Było ciepłe letnie popołudnie, wiał lekki wiaterek. Zając biegł ścieżką i nagle natknął się na coś kłującego.
Ojej, a ty kto?
Jestem Jeżyk bez guzików.
Okazało się, że to był jeżyk. Przypadkiem ukłuł Zająca.
Dlaczego tak kłujesz? Przecież jesteś taki uroczy! — zapytał Zając.
Po prostu wyrastają mi kolce — odpowiedział Jeżyk.
Ale inne jeżyki wcale nie kłują!
To dlatego, że inne jeżyki noszą swetry z guzikami. A ja nie mam guzików, więc mój sweterek zdmuchuje wiatr i wtedy robię się kłujący.
To czemu od razu nie powiedziałeś? — wykrzyknął Zając. — Chodź do mnie do domu! Coś wymyślimy!
Dziękuję, zajączku! — ucieszył się Jeżyk. — A jak ty masz na imię?
Po prostu Zając. A ty?
A ja jestem Jeżyk bez guzików.
Mogę mówić do ciebie po prostu Jeżyk? — zapytał Zając.
Oczywiście, że możesz! — wykrzyknął Jeżyk.
I poszli w gości do Zająca.
Jakich guzików ci potrzeba? — zapytał Zając.
Wszystkie jeżyki mają swetry. Ale zakładamy je tylko na spacer, żeby nikogo nie ukuć. Na tych swetrach są guziki. A ja nie mam ani jednego guzika — westchnął Jeżyk.
Nie smuć się! Zaraz wszystko naprawimy!
A jak?
Przyszyję guziki do twojego sweterka. Zaraz po nie pobiegnę!
Zając znalazł w szafce guziki i igłą z nitką przyszył je do sweterka Jeżyka.
Proszę, weź — powiedział — na tym sweterku są teraz aż 9 guzików!
Dziękuję ci, Zając! Wszystkie jeżyki mają 7 albo 8 guzików! A ja mam aż 9! — zachwycił się Jeżyk.
Tak oto Jeżyk bez guzików stał się po prostu Jeżykiem. A Zajączek okazał dobroć i pomógł nowemu przyjacielowi, mimo że był kłujący.
