Pieniądze szczęścia nie dają – mówi polskie przysłowie. Nawet w bajkach ludzie żyją biedni i szczęśliwi, bogaci i nieszczęśliwi.
Otóż w Bajkowej Krainie żył sobie bogacz. Uważał, że ma wszystko: żonę, dziecko, ogromny dwór pełen służby, a przede wszystkim bardzo dużo pieniędzy! Często można było od niego usłyszeć:
Wszystkie moje problemy mogą rozwiązać tylko pieniądze!
W tej samej krainie mieszkał też biedak. I on miał wszystko: kochającą, troskliwą żonę i piękną córkę, która bez wytchnienia pomagała rodzicom. Żyli zgodnie, byli razem w smutku i w radości. Córka ze wszystkich sił starała się być podobna do mamy, bo to najmądrzejsza kobieta, jak mawiał ojciec. Mieszkali w małej chatce, ale i to nie było ciężarem dla szczęśliwej rodziny, bo obok byli bliscy sercu ludzie!
Przejeżdżając powozem obok biedaka, bogacz drwił i mówił:
Czy tak można żyć?! W biedzie nie da się być naprawdę zadowolonym z życia. Całe szczęście jest w pieniądzach!
Ale biedaka te słowa wcale nie ruszały. Przy każdej takiej rozmowie odpowiadał:
Nie spotkałem jeszcze nikogo szczęśliwszego od mojej rodziny!
I oto pewnego pochmurnego jesiennego poranka do domu bogacza zapukało nieszczęście – zachorowała jedyna córka. Do jakich lekarzy jej nie zawożono, wszyscy bezradnie rozkładali ręce. Świat bogacza się walił: pieniądze okazały się bezsilne wobec szponów śmierci – córka umarła.
Nie mogąc pogodzić się z żalem, zmarła i żona. Bogactwo i tu nie pomogło. Został bogacz sam ze swoimi skarbami. Obrzydły mu one. Żaden kominek nie mógł ogrzać ostygłego serca, żadne kryształowe żyrandole nie mogły rozjaśnić pociemniałego świata, nawet ogromny dom stał się ciasny.
Zdręczony smutnymi myślami bogacz wyruszył błąkać się po Bajkowej Krainie. Spojrzał w niebo i zobaczył jedyną gwiazdę.
Taka sama samotna jak ja – szepnął bogacz.
Nawet nie zauważył, kiedy znalazł się przy domu biedaka. W małej chatce wciąż paliło się światło, z komina szedł dym. Zajrzał bogacz w okno i poczuł, jak serce ściska mu się w piersi: nawet przez szybę czuł, że z domu bije przytulność, troska i ciepło. Przy piecu siedzi szczęśliwy biedak, obok żona z córką robią na drutach skarpety i nucą piosenki.
Zapłakał bogacz, nie mógł dłużej powstrzymywać nagromadzonych łez. Wbiegł do izby, upadł na kolana i, łkając, błagał:
Przepraszam, przepraszam cię! Myślałem, że poradzę sobie ze wszystkimi trudnościami za pomocą mojego portfela. Tak bardzo się myliłem. Mam dziś dom pełen pieniędzy, a jestem nędznie biedny! Mój świat opustoszał, zamienił się w ruiny! Proszę cię, pomóż mi odnaleźć spokój! Weź wszystko, co mam! Obrzydła mi nawet myśl o moim majątku, który nie zdołał uratować mojej rodziny!
W izbie zapadła cisza, słychać było tylko łkanie bogacza.
Nie przyjmę twoich pieniędzy – powiedział biedak twardym głosem – jak widzisz, bez nich też jestem zadowolony. Jeśli chcesz żyć naprawdę szczęśliwie, podziel się swoim bogactwem z tymi, którzy go naprawdę potrzebują. Zacznij pomagać pokrzywdzonym, a przekonasz się, że proste, szczere „dziękuję” jest cenniejsze od wszystkich skarbów świata! A pieniądze jeszcze nikogo nie uszczęśliwiły.
Od tamtej pory minęło wiele lat. Bogacz stał się przyjacielem i częstym gościem rodziny biedaka. Dzień w dzień cierpliwie pomaga osieroconym dzieciom, wdowom, schorowanym dziadkom i babciom. Nikt już nie widzi smutku na jego twarzy. Teraz wie, czego człowiekowi potrzeba, by przeżyć życie bez żalu za cokolwiek!