De moeder van het driejarige meisje Vitalina droomde al sinds haar kindertijd ervan piano te leren spelen. Toen zij zelf nog een kind was, had haar gezin het echter moeilijk: het geld dat haar vader en moeder verdienden, was nauwelijks genoeg voor het allernoodzakelijkste, en daarom konden haar ouders zich niet veroorloven zoiets onvoorstelbaars te doen — hun dochter een piano kopen, die heel erg duur was.
En toen beloofde de toekomstige moeder van Vitalina zichzelf plechtig dat zij, wanneer zij volwassen zou worden, zeker een piano voor zichzelf zou kopen en erop zou leren spelen.
En eindelijk was dat lang verwachte moment aangebroken: in het appartement waar zij samen met haar man en dochter woonde, verscheen een elektrische piano, bezorgd in speciale kartonnen verpakking uit de muziekwinkel.
Vitalina's vader pakte de doos uit, haalde voorzichtig het kleine, elegante muziekinstrument eruit en zette het op de salontafel. De piano glinsterde en schitterde, aantrekkelijk en aangenaam voor het oog. Vitalina kon zich niet inhouden: zij rende naar de salontafel en probeerde net haar vingers naar de toetsen van de piano te brengen, toen haar moeder plotseling schreeuwde:
Niet durven! Dat mag niet!
En zij bleven nog lange tijd bij het wonderbaarlijke muziekinstrument staan en bewonderden het zwijgend. Eindelijk zei Vitalina's vader:
Nou, klaar! We hebben het gezien en dat is genoeg.
Daarna pakte hij de piano met zijn handen, legde hem terug in de doos, en zette de doos met de piano erin in de kledingkast. Hij sloot de kastdeur op slot en gaf de sleutel aan zijn vrouw, Vitalina's moeder.
De dagen gingen voorbij. Vitalina's moeder oefende dagelijks een uur per dag op de piano. Zij studeerde lichte pianostukken van bladmuziek, die haar door e-mail werden toegestuurd door haar vriendin die in een ander stadje woonde, een muzieklerares en pianiste.
Toen Vitalina's moeder enkele maanden geleden haar vriendin-pianiste vertelde over haar vurige plannen om in de nabije toekomst een elektrische piano aan te schaffen en eerst zelf te leren spelen, en misschien later ook haar dochter, die net drie jaar oud was geworden, te onderwijzen, zei haar vriendin-pianiste, samen met het aanbod om haar te helpen met het versturen van noten:
Ik raad je dringend aan, lieve vriendin, je dochter niet in de buurt van het muziekinstrument te laten komen, haar niet eens toe te staan het aan te raken totdat je dochter minstens vijf jaar oud is. Willen jij en je man je dochter niet talentrijk zien worden?!
Vitalina's moeder begreep de betekenis van deze vreemde aanbeveling niet, maar stelde geen vragen om erachter te komen wat zij bedoelde. Zij nam warm afscheid van haar vriendin en beëindigde het telefoongesprek. Maar daarna dacht zij voortdurend na over de woorden van haar vriendin en probeerde hun verborgen betekenis te achterhalen.
Vitalina luisterde, telkens wanneer zij bij deze muziekles van haar moeder aanwezig was, met genoegen naar de prachtige melodieën van liederen en dansen die haar moeder met haar bekwame vingers speelde.
Vitalina zelf durfde niet eens dicht bij het wonderbaarlijke muziekinstrument in de buurt te komen: haar moeder had haar dit op de strengste wijze verboden. Haar moeder legde het uit aan haar dochter:
Vitalina, je bent nog veel te klein, je hebt nog niet de nodige vaardigheden en kennis om de toetsen van deze piano correct en goed in te drukken. Als je plotseling willekeurig met je vingers op de toetsen van de piano gaat bonken, kan het beledigd raken en zelfs voor lange tijd 'ziek' worden. En dan zullen mijn oefeningen erop stoppen, en zal de muziek niet meer in deze kamer klinken. Dat wil je toch niet?!
En Vitalina was gedwongen om, zij het met tegenzin, met haar moeder in te stemmen. Zij bleef de enige en meest toegewijde luisteraarster van haar moeder. En dit inspireerde haar moeder erg, en zij probeerde de pianostukken op de piano zo goed mogelijk en zonder fouten uit te voeren, zodat haar uitvoering telkens oprechte bewondering en verrukking bij haar dochter zou oproepen.
