Het evenement waar we het over gaan hebben, was van tevoren gepland. En alle deelnemers bereidden zich er zeer zorgvuldig op voor, met grote verantwoordelijkheid en volledige inzet van kracht, vaardigheden en kennis. Mollen en bevers groeven bouwputten voor de sportstadions en legden het grondwater om, zodat er geen overstroming zou zijn.
Olifanten legden rolgazon en stampten het aan, waardoor het oppervlak van de stadions vlak en glad werd. Apen droegen takken en twijgen aan, en vogels vlochten er stoelen voor de toeschouwers van. Spinnen sponnen dichte webben en spanden die over de stadions, zodat bij regen geen enkele druppel op het oppervlak zou doordringen. Op deze manier zouden de deelnemers en toeschouwers van het evenement beschermd zijn tegen zowel slecht weer als brandende zonnestralen.
Op de van tevoren vastgestelde datum waren alle sportfaciliteiten opgeleverd, hadden ze een grondige inspectie doorstaan en waren ze klaar om gasten en deelnemers van het evenement te ontvangen.
En dit evenement heette — het Sprookjesachtige Wereldkampioenschap Voetbal voor Dieren.
Vlak voor het begin van het kampioenschap arriveerden veel deelnemers, supporters en fans. En toen brak de openingsdag aan. Het publiek nam plaats op de tribunes. Op het veld zelf begon een kleurrijke voorstelling. Op een podium in de vorm van een voetbal verschenen Nachtegaal Ruben en Nachtegaal Anna. Ze zongen zo luid, helder en mooi dat het publiek staand applaudisseerde.
Rond het podium cirkelden kameleons, die regelmatig van kleur veranderden en zo een kleurenpracht creëerden. Op het podium zelf dansten vuurvliegjes, die de zingende nachtegalen met hun licht verlichtten.
Rond de omtrek van het stadion ontploften vuurwerken, in de hoeken bruisten fonteinen. Het schouwspel was buitengewoon mooi, verleidelijk, sprookjesachtig en betoverend.
Na het zingen van de nachtegalen verscheen de Vuurvogel, liep langs de tribunes, sloeg met zijn vleugels en vloog op.
Hij zweefde boven het stadion, de bewonderende blikken van de verzamelde dieren op zich gericht, en riep uitnodigend:
Ons doel: hoger reiken,
En nooit bezwijken!
Hij liet enkele van zijn magische veren vallen, voor geluk, en verdween uit het zicht.
De Sprekende Vogel verscheen (en iedereen weet dat hij zich onderscheidt door intelligentie en scherpzinnigheid) en kondigde de eerste deelnemers aan de wedstrijd aan. Dit waren de teams: "Beren" en "Kamelen". De spelregels bepaalden dat ballen alleen met de achterpoten en het hoofd mochten worden gespeeld en gescoord. En voor spelen met de voorpoten gold een straf: uitsluiting uit het spel.
Ondertussen steunden de supporters en fans van de twee teams om beurten hun spelers met gebrul en gegrom.
De eersten: "Grom-grom-gra, de tegenstander verscheur ik ja!"
De tweeden: "Oeh-hoe-haa, zelf verscheuren kan ik ook, maar ik bespuug alles!"
En zo begon het spel. De voetballers renden over het veld en gaven succesvol passes. Verrassend genoeg leken de altijd zo onhandige beren, die niet alleen over het veld maar ook rond hun eigen hol slaperig bewogen, vervangen. Je zou bijna denken dat de ondeugende vos, buurvrouw van de beren, hun een of ander drankje had toegediend. Dat moeten we uitzoeken!
Maar laten we terugkeren naar het spel. Hoe dan ook, alles verliep mooi, spannend en interessant. De actieve en krachtige Beren leidden het spel zelfverzekerd, maar de kamelen werden voortdurend gehinderd door hun bulten en plotseling opkomend snot door de abrupte klimaatverandering, zodat de helft van de spelers bedekt was met hun eigen snot. Tegen het einde van het spel konden ze nauwelijks hun poten verzetten, wat niet gezegd kan worden van de andere deelnemers aan de wedstrijd – de van plezier glimmende en ook verbaasd over hun eigen beweeglijkheid – Beren.
En daar klonk het eindsignaal. Ongelooflijk — de score "5:0". Jarenlang had niemand niet alleen zo'n toegewijde wedstrijd verwacht, maar ook zo'n verbazingwekkend resultaat. Veel spelers waren nog kleine domme berenwelpjes toen hun vaders nostalgisch sprookjes vertelden over de vroegere successen van hun grootvaders. Het klonk als pure fantasie. En kijk nu eens!
De Kamelen erkenden hun nederlaag, schudden dapper de poten van de Beren en gingen met elkaar in discussie. Achter het team van sombere tweebultige woestijnschepen aan sjokten ook hun hoofdtrainer, klaar om alle kritiek over de verpletterende nederlaag aan te horen.
De Sprekende Vogel kondigde andere deelnemers aan:
Het veld betreden de teams "Sterke Vinnen" en "Natte Staart". Op dat moment veranderde het veld van het stadion in een zwembad, en verschenen zeehonden en dolfijnen. Dit waren de vertegenwoordigers van de teams. Voor hen golden speciale regels — alleen met het hoofd spelen. De deelnemers beheersten de bal virtuoos: ze gooiden hem op, duwden hem naar elkaar, wierpen hem vanonder het water, gooiden hem naar elkaar over en scoorden natuurlijk doelpunten in de doelen van de tegenstanders.
