Wysoko, wysoko na niebie, na cukrowych obłoczkach mieszka niebieski jednorożec. Miał, jak sądził, najprzytulniejszy i najsmaczniejszy obłoczek. Był i jego domem, i jego jedzeniem. A jakże, pyszność: obłok to wata cukrowa. Codziennie jednorożec odgryzał mały kawałeczek na śniadanie, obiad i kolację. Był najedzony.
Jednorożec miał mnóstwo zajęć: i skakanie z obłoczka na obłoczek, i łapanie spadających cukrowych kropelek deszczu, i śpiewanie piosenki, wesołej albo smutnej, zależnie od humoru. Życie toczyło się swoim torem, a niebieski jednorożec był szczęśliwy.
Pewnego razu obudził go lekki wstrząs. Jednorożec zerwał się i zobaczył, że przy jego obłoczku przysiadła się jeszcze jedna wysepka. Mieszkał tam również jednorożec, tyle że różowy. I on postanowił się tu osiedlić! Co za bezczelność!
Cały dzień niebieski jednorożec chodził nadąsany. Jego idylla dobiegła końca! Oczywiście: nie da się normalnie poskakać ani zaśpiewać, bo zawsze jest niemy świadek. Do tego trzeba jeszcze znosić jego wybryki.
Różowy lubił grać na instrumentach muzycznych, a jego obłoczek bardzo mu w tym pomagał: to wyczaruje cukrowy róg, to cukrowe skrzypce. Ale jedyne, na czym sąsiad grał dobrze, to cukrowe pianino. Pozostałe instrumenty szły mu z trudem. Ogólnie: istny koszmar!
I wtedy w głowie niebieskiego jednorożca zrodził się plan. Zaczął aktywnie przeszkadzać sąsiadowi: hałasował w nocy, głośno mlaskał podczas jedzenia, a nawet zdmuchiwał strumieniem powietrza cukrowe instrumenty muzyczne! Tego różowy nie zdzierżył.
Pewnego ranka, obudziwszy się z przewrotnym uśmieszkiem i myślami o nowych psotach, niebieski jednorożec zauważył, że sąsiedni obłoczek zniknął. Ale wcale się nie ucieszył, tylko jakoś posmutniał. Okazało się, że sąsiedztwo miało swoje uroki. Można było porozmawiać albo pokazać nowe sposoby skakania w górę po obłoczkach. Trzeciego dnia niebieski stracił apetyt i nawet skakać mu się już nie chciało.
Na szczęście różowy daleko nie odleciał. Cały czas chował się za pobliską chmurną górą. W nocy wrócił. Zrobiło mu się żal swojego nierozważnego sąsiada i postanowił dać mu drugą szansę. I nie pomylił się!
Niebieski powitał powrót różowego powściągliwie, ale stał się o wiele bardziej przyjacielski. Po kilku miesiącach sąsiedzi zaczęli odwiedzać się nawzajem i świetnie się zaprzyjaźnili!