Wat Vitalina's vader betreft, hij stond skeptisch en koel tegenover de nieuwe hobby van zijn vrouw. Hij beschouwde het als niets meer dan een gril van haar, een vrouwelijke caprice, een luim, en stond geduldig en minzaam tegenover haar 'oefeningen' op de piano. Bovendien bracht hij het grootste deel van de dag op het werk door.
's Avonds kwam hij moe thuis. Vitalina, die altijd ongeduldig op zijn komst wachtte, stortte zich telkens met vreugde en verrukking in zijn armen, maar haar vader, die haar oppakte en zacht kuste, zette haar meteen neer en ging naar zijn kamer om uit te rusten.
Haar moeder vond echter tijdens haar muziekles toch tijd om met Vitalina te praten over hoe je je vingers moet trainen en ontwikkelen, zodat de geluiden mooi en vol zouden zijn wanneer je de toetsen van de piano indrukt. Zij zei:
Je moet je vingers leren om met hun kussentjes licht en staccato de toetsen aan te raken, alsof zij rennen, spelen, dansen. Alle tien vingers, vijf aan de rechterhand en vijf aan de linkerhand, moeten even behendig, gehoorzaam en sterk zijn, dan kan een pianiste ze kundig besturen en op hen trots zijn.
Ja, mama, je hebt gelijk dat je me niet bij de piano laat. Want het is erg moeilijk — al tien vingers besturen, die achtereenvolgens en in verschillende volgordes de toetsen moeten indrukken. Ik zal dit nooit leren! — zei Vitalina met verdriet.
Nou, wanhoop niet! Als je groter wordt, zal het je lukken. Bijvoorbeeld, duizendpoten, die op rupsen lijken, hebben niet veertig poten, maar veel meer, en zij besturen al hun poten gemakkelijk. Jij bent slimmer en begaafder dan deze duizendpoten, niet waar?!
Nadat Vitalina naar de woorden van haar moeder had geluisterd, liep zij peinzend weg van de piano, liep naar haar stoeltje dat tegen de muur stond, en ging erop zitten.
Wanneer haar moeder naar de winkel ging om boodschappen te doen en Vitalina voor enige tijd alleen thuis liet, terwijl het muziekinstrument op slot in de kast zat, liep zij naar de kast en sprak door de kastdeur met de piano:
Lieve wonderbaarlijke piano, dank je wel voor de prachtige muziek die je ons geeft. Ik hou heel erg veel van je en zal je altijd liefhebben.
Enkele maanden gingen voorbij. In de laatste tijd verborg Vitalina's moeder de elektrische piano niet meer in de kast, en hij bleef uitgeschakeld op de salontafel liggen.
Op een dag, toen haar moeder niet thuis was, kon Vitalina de verleiding niet weerstaan: zij liep naar het muziekinstrument om het in ieder geval aan te raken en het liefdevol te strelen. Zij schoof haar moeders stoel, die te hoog voor haar was om op te klimmen en erop te gaan zitten, opzij, en ging voor de piano staan, vol bewondering en liefde naar hem kijkend.
De piano schakelde zich onverwacht voor Vitalina in. Plotseling lichtte een toets op, en daarop schitterde helder het getal '1'. Vitalina, zonder na te denken, drukte meteen met haar grote eerste vinger van haar rechterhand op deze toets; de toets zong een aangenaam geluid, en het licht ervan doofde.
Toen lichtte de naastliggende toets met het getal '2' op, rechts van de eerste, die Vitalina onmiddellijk met haar tweede wijsvinger van haar rechterhand indrukte; de toets zong ditmaal een iets tederder geluid dan de eerste toets. Even later doofde het licht in deze toets ook.
Achtereenvolgens lichtten de toetsen met de getallen '3', '4', '5' op, zongen en doofden. Vitalina drukte ze in met de overeenkomstige vingers van haar rechterhand. Deze oefening voor de vijf vingers van haar rechterhand deed Vitalina nog vier keer samen met de 'magische' piano, waarna het zichzelf uitschakelde. Vitalina sprak met hartstochtelijk gevoel:
Dank je, Magische Piano, voor de muziekles die je me hebt gegeven! Ik zal je meest ijverige leerling zijn. Je zult niet teleurgesteld in me zijn!
