Autor:
Autorska bajka z ilustracjami dla dzieci w wieku szkolnym – 7–10 lat – o niezwykłych zwierzętach o niesamowitych zdolnościach. Nowa opowieść o mieszkańcu Puszystego Lasu, ziemiomroku, i jego przygodach. Bajka o przyjaźni, wrażliwości i honorze. Dzieci zrozumieją, jak ważne jest pomaganie innym i dotrzymywanie słowa.

Ziemiomrok o imieniu Loń był według mieszkańców Puszystych Lasów dziwny. Nigdy nie pracował, mało mówił i po prostu wylegiwał się całymi dniami na słonecznej polance, pokrytej jaskrawozieloną, miękką trawką.

Ziemiomrokiem nazwano go, bo nigdy nie wstawał, nie skakał i nie biegał, a jedynie pełzał po ziemi. Jadł trawę i liście, a pił rosę o poranku. Loń pochodził z tych gatunków zwierząt, które żyły na drugim końcu bajkowej wyspy zwanej Zaćmieniem. Jak trafił do Puszystych Lasów – nikt nie wiedział. Nawet on sam zapomniał, jak znalazł się tak daleko od domu.

Ale to go nie martwiło. Właściwie niewiele go martwiło. Tylko deszcz mógł sprawić, że przenosił się z polanki pod drzewo, pod którym równie chętnie się wylegiwał i cieszył chłodem.

Z kształtu Loń przypominał kołdrę. Był pokryty piękną, mieniącą się czarną sierścią.

Miejscowi nie przepadali za ziemiomrokiem, bo nic nie robił, ale jednocześnie nikt mu nie przeszkadzał. Nie czynił nikomu krzywdy. Wszystko tak by zostało, gdyby pewnego gorącego, suchego dnia nie spotkało wszystkich nieszczęście.

W lesie wybuchł pożar i cała wieś spłonęła. Polanka Loniana też zamieniła się w czarną plamę. Nikt nie ucierpiał, ale mieszkańcy wsi nie mieli już gdzie mieszkać. Postanowiono wyruszyć na południe – na koniec Puszystego Lasu.

Dla ziemiomroka była to zła wiadomość, bo jego gatunek nie przystosowany jest do pokonywania dużych odległości.

Po raz pierwszy od wielu lat Loń się przestraszył. Podpełzał do każdego mieszkańca dawnej wsi i prosił, by zabrano go ze sobą. Ale wszyscy odmawiali. Nikt nie chciał dźwigać dodatkowego ciężaru.

Loń prosi, by zabrano go ze sobą

Mieszkańcy opuścili wieś. Minęły trzy dni. Loń bardzo chciał jeść, ale przepełzł zaledwie kilometr od swojej, kiedyś zielonej, polanki. Nie miał już sił. Przytulił się do spalonego drzewa i zapłakał. Nagle usłyszał, że ktoś w pobliżu też płacze.

Wziął się w garść i podpełzł w stronę, z której dobiegał dźwięk. Gdy dotarł na miejsce, zobaczył, że mały kret leży przygnieciony pniem tlącego się drzewa. Nie zastanawiając się ani chwili, Loń rzucił się na pomoc biedakowi. Opierając się o sąsiednie drzewo, odepchnął kłodę od kreta, uwalniając w ten sposób więźnia.

Loń uwalnia więźnia z pułapki

Ziemiomrok leżał na plecach i ciężko oddychał, gdy nad jego głową pojawiły się zdziwione, małe i bardzo urocze oczy.

Bardzo dziękuję za ratunek, duży… Przepraszam, nie wiem, jak mam pana nazywać – powiedział kret dziecięcym głosem. Nie miał jeszcze nawet roku – był zupełnym maluchem.

Mów do mnie ziemiomrok, tak mnie wszyscy nazywali – cicho odpowiedział Loń.

Bardzo dziękuję, panie ziemiomroku, gdyby nie pan... – powtórzył kret i zaraz zaczął szybko mówić, machając łapkami, opowiadając, jak wpadł pod drzewo i patrzył, jak powoli się tli. Jak bardzo się bał.

