Ty, kolego, wcale nie jesteś modny. Nudny, szary! ― powiedziała kiedyś lisica do wilczka.
A modny to jak? ― zdziwił się wilczek.
No ty i z ciebie tundra! ― zaśmiała się dźwięcznie lisica. ― Nawet współczesnych słów nie znasz?
Znam słowa: „dzień dobry”, „proszę”. O takich mówisz?
Ciężki przypadek! ― lisica teatralnie machnęła łapkami. ― Ale masz szczęście: zajmę się twoim wizerunkiem!
Moim imieniem? Ale mnie już Wilczek wołają.
Ty mnie po prostu zadziwiasz! ― lisica przewróciła swoimi sprytnymi oczkami. ― Wizerunek to „look”. No, to, jak wyglądasz!
Tak byś od razu powiedziała! Ech, to jakieś imię, to look… ― obrażonym tonem powiedział wilczek.
Lisica przyniosła swoje modne czasopisma i zdecydowanie zabrała się do przemieniania wilczka. Ale on, szczerze mówiąc, nie chciał się zmieniać. Podobała mu się jego szara sierść, jednak milczał, myśląc, że rudа modnisia nie może się mylić i lepiej wie, jak mu wyglądać.
Przemiana zajęła cały dzień. Przy okazji lisica uczyła wilczka modnych słów.
Zapamiętaj, ― mówiła stanowczo, ― „look” to twój styl, wygląd, a „chillować” to odpoczywać.
A koniecznie chillować? ― westchnął wilczek. ― Czy nie można powiedzieć: „Odpoczywam”?
Głuptasie, ― odparła lisica, ― to brzmi zbyt prosto. Przecież chcę ci dobra, będziesz najmodniejszy!
Lisico, ― próbował protestować wilczek, ― ale ty sama tak nie mówisz!
A mnie to niepotrzebne! Ja i tak jestem bardzo jaskrawa! Nie każdemu tak jak mnie się poszczęściło z futerkiem. A tobie to potrzebne. Jesteś u nas niepozorny, szarawy, choć trochę się wyróżnisz!
Następnego dnia nie można było poznać wilczka. Sierść miał kolorową ― lisica się postarała, pomalowała go na różne kolory. Pomocnica nie mogła wybrać jednego odcienia, więc wilczek wyglądał jak jakiś bajkowy zwierzątko z czerwonymi, żółtymi, zielonymi, fioletowymi, a nawet różowymi pasami.
Także mówił ten bohater bardzo dziwnie. Wiele zwierzątek wolało przed nim uciec. A wilczek dziwił się, czemu przyjaciele, widząc go, rozbiegają się w różne strony.
Zajrzał na ogródek do starego królika ― by się przywitać i wypróbować nowe słowa w rozmowie.
Cześć, wujku Króliku, jak wam się podoba nowy „look”?
Królik ze zdziwienia upuścił z łapek łopatę i mrugając, powiedział:
Przepraszam, cebuli nie mam, a cebuli nie kupuję.
Nie sprzedaję ja cebuli, pytam o wizerunek, ― próbował wyjaśnić wilczek.
Mydżu? ― zapytał zdziwiony królik. ― Nie znam takich warzyw!
To nie są warzywa... To…
Słuchaj, chłopcze, idź swoją drogą, nie rozumiem cię. Dziwny jakiś jesteś! ― nie wytrzymał królik.
Wilczek trochę się zmartwił, ale potem pomyślał: wujek Królik jest już stary, dlatego go nie zrozumiał. Trzeba porozmawiać z kimś z przyjaciół. Wtedy zobaczył myszkę Maleństwo:
Cześć, Maleństwo!
Myszka zdezorientowana spojrzała na wilczka.
To przecież ja, wilczek!
Wilczek? Wyglądasz zupełnie inaczej niż zwykle.
Po modnemu? ― uśmiechnął się wilczek
Raczej dziwnie, ― cicho odpowiedziała myszka
Wilczek postanowił zaskoczyć koleżankę nowymi słowami. Chciał zaprosić ją nad rzekę, więc powiedział:
A pójdziemy nad rzekę chillować?
Chillować, jak już tłumaczyła lisica, znaczyło odpoczywać, ale myszka tego nie wiedziała! W oczach zalśniły jej łzy:
Jaki ty jesteś zły, wilczku! Przecież wiesz, że jestem uczulona na papryczkę, zwłaszcza na tak pieprzną, jak chili!
Wilczek był zagubiony: myszka płakała, a on nawet nie wiedział, jak ją uspokoić.
Dobrze, że obok przelatywała ciocia Sowa:
Dzieci, co się stało? Wilczku, to ty? Co to za wygląd?
Tak modnie, ― powiedział wilczek.
Raczej dziwnie, ― surowo powiedziała sowa, ― a ty, myszko, czemu płaczesz?
On chciał mnie nakarmić papryczką chili, a przecież wie, że jestem uczulona, i jeszcze nazywa się przyjacielem! A-a-a…
Nie chciałem cię niczym karmić, ― zmieszany powiedział wilczek, ― zaprosiłem cię nad rzekę odpocząć.
Ale powiedziałeś inaczej!
Przecież powiedziałem to samo: „Chodź chillować nad rzekę”. To modne, współczesne słowa.
Wilczku, ― surowo powiedziała sowa, ― myszka przecież nie zna tych słów. Ja zresztą, szczerze mówiąc, też ich nie znam. Skąd ty je wziąłeś?
Z modnych czasopism, ― smutno powiedział wilczek. Potem opowiedział, jak lisica zmieniała mu wizerunek. I jak rozmawiał ze starym królikiem, a ten go nie zrozumiał.
Myszka przestała płakać i zaczęła dźwięcznie się śmiać. Sowa też wybuchnęła śmiechem:
Wilczku, a tobie samemu podoba się twój nowy wygląd? I te modne słowa?
Szczerze mówiąc ― nie, ― wilczek też się uśmiechnął, gdy zrozumiał, jak śmiesznie wygląda z boku, ― bardziej lubię swoją szarą sierść, a te słowa są dla mnie niezrozumiałe. Ciągle je mylę i zapominam, co znaczą.
Farba po kilku dniach zeszła i wilczek znów był wilczkiem, a mówi teraz tak jak zwykle, bo o wiele przyjemniej, gdy ktoś cię rozumie.
Tak, moje drogie dzieci, tak bywa. Dobrze, że wszyscy jesteśmy różni. I nie trzeba stawać się kimś innym, bo każdy ― wyjątkowy!
