Postacie:
- Czerwony Kapturek – dziewczyna w stylowej czapce
- Mama – kobieta w średnim wieku, nie potrafi odróżnić pop-it od simple dimple
- Szary Wilk – oprawca, nie chodzi na terapię
- Babcia – miła, dobra staruszka
- Wujek Stiepa – uczciwy policjant
Mały apartament w wielopiętrowym domu. Pokój dziewczyny nastolatki. Na ścianach wiszą plakaty z Klawą Koką. Dziewczyna przy lustrze przymierza kolejny look. Sweter oversize i jeansy skinny. Aby uzupełnić stylizację, dziewczyna zakłada jasno-czerwoną czapkę.
Czerwony Kapturek: To jest stylowe! Wszyscy będą w szoku z mojego wyglądu!
Do pokoju zajrzała mama. Zauważa, że dziewczyna się przygotowuje.
Mama: Dokąd się tak ubrałaś?
Czerwony Kapturek: Na koncert Klawy, mamo, przecież Ci mówiłam.
Mama: Coś nie pamiętam, ale mam dla Ciebie zadanie.
Czerwony Kapturek: Nie ma problemu, mów.
Mama: Musisz pojechać do babci, zanieść jej piroги.
Czerwony Kapturek: Ale to jest na drugi koniec miasta, nie zdążę na koncert!
Mama: Jeśli będziesz mniej się kręcić przed lustrem i się pospieszy, to wszystko zdążysz.
Czerwony Kapturek: A co za to dostanę?
Mama: Połowę piroгów dla Ciebie.
Czerwony Kapturek: Po co mi te piroги? Wiesz ile w nich kalorii? A ja w ogóle jestem na diecie. Mam, czy Ty naprawdę szalona. Mówię o keszу.
Mama: Jaki taki keszy?
Czerwony Kapturek: Keszy, pieniądze, gotówka. Rozumiesz? Jeśli wolisz, możesz przesłać na kartę po numerze telefonu.
Mama: Dobrze, dobrze. Przeslę Ci pieniądze, tylko jedź szybko. I z nikim po drodze nie rozmawiaj, bądź ostrożna.
Czerwony Kapturek: Nie pojadę autobusem, teraz godzina szczytu. Lepiej zamówię taksówkę.
Mama: Jak chcesz, Ty wiesz lepiej. Przekaż babci pozdrowienia, powiedz, że za nią tęsknimy.
Mama wychodzi z pokoju. Po kilku minutach Czerwony Kapturek otrzymuje SMS o wpłacie pieniędzy na konto. Zadowolona zamawia taksówkę, zakłada czerwony puchowy płaszcz, botki chelsea, pakuje piroги do torebki biodrowej i wybiegła do wejścia czekać na taksówkę.
Podjeżdża szara Kia Rio. Kapturek wsiada do samochodu, a piroги trzyma na kolanach. Kierowca podejrzliwie patrzy na nią. Wącha.
Wilk: Dziewczynko, dziewczynko, jak się nazywasz?
Czerwony Kapturek: Mam na imię Czerwony Kapturek.
Wilk: A dokąd jedziesz, Czerwony Kapturku?
Czerwony Kapturek: Do babci, na drugi koniec miasta. Piroги jej wożę. Tylko boję się, że spóźnię się na koncert.
Wilk: A co to za piroги u Ciebie takie? Pachną pysznie, z czym są? Z mięsem czy z kurczakiem?
Czerwony Kapturek: Zwykłe piroги. Proszę, włącz muzykę głośniej.
Samochód rusza. Z głośników słychać piosenkę "Jeśli długo-długo-długo".
Kapturek patrzy przez okno, Wilk co chwila zerka na pojemnik z piroгami. Samochód podjeżdża do wysokiego wielopiętrowego domu.
Wilk: Wiesz, Czerwony Kapturku, ja właściwie nie pracuję w taksówce, to moje hobby.
Czerwony Kapturek: Już jesteśmy, muszę iść. Inaczej spóźnię się na koncert.
Wilk złośliwie patrzy na dziewczynę, jego oczy błyszczą przebiegłym blaskiem. W jego głowie zrodził się podstępny plan.
Wilk: Słuchaj, dziewczynko, albo teraz zostawiasz mi piroги i cicho idziesz do swojej babci, albo nie otworzę drzwi samochodu i spóźnisz się na koncert.
Czerwony Kapturek: Jak to możliwe! Nie możesz tego zrobić, nie dam Ci piroгów, moja mama piekła je dla babci, a nie dla szarego wilka!
Wilk: Nie chcesz dać piroгów, to Cię zjem!
Czerwony Kapturek nie traci głowy. Szybko orientuje się, że musi wezwać pomoc. Kiedy wilk na chwilę się odwraca, naciska z całej siły na klakson w samochodzie i krzyczy.
Czerwony Kapturek: Na pomoc! Rabunek! Policja!
Obok właśnie przechodzi policjant Wujek Stiepa. Słyszy krzyki z samochodu i spieszy na pomoc.
Wujek Stiepa: Obywatelu Wilku, co się tu dzieje?
Wilk: Przepraszam, szefie, wszystko w porządku, idź sobie.
Czerwony Kapturek: Chciał mnie okraść i zabrać piroги! A z samochodu mnie nie wypuszcza! Jeszcze trochę i spóźnię się!!!
Wilk: Nikt Cię nie trzyma, idź sobie.
Wilk otworzył drzwi i Czerwony Kapturek wyszła z samochodu.
Czerwony Kapturek: Dziękuję Wam, Wujku Stiepo, teraz zdążę i do babci i na koncert! A Wilkowi dam najniższe oceny za przejazd i napiszę skargę.
Wujek Stiepa: Nie ma za co dziewczynko, biegnij szybko. (zwracając się do Wilka) No, co kolego, dmuchniemy w fajkę?
Wilk: Może się dogadamy, szefie?
Wujek Stiepa: Jestem uczciwy policjant, nie biorę łapówek. Więc proszę, dmuchaj.
Wilk robi to, o co prosi go policjant.
Wujek Stiepa: Oj, nie! A kto to u nas wilcze jagody zjadł i za kierownicę usiadł? To nie jest dobrze, będziemy wypełniać dokumenty.
Wilk: Po co ja się w ogóle zamieszałem z tym Czerwonym Kapturkiem!
Koniec.
