Żył sobie na świecie mały balonik. Był jaskrawoczerwony z niebieską niteczką. Latał po niebie, a czasami, nie zauważając tego, znalazł się w małych miasteczkach, gdzie mieszkały małe dzieci. Wszyscy bardzo lubili cudowny balonik, a gdy go dostrzegli na błękitnym niebie, dzieci radośnie machały mu rękami i wołały: „Cześć, baloniku!" A on szczęśliwy latał dalej.
Ale czasami zdarzało się, że ktoś nie cieszył się spotkaniem z balonkiem. Pewnego dnia, latając nad małym miasteczkiem, balonik się uśmiechał i leciał, niesiony wiatrem, aż zobaczył małego chłopca poniżej. Wskazywał na balonik palcem, ale wcale nie radośnie:
Fuj, jaki brzydki balonik! — powiedział chłopiec.
Dlaczego jestem brzydki? — zdziwił się powietrzny podróżnik.
Jesteś czerwony i mały, a u mnie w domu jest duży-duży balonik, on jest piękny, nie taki jak ty.
Balonik bardzo się zasmucił i poczuł się głęboko urażony słowami chłopca. Nagle poczuł, że zaczyna się nadymać. Stawał się coraz większy, a latał coraz niżej. Czerwony balonik nie potrafił zrozumieć, co się z nim dzieje. Polecił dalej po niebie, a w głowie wciąż słowa chłopca brzmiały, że jest brzydki i mały. Widzi balonik, poniżej płynie strumyk. Podleciał bliżej i patrzy w odbicie w wodzie:
Czy czerwony to brzydki kolor? Dlaczego to powiedział, ten chłopiec? Przecież przedtem wszyscy mnie lubili… — i mała łezka spadła do wody.
I zobaczył balonik w odbiciu, że powietrza w nim znowu przybywa coraz więcej. Jakby ktoś postanowił go bardziej nadmuchać. „Co to takiego, dlaczego się nadymam, nie rozumiem?