Jan dawno temu przestał czytać bajki, ponieważ uważa je za książki dla małych dzieci, a wcale nie dla tych, którzy przechodzą do trzeciej klasy. Nikt w szkole nie wierzy w magię. Jan ma wielu przyjaciół w klasie. Jego najlepszym przyjacielem jest chłopiec o imieniu Piotr. Piotr to zabawny rudzielec, żartowniś i główny sprawca psot w klasie.
Nauczycielka często mu się przyczepia, a raz nawet wezwała jego rodziców do szkoły. Ale Piotr się nie zniechęca, we wszystkim widzi inspirację do swoich figli. Jan i Piotr to nierozłączna para. Siedzą nawet za jedną ławką, jedzą razem w stołówce i bawią się na przerwach. We wszystkich zabawach Jan zawsze chętnie pomaga przyjacielowi.
W klasie Jana jest też dziewczyna Zosia. Ona też czasami bawi się z Piotrem i Janem na przerwach, bo Zosia nie lubi bawić się z innymi dziewczętami. Nie lubi gry w "Mamy i córki", bardziej lubi gonić się z chłopakami. Bardzo często wychodzi zwycięsko z tych gier i biega nie gorzej niż Piotr.
Żadna klasa nie obejdzie się bez drania. W klasie Jana też jest taki chłopiec. Zwie się Ignacy. Często podchodzi do Jana i Piotra na przerwach i próbuje ich rozgniewać. W rzeczywistości Ignacy ma bardzo mało przyjaciół i w ten sposób próbuje zwrócić na siebie uwagę kolegów i nauczycieli. A raz nawet się pobił z Zosią, kiedy ona go pokonała w "Królu góry". Dobrze, że Jan szybko przybiegł i nikt nie ucierpiał, zwłaszcza Ignacy, bo Zosia, choć była dziewczyną, nigdy się nie dała w kąt.
Ale w klasie Jana była jedna dziewczyna, z którą nikt nie chciał się przyjaźnić. Wszystko dlatego, że wydawała się innym trochę dziwna. Zwała się Kotka. Właściwie jej imię było zwyczajne — Katarzyna, ale chciała, żeby zwracali się do niej inaczej. Kotka miała długie białe włosy i duże niebieskie oczy. Zawsze uważnie słuchała na lekcjach, ale na przerwach trzymała się z boku i była w chmurach. Może dlatego czasami dzieci się z niej śmiały, nawet Jan, przechodząc obok, często nazywał Kotkę "wariatką". To od niej zaczęła się nasza historia.
Był zwyczajny dzień szkolny, lekcje się kończyły, a dzieci niecierpliwie czekały na ostatnią lekcję, żeby jak najszybciej pójść do domu.
Jan, Piotr i Zosia grali w papier, kamień, nożyce. Zwycięzca dostawał worek cukierków, więc walka była zacięta. Ignacy nadąsany siedział przy ławce w klasie, bo znowu prawie zaczął bójkę, a nauczyciel kazał mu pomyśleć o swoim zachowaniu. A Kotka uważnie przeglądała jakiś magazyn.
Nagle Kotka zauważyła, że Jan i Piotr, skończywszy grę, uważnie przyglądają się jakiemuś przedmiotowi. Bardzo chciała wiedzieć, co takiego znaleźli, ale nie rozmawiała z dziećmi, więc bała się do nich podejść i zapytać. Tymczasem Jan wziął dziwny przedmiot do ręki i podszedł do okna, obok którego stała Kotka, żeby przyjrzeć mu się w świetle. Piotr pospieszyć za nim, a wkrótce dołączyła Zosia.
Co to jeszcze za sztuka? — zapytała Zosia, podchodząc do chłopców.
Nie wiem, znalazłem ją obok swojego plecaka przed chwilą. Nie wiecie, kto to tam włożył? — odpowiedział Jan — Znowu twoje żarty, Piotr?
Ja tu na pewno nie mam nic wspólnego! — powiedział Piotr i wziął przedmiot z rąk Jana — Wygląda na jakiś patyk, ale nie zwyczajny. Jakby ktoś wyciął go z drewna i pomalował. Dziwne.
Może ktoś przyniósł to z lekcji pracy ręcznej? — powiedziała Zosia, pierwsza myśl, jaka jej przyszła do głowy.
Zbyt piękny patyk na zwyczajną pracę, to na pewno jakiś antyk! — powiedział Jan, biorąc przedmiot od Piotra.
Anty co? — spytał chłopiec.