Ale potem kret nagle się zatrzymał, uniósł łapkę do góry i krótko się przedstawił:

Mo-Mo – to moje imię. Jestem kretem.

Bardzo miło mi cię poznać, Mo-Mo – odpowiedział ziemiomrok.

Skąd pochodzisz, panie ziemiomroku? Według tradycji powinienem pokłonić się twoim rodzicom w podziękowaniu za ocalenie.

Nie znam swoich rodziców – smutno odpowiedział Loń.

A skąd ty jesteś? – nie dawał za wygraną mały kret.

Mieszkałem niedaleko stąd, ale nasza wieś spłonęła i teraz nie mam dokąd pójść – jeszcze ciszej powiedział ziemiomrok.

Tak być nie może. Ty mi pomogłeś, a teraz ja pomogę tobie – stanowczo powiedział Mo-Mo – pójdziemy do naszego najstarszego kreta Tamtama. Zna odpowiedzi na wszystkie pytania, na pewno wskaże ci drogę.

Loń się zgodził, bo i tak nie miał dokąd pójść. Po kilku godzinach kret Mo-Mo i ziemiomrok Loń dotarli do wejścia do nory, która prowadziła do podziemnego królestwa kretów.

Przy wejściu przywitał ich kret-strażnik, pokryty metalową zbroją. Na głowie miał ogromne okulary z grubymi szkłami, które powiększały jego oczy do absurdalnych rozmiarów, ale wcale nie pomagały mu lepiej widzieć.

Stój! Kto tam się czołga? – krzyknął strażnik i szybko poruszył nozdrzami, węsząc powietrze.

To ja – Mo-Mo – krótko odpowiedział kret i poszedł prosto do nory.

A co mam zrobić? – zapytał ziemiomrok małego Mo-Mo.

Po prostu podaj swoje imię i idź za mną – odpowiedział krótko kret.

Loń powoli podszedł do wejścia do nory i, usłyszawszy oczekiwane pytanie, powiedział:

Jestem Loń.

Po co w ogóle straż, skoro wystarczy powiedzieć imię i przejść? – zapytał kreta ziemiomrok.

Wszystko jest proste: jeśli ktoś wrogo nastawiony do nas tu zajrzy, na pewno nie poda swojego imienia. Wtedy właśnie podnosi się alarm, to logiczne – odpowiedział Mo-Mo i poszedł dalej.

Rzeczywiście logiczne – mruknął pod nosem Loń i podpełzł za Mo-Mo.

Czołgali się długo po ciemnych labiryntach kreciego królestwa, aż trafili do oświetlonej pochodniami, ogromnej sali biesiadnej.

Pomieszczenie było niezwykłe. A właściwie samo w sobie niczym nie różniło się od pozostałych, ale zachowanie kretów tutaj zmieniało się diametralnie. Wszystkie poruszały się po zwieszających się z sufitu korzeniach, chwytając się łapami, nie dotykając nogami podłogi.

To sala tronowa. Po podłodze może chodzić tylko król – powiedział Mo-Mo, przewidując pytanie.

Chwytając się korzeni, Mo-Mo i Loń zaczęli wspinać się w odległy kąt sali

Chwytając się korzeni, Mo-Mo i Loń zaczęli wspinać się w odległy kąt sali, gdzie na plecionym fotelu siedział starszyzna Tamtam. Nogi starszego były owinięte dużym liściem egzotycznej rośliny, a na ramieniu wisiała torba upleciona z łozy. To z niej Tamtam wyciągał odpowiedzi na pytania.

Po krótkim oczekiwaniu w kolejce ziemiomrok i kret Mo-Mo w końcu zwrócili się do Tamtama.

Szanowny starszyzno! Pomóż nam – głośno powiedział Mo-Mo.

Twoje pytanie, synu Om-Oma – doniośle powiedział Tamtam.

Jak możemy odnaleźć rodziców ziemiomroka Loňa? Muszę im się pokłonić, uratował mi życie! – bardzo poważnie powiedział mały kret.

Starszyzna kretów otworzył swoją torbę, teatralnie w niej pogrzebał i wyjął pióro oraz okrągły szary kamień. Przedmioty bez żadnego wyjaśnienia Tamtam wręczył ziemiomrokowi.

