Mały smoczek I, braciszek Di, uważnie słuchał opowieści siostrzyczki o nowym przyjacielu ― jasnowłosym Jasiu, o jego gościnnej babci i o pysznej jagodzie, która rośnie w ich ogródku.
Pewnego ranka wymknął się z domu-pałacu smoczków, który stał w bajecznej krainie, i poleciał tam, gdzie Di poznała nowych przyjaciół.
Leci, leci i widzi: ogród, babcię i chłopca. Tylko chłopiec nie jest jasnowłosy, lecz ciemnowłosy i jakiś taki mały.
Smoczek I zniżył lot ostrożnie, schował się w krzaku porzeczek i siedzi cichutko. Słucha.
Antku, Antosiu, gdzie się schowałeś? ― woła babcia. ― Zgubiłam cię! Ależ z ciebie łobuziak! Przed chwilą stałeś obok mnie i nagle zniknąłeś…
«Dobrze pamiętam, że chłopiec ma na imię Jasiu, a tu jest inny chłopiec», ― pomyślał smoczek I.
Antku, a ty gdzie? Króliki z klatki wypuszczasz?
Babcia poszła do klatek z królikami i zaczęła głośno rymować:
Dzielny Antek, nasz junak,
Za biały ogon chwycił
W klatce starego królika…
Chodź no tu, królisiu, chodź!
I nie bój się mnie wcale!
Chcę z tobą dziś pobawić się,
W ogródku cię wypuszczę.
Uciekaj bez oglądania,
Pobawimy się w chowanego!
Smoczek I cichutko poleciał za babcią.
Ach, to ty tu jesteś, chomiczku! Schowałeś się? Uciekłeś babci? ― znalazła kobieta wnuka i zaczęła dalej swój wierszyk:
Nasz Antek to chomiczek,
Buzi nie zamyka.
Jak ze szkółki wróci ―
To je, je, je i je.
Lubi słoninkę i mięso,
Nie odmówi ananasa,
Do buzi pcha kompot,
Chłepcze jak hipopotam.
Gdy dorośnie, sam zrozumie,
Że w jedzeniu trzeba umiaru.
Zjadł trochę ―
I szybciej na siłownię biegać,
Tam kalorie spalać.
Marchewkę chociaż umyłeś? Wyrwałeś i od razu do buzi? Myślałam, że znowu wypuściłeś króliki.
Nie-a, ― odpowiedział chłopiec, żując marchewkę.
«Z kim mam się teraz zaprzyjaźnić?» ― pomyślał smoczek I.
Chodźmy zbierać porzeczki. Zaraz mama wróci, a my jeszcze nie napełniliśmy wiader. Z czego zrobi powidła?
Chłopiec, żując marchewkę, bez słowa poszedł za babcią.
Smoczek nie wytrzymał. Tak bardzo chciał mu się jagód, że podleciał do Antka.
Ważka! Ważka! ― krzyknął Antek.
Babcia spojrzała, uśmiechnęła się i odpowiedziała:
Przecież to nasz znajomy smoczek, nowy przyjaciel Jasia. Odwiedziłeś nas, Di?
Jestem braciszkiem Di. Nazywam się smoczek I.
Mały chłopiec stał, żuł marchewkę i mrugał. Pewnie bardzo się zdziwił.
Ty też się zgubiłeś? Odłączyłeś się od rodziny? ― zapytała babcia.
Nie, ― speszył się smoczek ― przyleciałem, bo ja też chcę znaleźć sobie przyjaciela i spróbować jagód.
Ze wstydu jaskrawofioletowa skóra smoczka zrobiła się różowa.
Nie krępuj się, jedz jagody. Nam nie żal. W tym roku porzeczek jest mnóstwo. Jaki ty jesteś śliczny, smoczku I!
Kiedy się denerwujemy, boimy albo przejmujemy, zmieniamy kolor skóry ― zaczął opowiadać I, wpychając sobie do buzi całą kiść czerwonych porzeczek.
Nie denerwuj się i jedz jagódki po jednej, a gałązek nie trzeba, bo są niesmaczne. Tylko że chciałeś zaprzyjaźnić się z Jasiem, a jego dzisiaj nie ma. A to jest Antek, jest jeszcze mały. Przylatuj za dwa dni, Jaś będzie u nas w odwiedzinach ― powiedziała babcia życzliwie.
Smoczek I poczęstował się jagodami, pożegnał się z nowymi przyjaciółmi i odleciał.
«Byle tylko dziadkowi nie wygadać się, bo pomyśli, że stara wariuje: smoczki zaprasza i porzeczkami karmi», ― pomyślała babcia.
A dokąd ważka odleciała? ― zapytał Antek, dojadając marchewkę.
Nie ważka, tylko smoczek I, ― cicho odpowiedziała babcia i zaczęła zbierać czerwone porzeczki.
