Dobra historia pluszowego osiołka. Rozdziały 10-14
4 065

Dobra historia pluszowego osiołka. Rozdziały 10-14

Autor:
Autorska dobra bajka o pluszowym osiołku dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Zakończenie historii Natalii Szkil o ulubionej zabawce. Rozdziały 10-14: opowieści o najlepszych przyjaciołach, osiołku, Lisku i Misiu, o ich zabawach i sporach, o maluchu, nowym człowieku w przytulnym domu.

Rozdział dziesiąty. Jak Osiołek polubił kąpiel

Osiołek nie lubi wody, w przeciwieństwie do Pipito. Pić ją jeszcze jakoś da się znieść, oczywiście nie naprawdę, tylko po zabawkowemu. Zanurzyć nos zawsze jest ciekawie, ale kąpiel... Nie, nie, dziękuję. Osiołek nie lubi się kąpać.

Przez jakiś czas wcale się nie kąpał, ale czas leciał, i jego kiedyś puszysta biała sierść zmatowiała i nabrała szarawego odcienia. Pani już kilka razy mówiła, patrząc na Osiołka: «No no, trzeba cię wyprać».

Co to za mania u ludzi, żeby wiecznie coś prać? Osiołek widział, że pani i pan piorą siebie codziennie, bez końca piorą rzeczy: i narzutę z łóżka, i nawet siedziska z krzeseł, a o obrusie ze stołu nie wspominając.

«Może im to wszystko potrzebne, ale mnie do prania nie namówią za żadne skarby», — myślał Osiołek i za każdym razem, gdy pani zaczynała rozmowę o jego kąpieli, wyczyniał coś zabawnego.

Wyskakiwał z jej rąk albo nagle stawał na głowie. Uwaga pani się przekierowywała, śmiała się i odkładała kąpiel na inny raz. Ale ile byś nie odkładał ważnej sprawy, prędzej czy później nadejdzie chwila, kiedy trzeba ją wykonać.

Pewnej soboty pani wzięła małą plastikową miskę, nalała do niej ciepłej wody, dodała pachnącego szamponu i ubiła puszystą pianę. Osiołek próbował wyślizgnąć się jej z rąk, gdy niosła go do łazienki, ale tym razem bez powodzenia. Plum, i znalazł się w pianie po same oczy.

«Apsik!» — głośno kichnął Osiołek.

«Na zdrowie!» — zawołała pani w stronę kuchni, myśląc, że kichnął jej mąż.

Namydliła Osiołkowi rogi, miły miękki brzuszek, każdą nogę i uszy, delikatnie przemyła mu czystą wodą oczy, żeby nie szczypało.

Bąbelki piany stopniowo pękały z bardzo przyjemnym plaskaniem i Osiołkowi wydało się, że kąpiel to wcale nie taka zła sprawa. Pływał na plecach, nosem do góry, raz wpływał w obłok piany, raz z niego wypływał, jak ogromny statek, i wyobrażał sobie, że jest co najmniej kapitanem. Kiedy pani powiedziała, że czas wychodzić, Osiołek zaprotestował.

«Jak to wychodzić? Dokąd wychodzić? Już wychodzić? Ale ja chcę tu pływać aż do rana!» — chciał krzyknąć Osiołek, ale nie zdążył. Pani wyciągnęła go za rogi do góry, niezbyt delikatnie go wykręciła, tak że woda pociekła z niego strumieniem, i zaraz owinęła go dużym frotowym ręcznikiem.

Osiołek siedział na łóżku, owinięty od głowy po nogi, i czuł, jak ręcznik szybko robi się mokry, wchłaniając wodę. Trochę posmutniał.

«Okazuje się, że kąpać się wcale nie jest tak źle, — myślał Osiołek. — Może ludziom naprawdę jest wesoło prać siebie codziennie. W końcu nie mają takiej gęstej sierści, której suszenie zajmuje całe mnóstwo czasu. Ale i mnie kąpiel była miła. Ciepło i wesoło. Potem można będzie powtórzyć. Szkoda, że wcześniej nie chciałem spróbować».

