W cudownym kraju, gdzie zamiast słońca świeci wielkie koło zębate, a zamiast kwiatów wszędzie rosną piękne gwoździe i nakrętki, mieszkają roboty. Ich życie prawie niczym nie różni się od życia ludzi — roboty, tak jak i ludzie, chodzą do pracy, grają w gry i się komunikują.
I roboty żyją przyjaźnie, a całe ich życie toczy się według ściśle zaprogramowanego scenariusza. W rodzinie robotów też są swoje porządki i tradycje. Rano apel — według numerów seryjnych, śniadanie — uzupełnienie olejem maszynowym, młodsze roboty mają lekcje w specjalnej szkole, programowanie i informatykę, a starsze mają ściśle zautomatyzowaną pracę. Wieczorem wszystkie członki rodziny robotów zbierają się, aby omówić nowe zadania i idą spać — wyłączają się do samego rana.
Pewnego razu w kraju robotów doszło do niezwykłego zdarzenia. Robot numer 404 uległ awarii. Wszystko zaczęło się niespodziewanie, podczas porannego apelu, gdy numer 404 nie odpowiedział na swoje imię. Głowa rodziny, robot najstarszego modelu, zdziwiony zapytał:
Numer 404, dlaczego nie odpowiadasz? Jaki błąd?
Chcę, żeby miało inne imię — powiedział 404 i mignął czerwoną lampką.
Przeprowadzam kontrolę. Bzzzzzz — głowa rodziny zeskanowała czoło numeru 404, tam u robotów znajdują się mikroczipy — Temperatura w normie, żadnych odchyleń w pracy programów nie wykryto. Twoje imię to 404, co cię nie zadowala?
To nie jest imię! To zwykły numer porządkowy! — powiedział 404, a nawet w jego zrobotyzowanym głosie można było usłyszeć smutek.
Nieznany błąd — tylko tyle mógł powiedzieć głowa rodziny.
Ale to nie był błąd. Numer 404 pracował w archiwum. Przeglądając foldery z badaniami naukowymi, znalazł jeden — czerwony folder, na którym wielkimi literami było napisane: „Świat ludzi». Robot uważnie przeanalizował zawartość folderu i dowiedział się, że ludzie są bardzo podobni do robotów, ale wiele rzeczy robią po swojemu. Są bardzo kruchy i niedoskonali.
Trudno im wykonywać zwyczajną dla robota pracę — mnożyć w pamięci liczby wielocyfrowe, podnosić wielotonowe ładunki, sortować archiwa danych z prędkością sekundową. Wszystko to wydawało się robotowi numer 404 bardzo śmieszne, ludzie go bawili, ale było w nich coś, co wzbudzało zainteresowanie. I robot nie mógł zrozumieć, dlaczego tak bardzo chciał być podobny do tych „ludzi