En na deze woorden rende zij naar haar kamer, ging op haar stoeltje zitten dat bij haar lage schrijftafel stond, legde haar rechterhand op deze tafel en begon met haar vingers haar muzikale 'huiswerk' uit te voeren, dat zij van haar Leraar had gekregen — de Magische Piano.
Na twee weken, onder leiding en met hulp van de Magische Piano en dankzij het foutloos uitgevoerde 'huiswerk', had Vitalina al geleerd om ongeveer tien eenvoudige stukken op het muziekinstrument prachtig uit te voeren: liederen, dansen, kleine etudes.
Op een dag, toen Vitalina's moeder naar de winkel was gegaan om boodschappen te doen, en Vitalina zelf, gebruikmakend van haar afwezigheid, nieuwe stukken op de piano studeerde, die haar door haar Leraar — de Magische Piano waren gegeven, kwam haar vader onverwacht thuis. Hij hoorde de prachtige muziek die in de naastliggende kamer klonk, ging daar naar binnen en was stomverbaasd: zijn dochtertje speelde met haar kleine kindervingers kundig wonderbaarlijk aangename muziekstukken op de piano.
Met tranen in zijn ogen rende hij naar zijn dochter, tilde haar op, omhelsde haar, kuste haar zacht en sprak met ontroerde stem:
Dochtertje, wat ben je toch talentrijk! Hoe ben je erin geslaagd om jezelf de kunst van het spelen op zo'n ingewikkeld muziekinstrument als de piano eigen te maken?! Hoe trots ben ik op je en hoe bewonder ik je! Vergeef me dat ik je zo weinig aandacht heb gegeven. Nu zal ik anders naar je omgaan, dat beloof ik!
Vitalina sprak snel en angstig:
Lieve papa, zeg alsjeblieft niet tegen mama dat ik zonder haar toestemming op de piano heb gespeeld — zij zal me daar erg voor uitschelden en erg ontevreden zijn over mijn misdaad.
Goed, — antwoordde haar vader, — ik zal je niet verraden. Maar ik stel voor: binnenkort is de verjaardag van mama en je lieve oma — de Internationale Vrouwendag 8 maart; laten we op deze feestdag een concert voor hen geven — voor hen zal dit een onverwacht kostbaar cadeau zijn, een echte verrassing! Ben je het ermee eens?
Ja, — antwoordde Vitalina enthousiast.
De 8e maart was aangebroken. Vitalina vroeg haar moeder al vroeg in de ochtend om haar zo mooi mogelijk aan te kleden, als een prinses.
Want dit is ook mijn feestdag, — legde Vitalina uit en voegde eraan toe, — en jou en oma zal ik 's avonds feliciteren, wanneer alle gasten aan onze feesttafel zijn verzameld.
's Avonds, toen alle uitgenodigde gasten al waren gearriveerd, was mama nog steeds in de keuken bezig met het bereiden van feestelijke lekkernijen voor de gasten.
De gasten verveelden zich, en Vitalina's vader kondigde aan:
Lieve vrienden, ter ere van dit feest heeft mijn dochter een klein feestelijk concert voor ons allemaal voorbereid, dat zij nu voor ons zal uitvoeren.
Hij liep naar de elektrische piano, schakelde hem in, schoof een laag stoeltje naar de piano, wenkte Vitalina en zette haar erop.
Vitalina begon te spelen. Zij voerde met beide handen samen uit, als een echte professionele pianiste, het ene stuk na het andere en vervolgens alle tien tot twaalf muziekstukken. Luid applaus, ovaties, kreten van 'bravo', 'bis' klonken na de uitvoering van elk prachtig gespeeld stuk. Vitalina's moeder, die in de deuropening van de keuken stond, keek met grote ogen naar het onvoorstelbare wonder dat zich voor haar ogen afspeelde.
Zij begreep dat Vitalina natuurlijk haar verbod had overtreden om de piano niet aan te raken, maar op dit moment was zij er waanzinnig blij om. Nu begreep zij de betekenis van de woorden van haar vriendin-pianiste, die haar had gevraagd niet te haastig met het onderwijzen van hun dochter te beginnen, omdat alles wat verboden is en wat voortdurend groeiende interesse bij een kind opwekt, geleidelijk aan voor hem steeds meer en meer begeerlijk wordt.
Op deze manier wordt echt groot talent in een kind gewekt.