Na wysokiej górze, wśród powoli płynących chmur, w świetle jasnego, ale zimnego słońca, żył smok. Był bardzo zły i niebezpieczny. Setki ostrych jak włócznie zębów, łuski ― twardsze niż jakiekolwiek stalowe zbroje, i gorące bezlitosne płomienie. Nikt na świecie nie mógł go pokonać. A wielu próbowało! Tysiące rycerzy, biegle władających mieczami, wspinały się na górę, aby pokonać potwora, ale żaden z nich nie powrócił.
Tak nie było zawsze. Kiedy smok właśnie wylęgnął się z jaja, był malutkim ptaszkiem, oczywiście według miar smoków. Jego zęby nie były tak ostre, a ogień wcale nie potrafił wyrzucać.
Smok żył na poddaszu kuźni w wiosce u podnóża góry. Nocami wychodził na dach i podziwiał gwiaździste niebo, a sam uczył się latać.
Ludzie nie wierzyli, że w wiosce pojawił się smok. Dzieci wymyślały bajki o strasznym zwierzęciu, które porywało ludzi, i opowiadały je sobie nawzajem. Dorośli uważali smoka za żart i z uśmieszkiem odnosili się do takich historii. W wiosce krążyło wiele plotek, ktoś nawet twierdził, że widział smoka na dachu kuźni. Głosy świadków mieszały się z legendami, i okazywało się, że smok zamienia się w człowieka i w rzeczywistości to lokalny kowal.
Sam smok nie spieszyło się pokazywać się ludziom. Słuchał wioskich plotek i nie mógł zrozumieć, dlaczego ludzie uważają go za złego i strasznego? Przecież nic złego nie zrobił. Okazuje się, że jest zły od urodzenia i nie można tego naprawić?
Ale jego największym smutkiem było to, że nikt w niego nie wierzył. Tak się zmęczył patrzeniem na niebo w samotności, że pewnego dnia postanowił przestać się ukrywać i latać nie w ciemności, ale w świetle słońca.
Przed pierwszym lotem w dzień smok był bardzo zdenerwowany, jak ludzie go przyjmą. Może wezmą broń i zaczną strzelać z łuków? Czy może będą się cieszyć, że w ich wiosce żyje bajkowe stworzenie?
Smok nie uwzględnił jednego: wszyscy byli tak zajęci swoimi sprawami, że wcale nie patrzyli na niebo. W życiach lokalnych mieszkańców nie było miejsca na cud i bajkę.
Po raz pierwszy wyruszając w lot w dzień, smok cieszył się świeżym ciepłym wiatrem i jasno-niebieskim niebem. Nigdy wcześniej słońce go nie grzało, nigdy wcześniej nie widział wioski i góry tak dobrze.
Przelatując nad rynkiem, złapał prąd powietrza i szeroko rozłożył skrzydła. Już nie był malutkim ptaszkiem, a na ułamek sekundy jego skrzydło zakryło słońce. Na miasto padła ciemność. Ludzie się przestraszyli, ale wcale nie spojrzeli w górę.
Na rynku stał chłopiec. Pomagał rodzicom, którzy sprzedawali mięso za drewnianym ladą. Chłopak miał piękne jasno-zielone oczy i rude kędzierzawe włosy. Jego ubranie było ubrudzone kurzem. Kiedy ciemność okryła wioskę, spojrzał w górę i zobaczył latającego smoka.
Smok! Na niebie smok! Mamo, tato, spójrzcie! ― zawołał chłopak z zachwytem.
Znowu twoje bajki? ― zaśmiała się mama.
Szybko przynieś pudło z mięsem, ― pospieszyć go tata.
Ciemność minęła, smok odlatywał.
Proszę, spójrzcie na niebo! ― błagał rodziców.
Synku, zabieraj się do pracy. Wszyscy wiemy, że smoki nie istnieją, ― odpowiedziała mama.
Smokowi było bardzo przykro, że ludzie nie zwrócili na niego żadnej uwagi. O zachodzie słońca wylądował na dużej polanie u podnóża góry. Słońce zachodziło, a ogromny kamienny głaz stawał się ciemny i straszny. "Teraz będę tu żyć", ― westchnął, postanawiając nigdy nie wracać do kuźni.
Smok czuł, jak wewnątrz niego gromadzi się złość. Był gotów na każdą reakcję ludzi, ale nie mógł sobie nawet wyobrazić, że go po prostu nie zauważą! Z bólu zwalił kilka drzew, drapał je pazurami, rwał liście.
Rozpacz, która zaciemniła jego umysł, ustąpiła. Zbudował z powalonych drzew szałas na noc i zasnął. Tego wieczoru nie patrzył na gwiazdy i spał niespokojnie. Śniły mu się duże jasno-zielone oczy patrzące z ciemności.
Każdego dnia smok latał nad wioskę. Chciał, żeby go zauważyli, żeby wierzyli w jego istnienie. Ale wszystko było bezużyteczne: nikt nie zwracał uwagi na to, że czasami ciemność opada na ziemię. Z czasem ludzie nawet dali temu nazwę ― zaćmienie. I żyli tak, jakby nic niezwykłego się nie działo.
Smok złościł się coraz bardziej. Jego łuski stawały się ciemniejsze, a zęby ― ostrzejsze. Pewnej nocy nie mógł zasnąć i pytał się siebie: "Dlaczego?". Ale nie było odpowiedzi. Gwiazdy schowały się za czarnymi chmurami. Chmury schodziły z góry, wisiały nad polana i powoli płynęły w stronę wioski.