Tak Osiołek polubił kąpiel.

Rozdział jedenasty. Jak w domu pojawił się Miś

Nikt nie pamięta dokładnie, jak właściwie pojawił się w domu Miś. Według jednej wersji przyniósł go w kartonowym pudle pan.

«Paczka od mamy», — wyjaśnił żonie, a Osiołek i Lisek oczywiście to usłyszeli i ucieszyli się. Paczka to zawsze coś dobrego.

Według innej wersji Miś wyskoczył panu z rękawa zapomnianej skórzanej kurtki. Ale fakt pozostaje faktem: pewnego pięknego dnia (chociaż być może był to pięknie deszczowy dzień) Miś pojawił się w wielorodzinnym bloku na ulicy Nauczycielskiej.

Trudno też powiedzieć, jak dokładnie Osiołek i Lisek się z nim poznali. Na pewno by to zapamiętali, gdyby trzeba było podać łapę i się przywitać, opowiedzieć, jak tu mieszkają, w co lubią się bawić, o swoich zwyczajach. Ale nie, nikt niczego takiego nie potrafi sobie przypomnieć.

Miś pojawił się sam z siebie. Mały, łatwo mieszczący się na dłoni, zupełnie nie przypominał ani Osiołka, ani Lisa.

Miś był uszyty z brązowego futerka, z miłym miękkim nosem, takim samym jak on sam, i czarnymi oczkami, które patrzyły na wszystkich spod byka.

Dużo milczał, nie umiał mówić tak szybko jak Osiołek i tak pewnie jak Lisek. Przez jakiś czas po prostu zostawał spać na krześle (podczas gdy Lisek i Osiołek zawsze wdrapywali się do łóżka pani i pana, długo gawędzili przed snem, omawiając miniony dzień, i dopiero potem zasypiali w try miga). Misia zostawiano spać na krześle, bo pani martwiła się, że zniszczy sobie futerko, tarzając się z nimi.

Ale stopniowo (i znowu nikt nie może powiedzieć, kiedy dokładnie) Miś też przeniósł się do łóżka i zaczął aktywnie uczestniczyć swoim milczeniem w rozmowach przed snem. Wydaje się, że stało się to po tym, jak Lisek kilka razy awanturował się i domagał się, żeby on też mógł spać na krześle, żeby Misiowi nie było samotnie i strasznie. Gdzie Lisek, tam i Osiołek, a bez Osiołka nawet sama pani nie chciała zasnąć. Krótko mówiąc, trzeba było pójść na ustępstwa.

I mimo tysięcy niedokładności i luk we wspomnieniach Miś wszedł do rodziny i mocno się w niej zadomowił.

Czasem w naszym życiu zdarzają się wydarzenia, które na pierwszy rzut oka nic dla nas nie znaczą, dlatego później nie potrafimy ich sobie szczegółowo przypomnieć i żałujemy, jak mogliśmy od razu nie zrozumieć, że to ważny moment. Tak było również z Misiem.

Stał się niezastąpiony sam z siebie, choć nic w tym celu nie robił. A Osiołek i Lisek pokochali go i tak ostatecznie ukształtowała się trójka zaprzysiężonych przyjaciół.

Rozdział dwunasty. Jak Osiołek z Liskiem rozwiązywali spory

Osiołek i Lisek — nierozłączni przyjaciele. Poza kilkoma tygodniami w roku, kiedy Lisek wyjeżdża w odwiedziny do swojego równie rudego, dzierganego Lisa, do rodziców pana. Osiołek zawsze zostaje z panią. Gdzie ona, tam i on. Przez cały pozostały czas Osiołek i Lisek są zawsze razem.