Antyk to coś starego i drogiego, tak mówi moja mama, pracuje w sklepie ze starymi rzeczami.
A może to magiczna różdżka? — rozległ się głos obok dzieci.
Co? Kotka, a czy ktoś ci mówił, że podsłuchiwanie to nie jest grzeczne? — zapytała dziewczynę Zosia.
Dzieci tylko się roześmiały. Doskonale wiedziały, że w szkole nie mogła pojawić się prawdziwa magiczna różdżka.
Jesteś dziwna, Kotka. Naprawdę wierzysz w magię? — zapytał dziewczynę Piotr.
Nie tylko wierzę, wiem, że cuda istnieją, po prostu ich nie zawsze zauważamy.
Jeśli myślisz, że to magiczna różdżka, — zaczął Jan, ledwo powstrzymując śmiech — to dawaj, czaruj nam coś.
Dzieci znowu się roześmiały, ale Kotka nawet się nie uśmiechnęła. Wyciągnęła rękę, żeby Jan dał jej patyk.
Dawaj, spróbuję. Dużo o tym czytałam w książkach. Takie różdżki często pojawiają się w ludowych opowieściach i oczywiście w historyjach fantastycznych. To tradycyjne narzędzie czarodzieja.
Słuchając ciebie, można by uwierzyć w magię. Dobrze mówisz, widać czytasz mądre książki, — powiedział Piotr.
Piotr, nie drażnij się, nie bądź jak Ignacy, — przerwała mu Zosia.
Kotka, jeśli naprawdę myślisz, że ten patyk jest magiczny, to weź go, tylko go nie złam. Spróbuj coś czarować.
Jan oczywiście nie wierzył słowom Kotki, ale był ciekaw, co będzie robić dalej. Dał jej patyk, a sam odszedł dalej do okna.
Katarzyna uważnie przyjrzała się przedmiotowi. Różdżka była wykonana bardzo starannie. Zwężała się na końcu, a w górnej części jakby składała się z małych korzyczków, które były wykonane za pomocą rzeźby w drewnie. Była pokryta szmaragdową farbą, choć tu i ówdzie widać były pęknięcia. Katarzyna przesunęła ręką po różdżce. Nie wiedziała, jak prawidłowo wymawiać zaklęcia i jakie robić ruchy, bo we wszystkich książkach są inne.
No co, Kotka, nie potrafisz czarować, — roześmiał się Piotr.
Katarzyna machnęła różdżką i pomyślała, że byłoby wspaniale, gdyby ostatnią lekcję odwołano. Bo chciała jak najszybciej pójść do domu. Ale nic się nie stało. Dzieci tylko się upewniły, że różdżka jest zwyczajna, a nie magiczna, a Katarzyna znowu pokazała się dziwna, widać dlatego nie ma przyjaciół w klasie.
Jan jednak postanowił nie wyrzucać przedmiotu, a zapytać mamę, co to za patyk, może naprawdę to antyk. Nagle rozległ się dzwonek, co oznaczało koniec przerwy i trzeba było wracać do klasy. Zanim poszła na lekcję, Zosia podeszła do Kotki i zapytała:
A co ty sobie życzyłaś, kiedy machałaś różdżką?
Żeby ostatniej lekcji nie było, jestem zmęczona i już chcę do domu.
Rozumiem, szkoda, że się nie udało, — powiedziała dziewczyna i pospieszyła usiąść przy ławce.
Jakie było zdziwienie dzieci, kiedy nauczycielka powiedziała:
Spieszczę się poinformować was o radosnej wiadomości, dyrektor mi właśnie zadzwonił i okazuje się, że w planie lekcji są zmiany. Dzisiaj mamy skrócony dzień i nie będzie ostatniej lekcji.
Chłopcy i dziewczęta radośnie wskoczyli ze swoich miejsc. Wszyscy oprócz Zosi i Kotki. One zostały siedzieć, zdziwione. Kiedy Kotka spojrzała na Zosię, ta wskazywała jej na korytarz, zrozumiała, że dziewczyna chce zostać i porozmawiać. Już na korytarzu Kotka zobaczyła Jana i Piotra. Mieli ogromne oczy ze zdziwienia, a Jan trzymał w rękach różdżkę. Katarzyna zrozumiała, że Zosia wszystko im opowiedziała.
To prawda, że sobie życzyłaś, żeby lekcję odwołano? — zapytał niedowierzająco Jana u Katarzyny.
