Kurczaczek Czipa — żółty puszysty kłębuszek. Mieszka z mamą Kurą nioską i tatą Kogutkiem na farmie. Czipa ma wielu małych braciszków i siostrzyczek. Życie na farmie jest bardzo wesołe! Gdziekolwiek pójdziesz — wszędzie czeka cię coś ciekawego. W sąsiedniej stodole mieszkają kędzierzawe owieczki, Czipa bardzo lubi tam się zakradać i ciągnąć je za kędziorki. Owieczki narzekają i beczą:
Beeee-bee, kto mnie za sierść ciąga?
Beeee-bee, i mnie!
Nikogo nie widzę, beeee-be.
Pewnego dnia Czipa jednak się wygadał, zbyt głośno się śmiał i nie zdążył się ukryć. Owieczki go wygnały i poskarżyły się mamie Kurze. I wtedy powiedziała Kura nioszka:
Ko-ko-ko, bardzo się zasmucilam, Czipa, że dokuczasz owieczkom, ko-ko-ko, dlaczego jesteś taki nieposłuszny!
Po prostu mi się bawiło, pi-pi-pi. Ale już do nich nie pójdę, obiecuję! — odpowiedział mamie Kurze kurczaczek Czipa.
W stajni na farmie mieszkają duże piękne konie. Czipa zawsze marzył, aby choć raz przejechać się na jednym z nich, ale mama Kura, jak zwykle, nie pozwalała. Czipie wydawało się, że mama specjalnie zabrania mu wszystkiego najciekawszego, dlatego często nie słuchał jej zakazów i robił wszystko wbrew jej słowom.
Pewnego razu, zakradając się do stajni, Czipa z zachwytem obserwował, jak silne i majestatyczne konie pięknym galopem biegają po arenie. Najbardziej Czipie spodobał się biały koń z masywnym kopytami. Mały kurczaczek poczuł strach, bo wydawał się taki malutki w porównaniu z ogromnym i szybkim koniem. Gdyby znalazł się na arenie, nie uniknąłby nieszczęścia.
Drżał z myśli, które przychodzą mu do głowy. Ale jednocześnie wyobrażał sobie siebie na grzbiecie białego rumaka i marzył, aby poczuć, jak to jest. I tak bardzo chciał się przejechać, że przezwyciężył strach, i w momencie, gdy biały koń przechodził obok niego, kurczaczek wysoko podskoczył i zaczepiał się skrzydełkami o koński ogon.
I co się wtedy zaczęło! Koń ze zdziwienia przeszedł na galop, Czipa, przezwyciężając się, starał się nie upaść, gdy ogon kołysał się w górę i w dół z dużą prędkością. Próbował wspinać się po ogonie, aby wsiąść na konia, ale ten tylko przyspieszał, a biedny mały kurczaczek zsuwał się coraz niżej.
Wkrótce i inne konie się przeraziły, zdziwione, że nagle rozpoczęły się wyścigi. Biały koń brykał, próbując zrzucić nieoczekiwanego pasażera. A Czipa krzyczeć do niego, mając nadzieję, że usłyszy jego cienki głosik:
Czekajcie, wolniej, pi-pi-pi! Zaraz upadnę, pi-pi-pi!
Ale koń się nie zatrzymywał, a potem wszystko stało się tak szybko, że Czipa nawet nie zdążył zrozumieć, co się stało. Koń stanął dęba i kopnął z niesamowitą siłą. Mały kurczaczek poleciał prosto tam, gdzie galopowały konie z dużą prędkością. Przed jego oczami przebiegały ciężkie kopyta, a on próbował im się wymknąć.
Wszystko się pomieszało, Czipa poczuł taki strach i smutek, że nie posłuchał mamy i znalazł się w takiej sytuacji, że łzy popłynęły mu z oczu. I nagle usłyszał skądś z góry:
Oto on! Iho-ho! To on się do mnie zaczepiał! — to ten sam silny biały ogier zwracał się do konia koloru czekolady, który przebiegał obok.
To przecież kurczaczek! Iho-ho! Ciekawe, jak się tu znalazł! — odpowiadała mu czekoladowa kobyła, gdy znowu przebiegła całe koło.
Ja jestem Czipa! — usłyszano cienki głosik, słowa były trudne do zrozumienia, bo Czipa nie przestawał płakać.
Stójcie wszyscy! — rozkazał ogier, i konie zaczęły zwalniać. Stopniowo otaczały Czipę, uważnie go przyglądając się, — Dlaczego mnie przestraszyłeś, mały kurczaczku?
Po prostu chciałem się przejechać, pi-pi-pi... — ze wstydem powiedział Czipa.
Rozległo się głośne rżenie konia. Wszyscy się z niego śmiali. A żółty kurczaczek trochę zaczerwienił się ze wstydu.
I jak ci się podobała przejażdżka? Iho-ho? — powiedziała kobyła z szarymi plamkami na grzbiecie.
Znowu rozległo się rżenie. Czipa zauważył, jak biały koń podchodzi do niego bliżej. Jego piękna długa mordka pochyliła się tak nisko, że Czipa mógł zobaczyć duże konje oczy. A potem usłyszał cichy głos:
Nie zwracaj na nich uwagi, iho-ho. Zawsze ze wszystkiego się śmieją.
Byłem taki głupi, że postanowiłem nie posłuchać mamy, mogłem zginąć! Pi-pi-pi! Tak mi przykro! Pi-pi-pi! — łezki znowu popłynęły mu po policzkach.
Iho-ho... Głupi kurczaczku Czipa. Mogłeś po prostu mnie poprosić, aby cię przejechać, zamiast robić takie zamieszanie na hipodromie, — pouczająco powiedział koń.
Myślałem, że nie będziecie chcieć, — z żalem odpowiedział Czipa.
Dlatego postanowiłem przejechać się na twoim ogonie. To był bardzo głupi czyn. Ale i tak się wystarczająco przestraszyłeś. Wskakuj na mnie, zawiezę cię do domu.
Przepraszam, nigdy więcej tak nie będę, — szczerze przeprosił mały kurczaczek.
Oczywiście biały koń, którego, jak się okazało, zwał się Jerzy, przebaczył młodemu kurczaczku. Zawióz go do domu, spełniając tym samym upragnione marzenie żółtego kłębuszka. Mama Kura przez długi czas narzekała i wymawiała swojemu syneczku, ale Jerzy ją przekonał, że wszystko się skończyło dobrze i Czipa już zrozumiał swoją winę.
Czipa obiecał lepiej słuchać mamę. Przecież ona nigdy nic nie mówi bez powodu, z złości, mama zawsze dba o to, aby dzieciom było lepiej. I choć nie od razu, ale Czipa to zrozumiał.
