Moje drogie dziewczynki i chłopcy! Pewnie trochę się dziwicie, co to za Słodki Las? Otóż w tym lesie obok zwyczajnych drzew rosną cukrowe brzozy o marmoladowych liściach, kwiaty, w których zamiast pyłku znajduje się słodki dżem, drzewa bajglowe – wszystkiego nawet nie wymienisz. A mieszkańcy tego lasu również są niezwykli: potrafią rozmawiać, wymyślać i oczywiście przyjaźnić się. A zresztą, poznajmy ich bliżej. Zatem witajcie w Słodkim Lesie!
Siostrzyczki zajączki słynęły z wesołego usposobienia na cały las. Tym dziewczynkom wystarczyło tylko plecenie wianków z kwiatków i podjadanie marmoladowych listków. Nawet w leśnej szkole wymyślały różne cudowne historie i dźwięcznym śmiechem opowiadały je przyjaciołom.
Pewnego razu na przerwie, bawiąc się w kręgu przyjaciół, jedna z siostrzyczek zauważyła, że Jeżyk stoi sam i tylko od czasu do czasu zerka na nich, wzdychając.
Jeżyk przeprowadził się do Słodkiego Lasu niedawno, a dzieciaki niewiele o nim wiedziały. Dobrze się uczył i zawsze chodził z książką. Dzieciaki uznały, że jest strasznym mądralą, i między sobą nazywały go zarozumialcem.
Patrzcie, patrzcie, jak ten zarozumialec na nas zerka! Niezadowolony, uważa się za mądrzejszego od nas!
Wcale nie jest zarozumialcem – zauważyła wiewiórka – jest kolczastym gderaczem!
Tak, tak, tak – chórem podchwycili pozostali – to imię bardziej do niego pasuje!
Mijały dni, a maluchy wciąż stroniły od „kolczastego gderacza”. On zresztą do nich nie podchodził, tylko długo patrzył w ich stronę.
Pewnego dnia Zajączka wracała ze szkoły. Jej siostrzyczka zachorowała i mama leczyła ją w domu. Zajączka nuciła pod nosem wesołą piosenkę i nagle usłyszała gorzkie łkanie. Obejrzała się i zobaczyła jeżyka.
Kolczasty gderacz… Ech, to znaczy Jeżyk, co się stało?
Jeżyk spojrzał na nią oczami pełnymi łez.
Dlaczego nie chcecie się ze mną przyjaźnić?
My? – Zajączka się speszyła. – A chcesz z nami pobawić się? Przecież nigdy do nas nie podchodziłeś.
Jestem nieśmiały – powiedział Jeżyk i zasłaniając łapkami pyszczek, szybko odszedł.
Zajączka się zamyśliła. Nie pobiegła za jeżykiem, a gdy wróciła do domu, zapytała mamy:
Czy to możliwe, że ktoś chce rozmawiać, ale nie może pierwszy podejść, bo jest nieśmiały?
Oczywiście – roześmiała się mama – wy, dziewczynki, jesteście takie gaduły: same podejdziecie i zaczniecie rozmowę. Ale są też tacy, dla których pierwsze kroki są bardzo trudne! A dlaczego pytasz?
Zajączka opowiedziała mamie o „kolczastym gderaczu” i o niedawnym spotkaniu z płaczącym jeżykiem. Mama tylko pokiwała głową:
Ach, nie spodziewałam się, że moje dziewczynki rozdają obraźliwe przezwiska na prawo i lewo!
Przepraszam, mamo – Zajączka zawstydziła się.
Nie mnie powinnaś przepraszać, tylko Jeżyka. On patrzył na was nie dlatego, że jest gderaczem czy mądralą. Nie wiedział, jak zacząć rozmowę jako pierwszy, bo jest bardzo nieśmiałym chłopcem!
Następnego dnia jeżyk nie przyszedł do szkoły. Nauczyciel powiedział, że się rozchorował. Ale Zajączka już wiedziała, co zrobią po lekcjach. Opowiedziała przyjaciołom o rozmowie z mamą i wszystkim dzieciakom zrobiło się bardzo wstyd, że nazywały jeżyka kolczastym gderaczem.
Jeżyk leżał w łóżku i myślał: „Nigdy więcej nie pójdę do szkoły, nigdy!”
Do pokoju weszła mama:
Synku, do ciebie przyszli!
Kto do mnie może przyjść, mamo – smutno westchnął jeżyk.
My! – rozległy się dźwięczne głosy i jeżyk ze zdziwieniem zobaczył swoich kolegów z klasy.
Na przód wyszła Zajączka:
Postanowiliśmy cię odwiedzić, nie gniewaj się na nas i wracaj do zdrowia! Czekamy na ciebie, przecież tyle jeszcze gier do zagrania! A to dla ciebie!
Dzieci zaczęły wykładać na stół słodkie upominki dla jeżyka: marmoladowe listki, jagódki, grzybki i mnóstwo innych smakołyków.
Dziękuję – uśmiechnął się jeżyk.
Tak, drogie dzieci, tak bywa. Wszyscy jesteśmy różni: ktoś jest bardzo odważny, a ktoś, jak jeżyk, boi się zrobić pierwszy krok. Może nam się wydawać, że on się na nas gniewa, a naprawdę po prostu jest nieśmiały.