I jakich tylko psikusów nie wymyślają, gdy pan i pani są w pracy! Prześlizgnąć się do kuchni i nadgryźć czekoladę w lodówce — zrobione. Biegać łapami po pianinie w kącie pokoju, tak że zamiast melodii wychodzi kakofonia — zrobione. Grać w chowanego po całym łóżku — zrobione. A oczywiście ulubiona zabawa — zastygać za każdym razem w jak najbardziej naturalnej pozie, gdy tylko w zamku w drzwiach przekręci się klucz. W tej grze Osiołek prawie zawsze przegrywa z Liskiem: bo kto, jak nie Lisek, jest mistrzem zastygania.

Ani Osiołek, ani Lisek nigdy nie mieli sporów w żadnej sprawie. Zawsze byli zgodni w swoich pomysłach, ale nieszczęście przyszło, skąd się go nie spodziewali.

Pewnego razu pan kupił na kolację smaczne mięso, a pani upiekła je w piekarniku z gałązką rozmarynu. Po mieszkaniu od razu rozszedł się smakowity zapach. Osiołek podejrzliwie zaczął węszyć nosem, a Lisek węszył z radością. Nawet machał ogonem z zadowolenia jak miotełką. Osiołek zmarszczył brwi i spróbował wytłumaczyć Liskowi:

Mięso to coś złego, z jego powodu zginęło jakieś zwierzę, — mruknął.

Mięso jest bardzo smaczne! To znaczy, że można je żuć jak gumę. A do tego jest takie słone, takie aromatyczne, takie... — Lisek przymknął z błogości oczy, wyobrażając sobie, jaka kolacja się szykuje.

Osiołek nie poszedł na kolację, pobiegł na parapet do Pipito i krzywo zerkał na to, jak pan i pani stukają sztućcami, uderzają kieliszkami «dzyń» i dzielą się wiadomościami z tygodnia.

Sielanka, a obok talerza pana siedział Lisek i od czasu do czasu podkradał kawałki mięsa do swojej paszczy. I tak energicznie przy tym machał ogonem, że Osiołek zaczął się martwić, czy go nie przypali w świeczce, która paliła się na stole.

Osiołek czuł się zupełnie samotnie. Po cichu zapytał Pipito: «No i co teraz robić?». Pipito po cichu odpowiedział: «Każdy może mieć własne gusta i upodobania. I to nie czyni innych złymi ani dobrymi. Powinniśmy być wyrozumiali dla słabości innych. Lisek lubi mięso, ty lubisz placek brzoskwiniowy, a ja wodę... Ale wciąż pozostajemy najlepszymi przyjaciółmi».

Osiołek uznał, że ta myśl jest dość mądra i warto ją przemyśleć. A może to wcale nie Pipito odpowiedział Osiołkowi. Może do tej myśli Osiołek doszedł sam. Przecież Pipito zawsze milczy. Nigdy się tego nie dowiemy. Ale najważniejsze — spór między Osiołkiem a Liskiem tego wieczoru został rozwiązany raz na zawsze.

Osiołek się uspokoił, bo zrozumiał, że przyjaźni się z Liskiem niezależnie od tego, czy on je mięso, czy nie. Chociaż oczywiście lepiej byłoby, gdyby go nie jadł. Ale cóż na to poradzić.

Rozdział trzynasty. Jak Osiołek dowiedział się, że ma imię

Osiołek mieszka z panią i panem już od dawna. I ma przyjaciół: Lisek i Miś. W wolnym od psikusów czasie Osiołek lubi siedzieć z panią i słuchać, jak czyta książki. Najczęściej czyta je po cichu, dla siebie. I tylko jej migdałowe oczy biegają po stronach.

Ale Osiołek jakby potrafił czytać w myślach. Patrzy na wyraz jej twarzy i rozumie, o czym jest mowa w książce.

Osiołek lubi też wdrapać się na wieko pianina i słuchać, jak pan wydobywa z tego dużego instrumentu, podobnego do białej skrzyni, melodie.

