Opowiedzę wam historię, i to nie zwyczajną, ale prawdziwą. O tym, jak w odległym królestwie Polaris, które znajduje się tuż za kołem podbiegunowym, urodziła się prawdziwa księżniczka. I jak odważnie pokonała najniebezpieczniejszego i najstraszliwszego smoka na całym świecie. Ale wszystko po kolei...
Królestwo Polaris jest bardzo niezwykłe. Prawie zawsze jest tam zima. Kiedy pierwsze mrozy przychodzą z Północy, Polaris pogrąża się w długiej, długiej zimowej polarnej nocy. A słońce zaglądą tam tylko na kilka minut. Ale kiedy zima się wycofuje, a śniegi topnieją, jasne, rozgrzewające promienie budzą królestwo ze snu i zaczyna się lato.
Królestwo to jest całkiem małe, znajduje się obok zimnej przystani, gdzie stoją duże, piękne statki. Ale wejść do niego nie jest takie proste, bo przekroczyć granicę królestwa może tylko ten, kto ma specjalny paszport od króla.
Właśnie w tym niezwykłym królestwie urodziła się księżniczka. Przyszła na świat pod koniec szóstego dnia na początku lata. Dziewczynkę nazwano pięknym imieniem Wasilisa. Letnie słońce obdarowało Wasilisę jasno-rudymi włosami i głębokimi brązowymi oczami. A jej policzki były obsypane piegami. Od najmłodszych lat Wasilisa nie lubiła bawić się lalkami i siedzieć na zamku, zawsze interesowała ją towarzystwo zwykłych chłopców.
Natura obdarowała dziewczynkę niesamowitym intelektem i pięknem. Ale najważniejszą cechą księżniczki była jej umiejętność osiągania tego, czego chciała. Iść naprzód i się nie poddawać. Kiedy młoda księżniczka trochę dorosła, zrozumiała, że wcale nie chce zostać w królestwie. Czekał ją zwykły los: znaleźć księcia wśród wielu kandydatów i urodzić następcę tronu. Ale dziewczynę zawsze przyciągało inne życie.
Pewnego dnia Wasilisa postanowiła powiedzieć swojej matce królowej, że zamierza wyjechać z Polaris. Ale odpowiedź królowej była surowa:
Dokąd się wybierasz? W trzydziewiąte carstwo? Kto cię tam czeka! Jesteś mądra, piękna, wychowana, powininaś zostać tutaj i postępować tak, jak wszyscy przed tobą. Nasz ród to ród władców, a nie poszukiwaczy przygód – królowa nie mogła sobie wyobrazić, że mała księżniczka wybierze inną ścieżkę niż ta, która jej przeznaczona.
Nie chcę spędzić całego życia na zamku i nigdy nie zobaczyć, jaki cudowny świat nas otacza! – głos dziewczyny był pełen determinacji.
A kim się staniesz? Żebraczką? Włóczęgą? Dokąd się wybierasz? – matka zaczynała się złościć.
Pójdę do Błotnego Królestwa i sprawdzę się w pojedynku – powiedziała księżniczka pierwszą rzecz, która przyszła jej do głowy.
Moja młoda córko, nawet nie wyobrażasz sobie, jak niebezpieczny jest świat wokół nas, jak źli mogą być ludzie i jak niewierni przyjaciele. A słyszałaś o wielkim czarnym smoku, który mieszka na drodze do Błotnego Królestwa?
Słyszałam, że prześladuje wszystkich podróżników, którzy opuszczają swoje rodzinne strony. Ale jestem gotowa na spotkanie z nim – dziewczyna kłamała, bo bardzo bała się zobaczyć smoka.
Nie mogę ci na to pozwolić. Rozkazuję zamknąć cię na zamku!
A ja i tak ucieknę, i nic mnie nie zatrzyma!
Tej samej nocy Wasilisa uciekła. Nie czuła smutku, opuszczając swój dom, przyciągała ją niewiadoma, i pewnie siebie szła naprzeciw przygodzie.
Gdy tylko księżniczka przekroczyła granicę królestwa Polaris, poczuła, jakby wielkie czarne oczy patrzyły jej prosto w serce. W jej wnętrzu zrodził się lepki strach: „A co, jeśli mi się nie uda? A co, jeśli nie jestem wystarczająco dobra, by walczyć w pojedynku?" Ale księżniczka była zdecydowana i nie było już drogi powrotnej.
Musiała pokonać ponad tysiąc kilometrów przez gęste i ciemne lasy, przez szybkie rzeki i bezkresne pola. Im dalej odchodziła od domu, tym częściej wydawało jej się, że ktoś ogromny i czarny ją śledzi. Czasami wydawało jej się, że słyszy trzepot skrzydeł blisko siebie, ale to był tylko szum liści. A strach w jej wnętrzu rósł i nabierał sił.
Już nie była pewna, czy będzie w stanie wygrać pojedynek, wiedziała, że z całego świata poszukiwacze przygód przyjeżdżają do Błotnego Królestwa po sławę. Ale Wasilisie nie była potrzebna sława, chciała tylko robić to, co kochała – walczyć na polu bitwy. Długo szła Wasilisa do swojego celu, aż wreszcie, zmęczona, wyczerpana, ale nie straciwszy determinacji, natknęła się na piękny, ozdobny szyld: „Błotne Królestwo".
A potem nastał dla księżniczki długi i trudny czas. Dziesiątki, setki, tysiące pojedynków odbywały się w Błotnym Królestwie każdego dnia. Wasilisa wytrwale trenowała, dniem i nocą doskonaliła swoje najlepsze techniki, by wyjść na pole bitwy przygotowana. Wszyscy poszukiwacze przygód zbierali się przy polu bitwy, robili zamieszanie i kłótnie, a już samo dostanie się na pole bitwy było dużym szczęściem.
Wasilisa walczyła rozpaczliwie, odważnie, pokazywała całą swoją umiejętność, ale nie mogła osiągnąć zwycięstwa. I coraz częściej słyszała za sobą straszliwy trzepot skrzydeł czarnego smoka, czuła jego spojrzenie na sobie. Wydawało się, że wystarczy, by tylko trochę się potknęła, przestała walczyć, poddała się, wróciła do domu, a stanie się jego łupem. Ale Wasilisa była bardziej wytrwała niż wielu.
Nie opuszczała rąk, walczyła przez łzy i po każdej porażce podniosła się na nowo. Nauczyła się nowych technik i sposobów, ale poza tym miała główną, tajną broń – ostry umysł. Wiele czytała, interesowała ją historia pojedynków i ich zwycięzców.
Przez cztery lata Wasilisa uczyła się na swoich błędach, czasami jej się udawało wygrać, a wtedy publika obserwująca bitwę z podziwem jej klaskała, rzucała jej kwiaty do nóg. Ale nawet wtedy, gdy inny tysiąc razy opuściłby ręce, powiedział: „Chyba to nie dla mnie