Tak, mówiłam ci, że różdżka jest magiczna, — potwierdziła Katarzyna.
Niemożliwe! — wykrzyknął Piotr — Tak się nie zdarza, trzeba sprawdzić jeszcze raz.
Weź różdżkę, — Jan dał ją Kotce, tym razem trzymał narzędzie bardzo ostrożnie.
I co mam sobie życzyć? — zdziwiła się dziewczyna.
Życz sobie, żeby Ignacy przeprosił mnie za bójkę! Sam tego na pewno nie zrobi, ale może przez magię, — poprosiła Kotkę Zosia.
Spróbuję, — powiedziała Kotka i bardzo się skoncentrowała na tym, żeby Ignacy się poprawił. Machała różdżką jak poprzednio, ale nic się nie stało.
Mówiłem, że to tylko zbieg okoliczności, — powiedział Piotr.
Dzieci trochę się zasmucily, Jan wziął różdżkę z powrotem i razem poszli do szatni. Już przebierając się w zmianę butów, Zosia zauważyła, że podszedł do niej Ignacy. Stał obok i nie odważył się nic powiedzieć.
Ignacy, co się stało? Przyszedłeś przeprosić? — zdziwiła się Zosia.
No, właściwie chciałem cię zaprosić na spacer dzisiaj po szkole. Ale i przeprosić też.
Zosia nie mogła uwierzyć w to, co słyszy. Spojrzała na Ignacego i szczypnęła się w rękę, myśląc, że może śpi. Ale on nie zniknął.
Dobrze, pójdziemy na spacer, — zgodziła się — i cię przebaczam. Ale teraz muszę coś powiedzieć chłopakom.
Zosia zostawiła Ignacego w szatni i szybko pobiegła dogonić Jana, zanim ten poszedł do domu. Opowiedziała mu historię z przeprosinami, a Jan niespodziewanie powiedział:
Więc ta różdżka naprawdę jest magiczna? Wow! Jak to możliwe?
Jan postanowił wyjąć magiczną różdżkę z plecaka, ale kiedy go otworzył, jej tam nie było. Wytrzasnął wszystkie zeszyty i podręczniki, ale to nie pomogło znaleźć magicznego przedmiotu.
Gdzie ona się podziała? — zapytał Zosię.
Widać zniknęła tak samo niespodziewanie, jak się pojawiła.
Wow! Same cuda! — powiedział i pożegnawszy się z Zosią poszedł do domu.
Zosia rzeczywiście poszła na spacer z Ignacym, dowiedziała się o nim wiele nowego i teraz nie wydawał jej się zwykłym draniem. A jeszcze zapytała go, dlaczego postanowił przeprosić ją.
Bo nauczycielka mi poradziła, powiedziała, że żeby znaleźć przyjaciół, trzeba być miłszym. Dużo myślałem i zrozumiałem, że pobiliśmy się wtedy, bo bardzo chciałem się z tobą przyjaźnić, więc postanowiłem wszystko naprawić, — odpowiedział Ignacy trochę zawstydzony.
Znaczy to nie magiczna różdżka cię do tego zmusiła? — zapytała smutnie dziewczyna.
Jaka jeszcze różdżka? Chodzi ci o tę, którą poprosiłem Jana włożyć do plecaka? Kupiłem ją w sklepie z narzędziami do rzeźby w drewnie. Chciałem go podciąć.
A kto wtedy odwołał lekcje? — zapytała go Zosia.
Ktoś, dyrektor, nauczycielka przecież powiedziała. A ty co, myślałaś, że ta różdżka jest magiczna?
Nie, co ty, — skłamała Zosia. Była bardzo smutna, że różdżka okazała się zwyczajnym pamiątką.
Tymczasem w szkole sprzątaczka znalazła w szatni tę samą różdżkę. "Znowu ktoś z dzieci zostawił" — pomyślała. I machając różdżką, kontynuowała sprzątanie. Może jej się tylko wydawało, ale tym razem poradziła sobie ze sprzątaniem bardzo szybko, znacznie szybciej niż zwykle. A różdżka to nie zwyczajny przedmiot, może i nie magiczna, ale potrafi wsiać w ludzi wiarę w cuda. Jan teraz stale myślał o tym niezwykłym dniu, kiedy zdarzyło się tyle zdumiewających zbiegów okoliczności. Jak się mówi? Przypadki nie są przypadkami? Tak oto chłopiec, który nie wierzył w bajki, stał się bohaterem jednej z nich. Bajki o magicznej różdżce.