Wydawałoby się, że Osiołek prowadzi najszczęśliwsze, najbardziej spokojne życie ze wszystkich możliwych. Jednak pewnego dnia (jak zawsze, gdy w książkach widzicie słowo «pewnego», dzieje się jakiś nieoczekiwany zwrot akcji) pani oderwała się od czytania, przerwała melodię, której uczył się jej mąż, i powiedziała zamyślona:

Nie jest dobrze. Każde z nas ma imię, a Osiołek nie ma.

Osiołek aż podskoczył ze zdumienia. Przecież myślał, że Osiołek to właśnie jego imię.

Trzeba mu wymyślić imię, — ciągnęła pani, patrząc na męża.

Ten też zmarszczył brwi. Przez kilka sekund w pokoju panowała pełna cisza. Wszyscy myśleli, i Osiołek też zaczął myśleć. Nie o imieniu, tylko tak, za towarzystwo.

Wymyśliłam! — wreszcie wykrzyknęła pani. — Nazwijmy go Danki. To z jednej strony niemieckie słowo «dziękuję», a co, jak nie słowo «dziękuję» pasuje do naszego bardzo inteligentnego Osiołka, który przybył do nas z Niemiec. A z drugiej strony przypomina angielskie słowo «donkey», co znaczy «osioł». Bardzo brzmi podobnie.

Moim zdaniem pasuje idealnie, — zaaprobował pan i znów zanurzył się w nutach.

I Osiołkowi też spodobało się jego nowe imię... chociaż było nieco dziwne, że będą go teraz tak nazywać. Tylko że Osiołek niepotrzebnie się martwił. Jego nowe imię nigdy nie przyjęło się w ich domu, choć pani czasem przypominała sobie, jak go nazwała. Ale najczęściej działo się to, gdy goście przychodzili do domu i pytali: «Jak się nazywa ta prześliczna zabawka?»

Osiołek zawsze tak się oburzał, że nazwano go zabawką, że prawie nie słyszał plątanych wyjaśnień pani i przedstawienia go oficjalnym imieniem.

A w rodzinie Osiołek tak już pozostał Osiołkiem. I był całkowicie zadowolony.

Rozdział czternasty. Jak w domu pojawił się nowy człowiek (ostatni rozdział, najdłuższy)

Osiołek, Lisek i Miś — najważniejsi ludzie w rodzinie. To wiedzą na pewno. Zabiera się ich w podróże, na spacer do parku, do lasu na piknik. Bez nich nie obchodzi się żadnego ważnego wydarzenia, czy to urodziny pani albo pana, czy Nowy Rok. Przynoszą im z pracy smakołyki. Kochają ich tak samo mocno — i pan, i pani.

Gdy pan wyjeżdża do rodziny, może zabrać ze sobą Liska albo Misia, bo tam, w odległych miastach, mają przyjaciół, a Osiołek zawsze zostaje z panią.

Ale pewnego dnia wydarzyło się coś dziwnego. A przesłanki do tego wydarzenia płynęły rzeką już od pół roku.

Najpierw w domu zagościło nowe imię. «Emily, Emily, Emily» — rozlegało się zewsząd. Raz od pana, raz od pani. Imię wypowiadano do słuchawki telefonu i sobie nawzajem.

Przyjaciele czekali na tajemniczą gościa o imieniu Emily, ale gość się nie pojawiał. To było dziwne i niezrozumiałe.

Potem pani zrobiła się trochę pulchna. Tak mówił Osiołek, broniąc jej, a Lisek upierał się, że to od wieczornego jedzenia cukierków. A Miś nic nie mówił, jak zawsze. Mało co rozumiał.

Potem w mieszkaniu zaczęły zachodzić zmiany. Najpierw pojawiła się nowa komoda, biała, a potem po co, nie wiadomo, jeszcze jedno łóżko, tylko dużo mniejsze niż to Osiołka, Liska, Misia i pana z panią. I wreszcie w przedpokoju pojawiło się dziwne urządzenie na kółkach.

