Moje drogie dziewczynki i chłopcy! Pewnie zdziwiliście się trochę, co to za dziwna nazwa — „Słodki Las”? Odpowiedź na to pytanie kryje się już w tytule. W tym lesie obok zwykłych drzew rosną cukrowe brzozy z galaretkowymi liśćmi, kwiaty, w których zamiast pyłku jest słodki dżem, drzewa obwarzankowe — wszystkiego nie sposób wymienić. A mieszkańcy tego lasu też są niezwykli: umieją rozmawiać, wymyślać i oczywiście przyjaźnić się. A więc, przyjaciele, poznajmy ich bliżej. Witajcie w Słodkim Lesie!
Choć Słodki Las był niezwykły i rosły w nim słodycze, pory roku następowały tam jedna po drugiej — tak samo jak w zwykłym lesie.
Miś Pośpiszek, jeden z mieszkańców Słodkiego Lasu, z całego serca marzył, by zobaczyć zimę, powitać Nowy Rok i dostać prezent od Dziadka Mroza. Ale jak? Przecież co roku cała jego rodzina w tym czasie smacznie spała.
Wiesz, jak bardzo chcę zobaczyć zimę i tańczyć w kole — westchnął Pośpiszek — dostać prezent od Dziadka Mroza…
A co ci przeszkadza, żeby powitać Nowy Rok z nami? — zapytał jego najlepszy przyjaciel, wiewiórka Ruszek.
Przecież zimą śpię, Ruszek! Przestań się śmiać! — prawie płacząc, odparł niedźwiadek.
Przecież się nie śmieję. Nastawimy ci budzik i ten Nowy Rok spędzimy razem!
Naprawdę?
Naprawdę, naprawdę. Lepiej naucz się wierszyka. Zwróć się do mojej siostry — ma całą książeczkę z noworocznymi wierszami — powiedział wesoło Ruszek — i opowiesz Dziadkowi Mrozowi przy choince.
Pośpiszek był tak szczęśliwy i tak zadowolony, że nauczył się aż trzech wierszy, a potem codziennie rano recytował je mamie i tacie.
Lato minęło, jesień przemknęła jak ruda wiewiórka, a zima przyszła jak śnieżny lampart na miękkich łapach.
Budzik rzeczywiście obudził misia Pośpiszka, ale Ruszek zamiast nastawić go na wieczór, ustawił go na poranek.
A gdzie Dziadek Mróz, choinka, tańce, prezenty? — miś zdziwiony rozglądał się po śniegu. — Prezenty pod tymi białymi poduszkami?
Nie, głuptasie — roześmiał się Ruszek. — Teraz jest rano, a to wszystko będzie wieczorem. A dookoła to nie poduszki, tylko śnieg.
Śnieg?
Tak, śnieg! Chodźmy się bawić!
A w co można bawić się zimą? — bardzo się zdziwił Pośpiszek.
Ty chyba żartujesz! — jeszcze bardziej zdziwił się Ruszek. — Zimą jest tak wesoło, wiesz? Zacznijmy od górki — pojeździmy na sankach!
Cały ranek przyjaciele jeździli na sankach, do domu wrócili tylko na obiad i znów wybiegli na dwór. A tam — bitwa na śnieżki, lodowisko, narty! Przyjaciele nawet ulepili parę bałwanów. Do Nowego Roku zostało kilka godzin.
Już niedługo — uśmiechnął się Pośpiszek — już niedługo.
Usiadł na taborecie, żeby odpocząć, ale sam nie zauważył, kiedy słodko zasnął i ani przyjaciele, ani budzik nie zdołali go obudzić.
Przy choince zwierzaki po kolei recytowały wierszyki Dziadkowi Mrozowi.
A gdzie jest Pośpiszek? Widziałem w swojej kryształowej kuli, jak bardzo chciał być na choince — wesoło powiedział Dziadek Mróz. — Uczył się wierszy.
Dziadku, bardzo o tym marzył, nawet trzy wiersze się nauczył, ale wstał wcześnie i tak się cały dzień bawił, że się zmęczył i zasnął — westchnął Ruszek.
Nie martw się, Ruszku — uśmiechnął się Dziadek Mróz — oto prezent dla twojego przyjaciela. Obudzi się latem, a obok będzie jego zimowe marzenie. Jestem z niego dumny!
Tak, moje drogie dzieci: jeśli w coś wierzycie, cuda na pewno się wydarzą, zwłaszcza w najmagiczniejszym święcie — Nowym Roku! Wierzcie, moi drodzy, i marzcie!