En hun supporters, gekleed in gestreepte shirts en kapiteins petten, riepen:
In zee zijn wij in ons element, ja-ja-ja,
Water helpt ons naar de overwinning, ha!
Hun tegenstanders antwoordden:
De zee is ook geen vijand van ons,
We wijken geen centimeter, dat is onze kans!
Naar hun spel kijken was een waar genoegen. Het spel eindigde met een score van "1:1". Vriendschap won! De supporters en spelers hadden nauwelijks op adem kunnen komen, of de voorbereiding voor de volgende wedstrijd begon al. Opnieuw met deelname van de onvermoeibare Beren, gevleugeld door hun eerste succes.
En zo rolden op het veld het inmiddels geliefde thuisteam van het gastgevende bos — de Beren — en aangekomen uit het verre zuidelijke bos — de sierlijke en slimme Katten. De vastberadenheid en activiteit van de Beren was benijdenswaardig. Iemand had hun een veer ingebouwd of zo, of had hen eeuwige houtkap gegarandeerd in afgelegen en barre gebieden, moeilijk te zeggen. Maar het feit blijft een feit.
Voor het eerst in vele, vele jaren van competitie, toen het bos herhaaldelijk van bladeren was veranderd en de bomen tot ongekende hoogten waren gegroeid, was hun team uitstekend voorbereid. Maar ook de gratie van de katten op het voetbalveld was betoverend. Hun zachte en precieze bewegingen en schoten waren duidelijk gepland en berekend. Je zou het schilderij van Repin kunnen schilderen "Doe zoals wij".
De Beren, die al een paar ballen tegen de katten hadden gescoord en zich een moment ontspanden, waren zelfs een beetje betoverd door zoveel schoonheid. En betaalden daar meteen voor. Penalty.
Naar de bal liep, met haar magere achterwerk wiebelend, de belangrijkste aanvallende kat Salahina. Na de bal te hebben rechtgezet en sluw te hebben geglimlacht naar de geconcentreerde berendoelman, rende ze licht aan en.
DOELPUNT!
D-O-E-L-P-U-N-T!!
D-O-O-O-E-L-P-U-N-T!!
Het hele stadion sprong op en stikte bijna in extase. Goed gedaan! De Katten kwamen bij. Maar! De Beren lieten zich hierdoor niet uit het veld slaan. Ze bleven druk uitoefenen en wat nog verrassender was, speelden de wedstrijd in actieve modus tot het einde. Eindresultaat "3:1" in het voordeel van de onherkenbare Beren.
Ach! De Katten, niet gewend aan verliezen, waren erg beledigd, zochten lang naar de oorzaak van deze situatie en besloten de hoofdKater te ontslaan, die ze verantwoordelijk hielden voor alle ellende. Ze vonden een zondebok!
Nog een wedstrijd was afgelopen, maar het Feest ging door. En het plezier begon geleidelijk over te gaan van het stadionterrein naar buiten. Ze toeterden op fluitjes, sloegen op trommels, dansten en riepen: "Olé-olé-olé-olé!". Bij de uitgang werden ze opgewacht door menigten journalisten en bloggers uit verschillende landen, die hen vroegen hun indrukken te delen over de plaats waar het kampioenschap plaatsvond en over het spel zelf.
Journalist Ekster vloog naar een groep fans en stelde een aantal vragen:
Bent u tevreden met de resultaten van de wedstrijd en het spel?
Beviel u de omstandigheden waarin het plaatsvond?
Een fan in een wonderlijke muts nam het woord, zijn snuit was beschilderd in de kleuren van de vlag van het land vanwaar hij naar het dierenkampioenschap was gekomen.
Zonder zijn emoties te verbergen, begon hij te spreken:
O, dit is een wonder! De gastgevende partij heeft kolossaal werk verricht, zo'n uitstekende organisatie, alles tot in de kleinste details doordacht. We zijn waanzinnig gelukkig dat we hier zijn en zijn zeer tevreden over alles.
Ekster vloog naar een andere supporter en stelde nog een vraag:
Was u niet bang om naar een vreemd bos te komen, waar andere wetten en andere gebruiken bestaan?
Het antwoord volgde onmiddellijk:
De massamedia waarschuwden ons dat we hier inadequate bewoners, ruwe types en zelfs struikrovers konden tegenkomen. Maar dit bleek een mythe, hun verzinsel en overdreven fantasie. En we hebben persoonlijk vastgesteld dat in dit bos iedereen vriendelijk, aardig, behulpzaam en zorgzaam is.
De lokale dieren zijn altijd bereid te helpen, advies te geven en zelfs te laten zien en te begeleiden naar de plaats die we nodig hebben. Enorm bedankt daarvoor!
Toen vloog een zwerm kleurrijke vogeltjes uit een ver bos aan.
Ze omringden de journalist-Ekster in een dichte kring, zingend een vrolijk en opgewekt voetballied:
Voetbal kent geen grenzen,
Het is voor dieren én voor vogels!
Voetbal kent geen barrières,
Supporters zijn er altijd blij mee!
Ze wervelden Ekster mee in de draaikolk van hun vogeldans en trokken haar mee. En de journaliste verzette zich niet, ze gaf zich over aan het algemene plezier van vertegenwoordigers van verschillende bossen van de wereld.
Alleen bij het afscheid zei ze in haar microfoon:
Hiermee eindigt onze uitzending. Tot snel bij de volgende wedstrijden!
En na de microfoon te hebben uitgeschakeld, ging ze met nieuwe vrienden dit gedenkwaardige evenement vieren — het Dierenkampioenschap Voetbal van verschillende landen van de wereld.
Olé! Olé-olé-olé!