«Ach, żeby się na tym przejechać», — ubolewał Lisek, bo im takiej propozycji jakoś nie składano.

Pewnego dnia nagle zabrano panią. Nie było jej w domu kilka dni, a nawet Osiołka pan nie zabierał ze sobą, gdy gdzieś pospiesznie wyjeżdżał.

Przyjaciele siedzieli w domu i martwili się. Co się w końcu dzieje? Pewnie pani bardzo, bardzo poważnie zachorowała. I jak jej pomóc?

Pan też nie wyglądał najlepiej w tych dniach. Z cieniami pod oczami, zmarszczony, zwykle wpadał do mieszkania, pakował rzeczy do torby i pędził z najbardziej zatroskaną miną na świecie.

Ale złe czasy mają zwyczaj się kończyć. I pewnego dnia na progu mieszkania pojawił się pan z radosnym uśmiechem na niegolonej twarzy. Niósł w rękach puszysty kombinezon w kolorze mlecznym, a za nim szła pani. Też wyczerpana, ale z promiennymi oczami.

Długo krzątali się przy małym łóżku, a potem przywołali Osiołka, Liska i Misia. Na materacu leżał mały człowiek i cicho posapywał swoim noskiem. Spał.

Dobra historia pluszowego osiołka

Przez chwilę Osiołkowi ukłuło pluszowe serce.

«No proszę, teraz nie będą mnie kochać tak bardzo», — pomyślał.

Ale w tej chwili mały człowiek się obudził i otworzył swoje niebiesko-niebieskie, jak głębia oceanu, oczy. Osiołkowi zaparło dech w piersi i mógłby przysiąc, że wyraźnie usłyszał równie zachwycone westchnienie obok: westchnienie Liska i Misia.

«Jaki on jest słodki, ten człowiek».

A pani, z dawnym zwyczajem, przytuliła Osiołka do piersi. I Osiołek mógł słuchać, jak szybko i radośnie bije jej serce. I zrozumiał, że nie może już nie kochać tego nowego człowieka, i chyba kocha go już teraz całym swoim sercem.

Rodzina stała nad łóżeczkiem i patrzyła na niemowlę. A ono, nie rozumiejąc, zmarszczyło nosek od obcych zapachów, kichnęło i znów zamknęło oczy.

Tak w domu pojawił się nowy człowiek, a przygody Osiołka, Liska i Misia, jak się okazało, dopiero się zaczynały...

Dobra historia pluszowego osiołka

Bajka Dobra historia pluszowego osiołka. Rozdziały 10-14 jest dostępna w formacie FB2 na telefony, tablety, komputery i czytniki e-booków.
Podobne bajki
Jak Kołobek poznawał ludzi na stronach internetowych
Jak Kołobek poznawał ludzi na stronach internetowych
I Kołobek bywa samotny. Dlatego postanowił — zarejestruję się na portalu randkowym. Od tego wszystko się zaczęło. Współczesna pouczająca baśń o tym, jak Kołobek poznawał ludzi w internecie
5 773 3
Jak zając i wilk zamienili się ogonami
Jak zając i wilk zamienili się ogonami
Pouczająca współczesna baśń o tym, jak Zając i Wilk postanowili zamienić się ogonami. Co z tego wyniknie?
31 908 3
Opowieść o księżniczce i smoku
Opowieść o księżniczce i smoku
Współczesna baśń o pewnej księżniczce, która bardzo-bardzo bała się strasznego smoka. Ale pewnego dnia przezwyciężyła strach i postanowiła go odwiedzić... I tak narodziła się nowa przyjaźń.
12 390 4
Bajka o trzech ciastach
Bajka o trzech ciastach
Pewnego razu król powiedział swoim córkom — upiecz mi każda ciasto na moje urodziny. Dwie przyszłe księżniczki wykonały zadanie, a trzecia przyszła z pustymi rękami. Z autorskiej bajki dowiesz się dlaczego
5 403 3

Chcesz otrzymywać powiadomienia o nowych bajkach?

↑