Z bólu, złości i zmęczenia smok głośno ryknął. Ten ryk rozniósł się echem po lesie i, odbity od góry, dotarł do wioski. Ludzie obudzili się ze strachu. Nikt nie mógł zrozumieć, co się dzieje. Nigdy wcześniej nie słyszeli takiego dźwięku. A smok zauważył, że przy jego paszczy pojawiły się małe iskierki. Znowu ryknął, jeszcze głośniej i strasznie, i z jego paszczęki po polanie przetoczyła się fala ognia.
Tak smok nauczył się używać płomienia. Tej nocy cała zielona polana, pełna gęstej trawy i kwiatów, zamieniła się w popiół.
A potem smok wymyślił, jak zwrócić uwagę ludzi. Nie będzie już latać nad miastem w dzień: ludzie i tak nie patrzą na niebo. Przylatuje nocą i pokaże swój ogień. Wtedy na pewno w niego uwierzą.
Następnej nocy zawisł ogromnym czarnym cieniem nad wioskę. Smok ryknął, i ludzie obudzili się. Wyszli z domów, próbując zrozumieć, skąd znowu pochodzi ten dźwięk. Smok z całej siły wyrzucił słup ognia w niebo.
Wreszcie ludzie go zauważyli. Płomień odbijał się w ich oczach, i wszyscy do jednego patrzyli na niego ze strachem, jak na potwora.
Ktoś głośno krzyknął: "Smok!". To słowo rozniósł się echem przez tłum. Ludzie w panice rozbiegali się, krzyczeć, ktoś chwytał za broń. Smok patrzył na nich i nie rozumiał, dlaczego się tak boją ― przecież nie spalił żadnego budynku, po prostu pokazał im ogień na nocnym niebie. Słyszał głosy: "Potwór! Zabójca!", i rozumiał, że to ― o nim.
I wtedy odleciał. Odleciał na zawsze. Nie mógł już wrócić na polanę. Ludzie widzieli, gdzie się kieruje, i na pewno by za nim poszli. Postanowił, że odtąd szczyt czarnej zimnej niedostępnej góry będzie jego domem. A poza tym rozumiał, że nigdy już nie będzie mógł latać w świetle słońca.
Mijały lata. Lata, które smok spędzał w samotności. Echem lasów dochodziły do niego legendy, wymyślone przez mieszkańców wioski. Mówiły, że spalił dziesiątki domów, że porywał ludzi i pożerał wszystkich na swojej drodze. Ludzie nawet wysyłali śmiałków, aby go zabić, ale nikomu nie udało się wspinać na wysoką górę. A potem wszyscy o nim zapomnieli. Ludziom było łatwiej wierzyć, że im się przyśniło ogniste potwora, niż zaakceptować fakt jego istnienia. I smok znowu stał się po prostu bajką, którą opowiadano dzieciom przed snem.
Ale pewnego dnia stało się coś, czego smok nie mógł sobie nawet wyobrazić. Wędrowiec z wioski wspinał się na górę. Przyszedł o świcie letniego dnia. Jego ręce i nogi były pokryte otarciami, ledwo się poruszał i, ledwo wspinając się, osłabiony upadł.
Smok się nie przestraszył. Rozumiał, że z łatwością pokona każdego rycerza, nie boi się najostrzejszych mieczy i strzał. Ale gość nie miał broni.
Smok zbliżył się do małego człowieka i ogrzał go swoim ciepłym oddechem. Wędrowiec otworzył oczy i słabym głosem powiedział: "Wiedziałem, że istniejesz!".
Smok ze zdziwieniem przyglądał się gościowi. W jego oczach nie widział złości i strachu. Jego oczy... Jego zielone oczy wydawały się bardzo znajome.
Prychnął i pomógł wędrowcowi wstać. To był dorosły mężczyzna. Jego ubranie było podarte, a gęste i kędzierzawe rude włosy posrebrzył siwizna.
A ty wcale nie jesteś zły, jak mówią inni, ― powiedział człowiek, przyglądając się swojemu odbiciu w dużych oczach smoka.
Smok przyjaźnie ryknął, ale małe iskierki i tak posypały się z jego paszczęki.
Wiesz, a ja się ciebie wcale nie boję. Ty pewnie mnie nie pamiętasz?
Smok powoli skinął głową, od czego wędrowca prawie przewiało wiatrem.
Widziałem cię dawno temu, kiedy byłem mały, ale nie nocą, a w dzień. Przelatywałeś nad rynkiem.
Smok zrozumiał, skąd mu znany jest ten naiwny wzrok jasno-zielonych oczu. Uśmiechnął się, jak potrafią uśmiechać się tylko smoki.
Tak, bardzo się zmieniłem od tamtych czasów. Wtedy nikt mi nie wierzył, a ja wiedziałem, że istniejesz! Kiedy wybrałem się na górę, ludzie nazwali mnie głupcem. Powiedzieli, że jesteś potworem, ale zrozumiałem, że to nieprawda. Ty mnie nie zjesz? ― głos wędrowca stał się cichszy.
Smok zbliżył się do niego i przyjaźnie prychnął, grzejąc oddechem.
To dobry znak, ― cicho powiedział wędrowiec i pogłaskał zwierzę po szorstkich łuskach. ― Nie będziesz już samotny, nigdzie nie pójdę.
Od tamtej pory smok zyskał przyjaciela, a nowy przyjaciel rozumiał go bez słów. Bajkowe stworzenie nie umiało mówić, ale to wcale nie ważne. A ważne jest tylko to, że dwie samotności były gotowe na cud, i cud się dokonał!