Po kilku minutach wędrowcy dotarli do następnej komnaty, z której można było zeskoczyć na ziemię. Loń był zdezorientowany. Przyglądał się przedmiotom, które dał mu starszyzna.

Co to może oznaczać? – zapytał Loń Mo-Mo.

Wszystko jest bardzo proste: trzeba iść do szarych skał na południe, do gniazda złotych ptaków – szybko odpowiedział kret.

Cel został wyznaczony, a przyjaciele, nabrawszy trochę wody z podziemnego strumienia, wyruszyli w drogę.

Po dwóch dniach ziemiomrok i mały kret dotarli do krańca wyspy, gdzie nad morzem dumnie wznosiły się ogromne szare skały, a na szczycie złotym blaskiem świeciły gniazda wielkich ptaków.

Ziemiomrok i mały kret dotarli do krańca wyspy

Wspiąwszy się na szczyt, ujrzeli niezwykły widok: wokół wysokiego złotego drzewa krążyły ptaki ognia i strącały czerwone owoce dla swoich piskląt. A tuż przy ziemi unosiły się wełniane koce i łapały owoce, by się nie rozbiły. To byli pobratymcy Loňa.

Przyjaciele z zdumieniem obserwowali rozgrywający się przed nimi teatr barw, aż nagle z roju latających koców oderwały się dwa. Szybko leciały w stronę Loňa i Mo-Mo.

Ziemiomrok, patrząc na zbliżającą się parę, cicho szepnął:

To oni!

I miał rację: to byli jego rodzice. Rzucili się do Loňa i mocno go przytulili.

Ziemiomrok nagle przypomniał sobie ten fatalny dzień, gdy nadeszła silna burza i porwał go daleko silny podmuch wiatru. Ale to wszystko już za nim, w końcu jest w domu i wie, czym teraz się zajmie. Nie będzie pełzać po ziemi, jego przeznaczeniem jest latanie po niebie!

Po uściskach Loń chciał przedstawić rodzicom swojego przyjaciela kreta, ale Mo-Mo sam zrobił krok do przodu i, pochylając głowę przed rodzicami Loňa, donośnie powiedział:

Jestem Mo-Mo z kreciego królestwa. Wasz syn uratował mi życie, dlatego zgodnie z dawną tradycją chylę przed wami głowę.

Rodzice przytulili też jego. Wszyscy byli szczęśliwi. A kiedy skończyła się uczta z okazji powrotu Loňa, złote ptaki zgodziły się odnieść małego kretka do domu. A gdy odlatywał w dal, znów się ukłonił, zgodnie z dawną tradycją.

Małego kretka zgodziły się odnieść do domu złote ptaki

Bajka Dobry ziemiomrok i szlachetny kretek jest dostępna w formacie FB2 na telefony, tablety, komputery i czytniki e-booków.
Podobne bajki
Jak Kołobek poznawał ludzi na stronach internetowych
Jak Kołobek poznawał ludzi na stronach internetowych
I Kołobek bywa samotny. Dlatego postanowił — zarejestruję się na portalu randkowym. Od tego wszystko się zaczęło. Współczesna pouczająca baśń o tym, jak Kołobek poznawał ludzi w internecie
5 773 3
Jak zając i wilk zamienili się ogonami
Jak zając i wilk zamienili się ogonami
Pouczająca współczesna baśń o tym, jak Zając i Wilk postanowili zamienić się ogonami. Co z tego wyniknie?
31 908 3
Opowieść o księżniczce i smoku
Opowieść o księżniczce i smoku
Współczesna baśń o pewnej księżniczce, która bardzo-bardzo bała się strasznego smoka. Ale pewnego dnia przezwyciężyła strach i postanowiła go odwiedzić... I tak narodziła się nowa przyjaźń.
12 390 4
Bajka o trzech ciastach
Bajka o trzech ciastach
Pewnego razu król powiedział swoim córkom — upiecz mi każda ciasto na moje urodziny. Dwie przyszłe księżniczki wykonały zadanie, a trzecia przyszła z pustymi rękami. Z autorskiej bajki dowiesz się dlaczego
5 403 3

Chcesz otrzymywać powiadomienia o nowych bajkach?

↑