Żyła sobie w pewnej bajkowej krainie duża rodzina smoczków. Zapytacie, dlaczego smoczki, a nie straszne smoki? Tak czule je nazwałam, bo były dobre i nikomu nie wyrządzały krzywdy.
W tej rodzinie były babcie, dziadkowie, mamy, tatusiowie i sześcioro smoczych dzieciaczków: pięciu chłopców i jedna dziewczynka.
Dziewczynkę nazywano Di. Wyrosła na ciekawską, wesołą i towarzyską łobuziarę.
Pewnego razu cała rodzina poleciała w odwiedziny do krewnych.
Di zapatrzyła się, zamyśliła i odstała od reszty rodziny.
Patrzy, a na dole – ogród z krzewami jagodowymi i pięknymi kwiatami. W ogrodzie dorosła kobieta i mały chłopiec zbierają czerwone jagody i wkładają je do dużego wiaderka.
Zapragnęła poznać chłopca i spróbować tych jagód. Nigdy nie jadła takich – czerwonych, na małej gałązce.
Di widzi, że kobieta gdzieś poszła, a jasnowłosy chłopiec wciąż zbiera jagody i wkłada je do wiaderka. Zniżyła się nieco Di i zawisła w powietrzu nad chłopcem.
Chłopcze, a jak masz na imię? – zapytała czule, przeciągając słowa.
Ojej, smoczek! – krzyknął chłopiec. – Przyleciałeś z bajki?
Jak masz na imię? – powtórzyła Di.
Jestem Arturek. A jak ty masz na imię?
Jestem smoczkiem-dziewczynką Di.
Skąd się tu wzięłaś? Z TikToka wyszłaś?
Arturku, nie, oczywiście że nie. My, smoczki, mieszkamy w bajkowej krainie.
Aaaa… – zdziwiony przeciągnął chłopiec.
A co to za jagody? Nigdy takich nie widziałam.
To czerwone porzeczki. Zbieramy je z babcią.
A dokąd poszła twoja babcia?
Poszła po kompotek dla mnie. Wiesz, jaki pyszny kompotek gotuje! Zaraz ją zawołam, ona i tobie przyniesie – powiedział Arturek i głośno krzyknął – Babciu! Przynieś dwie szklanki kompotu. Mamy gościa!
Są tu białe, różowe i czarne porzeczki. O, tam jest krzak! – chłopiec pokazał ręką w bok – Częstuj się, babcia wszystkie jagódki umyła, z węża polała wodą! Więc nie ma na nich ani złych zarazków, ani kurzu. Zrywaj i wkładaj do buzi. Patrz, jak ja robię!
Arturek zgrabnie zerwał jagódkę i wrzucił prosto do buzi.
Dziękuję! – Di przysiadła na wiaderku z jagodami.
A tu na górze czerwone jagody to maliny. Tylko ostrożnie, bo gałązki mają kolce. Ale są słodziutkie, słodziutkie – z entuzjazmem mówił dalej pięcioletni chłopiec.
Nagle rozległy się kroki babci.
Arturku, co tam krzyczałeś?
Babciu, potrzeba dwóch szklanek kompotu.
A po co dwie?
Bo smoczek przyleciał do nas w odwiedziny!
Tyyy, znowu oglądałeś TikToka? Kiedy zdążyłeś?
Nie! Zrywałem porzeczki z krzaka, a tu – smoczek-dziewczynka Di! Poczęstowałem ją jagódkami i chciałem twoim kompotem ją napoić… Di, gdzie jesteś? Pokaż się!
Ależ z ciebie fantazjer! – babcia podeszła i podała Arturkowi szklankę kompotu.
Wtedy Di wyjrzała zza krzaka białej porzeczki.
Dzień dobry! – wesoło powiedziała.
No proszę! Takiego czegoś to nawet we śnie by się nie przyśniło! – zdziwiła się babcia. – Mały, miły smoczek. Jak tu trafiłeś?
Jestem Di. Lecieliśmy w odwiedziny do krewnych. Odstałam od swoich. Potem zobaczyłam jasną główkę Arturka i zniżyłam się, żeby go poznać. I was też, oczywiście.
Babciu, teraz jesteśmy przyjaciółmi – poważnie powiedział chłopiec.
Tak, teraz jesteśmy przyjaciółmi – powtórzyła Di.
Częstujcie się, Di, naszymi jagodami – zaproponowała babcia.
Nagle na niebie rozległ się dziwny szum. Cała trójka podniosła głowy.
To moi lecą, zgubili mnie. Muszę iść. Szkoda, że tak mało z wami pobyłam. W waszym ogrodzie jest tak ciekawie!
Weźcie jagód, poczęstujcie swoich krewnych – zaproponowała babcia.
Oto moje małe wiaderko, babciu. Włóżmy do niego czerwonych porzeczek i podarujmy smoczkom. Nigdy nie jadły takiej jagody!
Szybciutko wkładaj jagody do wiaderka, Arturku. Proszę, dziewczynko, prezent, leć do swoich, bo się martwią!
Di chwyciła pazurkami plastikowe dziecięce wiaderko i wzniosła się w niebo.
Dziękuję! Do widzenia! – usłyszeli oddalający się głos nowego przyjaciela.
Przylatuj do nas! – głośno krzyknął Artur.
Babcia i wnuk długo machali smoczkowi, który zmieniał się w małą kropkę na niebie.
Arturku, ty w domu nie opowiadaj o nowym przyjacielu – mrugnęła do chłopca babcia – rodzice nam nie uwierzą. Powiedzą, że z tobą na słoneczku przegrzaliśmy się.
