Zara atının sırtında düz, yeşil çimenlerin üzerinde hızla ilerliyordu. Hiç bu kadar hızlı at sürmemişti. Ya da kanındaki adrenalin yüzünden öyle geliyordu. Yetişmek zorundaydı. Hayvanlar Krallığı'nın öbür ucunda arkadaşları ve kardeşleri, kötü trollerin sopalarından yediği darbelerle morluyordu. Bu yüzden elinden geldiğince acele ediyordu. Rüzgâr yüzüne çarpıyor, gözleri yaşarıyordu.
Bu sırada Hayvanlar Krallığı savunmada direniyordu. Kötü troller ilerliyor, halkı sopalarla dövüyordu.

Savunmanın ilk hattında armadilloler ve gergedanlar vardı. Onlar darbelere en kolay dayanan hayvanlardı, çünkü zırhlarının yanı sıra doğal bir kabukları ve kalın derileri vardı.

Savaşçılar için zırhları kunduzlar hazırlamıştı. Savunmayı sürdürmek ve Zara'yı beklemek, Canavar savaş ilan ettiğinden beri plan yapan bilge yaşlı kurdun planıydı. Yeter ki Zara yetişsin!

Böylece tüm hayvanlar zırh giymişti. Hatta fareler bile trollerin bacaklarına batırıyordu. Bu, gerçek bir zarar vermekten çok trolleri oyalamaya yarıyordu.
Zara, mümkün olan en yüksek hızla köprüye doğru yaklaşıyordu. Köprünün ötesinde Hayvanlar Krallığı bitiyor, Canavar'ın yaşadığı yer başlıyordu.
Canavar'ın evini derin bir hendek çevreliyordu. Canavar orada saklanıyor, kötü trollere, ejderhaya ve kendisinden korkup itaat eden diğer kötü yaratıklara emirler veriyordu.
Neden korktukları artık kimsenin hatırında değildi. Öyle gelmişti, öyle sürüp gitmişti. Ama Canavar Hayvanlar Krallığı'na saldırmaya karar verdiğinde hayvanlar korkmadı ve karşılık vermeye karar verdi.
Zara hayatı boyunca hayvanlarla arkadaş olmuştu. Yardım istendiğinde bir saniye bile düşünmedi. Köprüye yaklaşırken dev gibi bir ejderha gördü. Kırmızıydı, üç başlıydı ve her başından büyük bir ateş hüzmesi püskürtebiliyordu.

Ejderha çok büyük ve şişmandı. Arkasındaki küçük kanatları uçmaktan çok süs içindi, çünkü artık onu havalandıracak güçte değillerdi. Ejderha, diğer kötü yaratıklar hayvanlarla çarpışırken Canavar'ı koruyordu.
Zara doğrudan ejderhanın üzerine doğru sürdü. Kendisi ve sadık atı, zırhı olmayan tek varlıklardı. Çünkü böylece daha hızlı ilerleyebiliyorlardı. Zaten hangi zırh, dev bir ejderhanın ateş hüzmelerine karşı koruyabilirdi ki?
Savaş alanında kötü troller kazandıklarını sanıp seviniyordu. Hayvanlar yavaş yavaş geri çekiliyor ama teslim olmuyordu.
Troller armadillolara ve gergedanlara sopalarla vuruyor, bazen de yaklaşıp boş bir hindistancevizini düşmanlara fırlatmaya çalışan maymunlara sopa savuruyordu. Neyse ki zırhları sayesinde onların da sadece küçük morlukları oluyordu.
Troller, arkalarında Hayvanlar Krallığı'nın fillerinden daha uzun boylu devlerin durduğunu biliyordu. Henüz savaşa katılmamışlardı. Canavar'ı da dev bir ejderha koruyordu. Nasıl kaybedebilirlerdi ki?
Ejderha Zara'yı görünce sırıttı. Gerçek bir savaşa hazırlanıyordu, şimdi de atının üzerinde küçücük bir kız geliyordu. Korumasız ve neredeyse silahsız. Evet, sırtında bir ok torbası ve bir yay vardı ama bunlarla ne yapabilirdi ki? Bir ok ejderhaya isabet etse bile ona sadece biraz gıdıklanma hissi verirdi. Kızı iki dakikada ezip geçerdi. Kolay bir zafer olacaktı.
Bu sırada Zara, ejderhaya varmadan yön değiştirip köprünün yanından geçerek doğrudan hendeğe doğru sürdü. Hendeğe yaklaştıkça kalbi daha hızlı çarpıyordu.
«Keşke işe yarasa, sadece atlayabilsem, sadece geçebilsem. Ya işe yaramazsa, o zaman ne olacak?»
Hendeğe düşecek ve hayvanlar savaşı kaybedecekti…
«Hayır, bu düşünceleri kafamdan atmalıyım!» diye karar verdi kız.
Hendek çok yaklaşmıştı ve bir an için Zara paniğe kapıldı. Tam o sırada kulağında babasının sesi yankılandı: «Kızım, her şeyi başaracaksın! Yapabilirsin, sana inanıyorum ve seninle gurur duyuyorum».
Zara'nın içinde artık hiç tereddüt kalmadı. Bedenini atının boynuna daha da eğdi, topuklarıyla atın yanlarına bastırdı, at zaten çok hızlı koşuyor olsa da. Hendeğe ulaştıklarında Zara eyerde doğruldu, at arka bacaklarıyla uçurumun kenarından güçlüce itildi ve havaya fırladılar.

Ejderha ancak o zaman neler olduğunu anladı. Bu kız, onun yanından geçip hendeğin üzerinden atlamıştı. Canavar'ın evine doğru koştu, pençelerini hızla yere vurarak küçük kanatlarını da yardıma çağırdı ama Zara'yı ve onun atını yakalamaya gücü yetmedi…
Zara hızını biraz azalttı. Artık acele etmesine gerek yoktu. Nefesini toparlayıp sakinleşmesi ve ellerinin biraz dinlenmesi gerekiyordu. Çünkü en önemli görev hâlâ önündeydi.
Canavar'ın evine doğru sürdü. Ev korumasızdı. Yaklaşırken oktanı çıkarıp ucunu ateşe tuttu ve durmadan, evin saman çatısına doğru fırlattı. Çatı hemen alev aldı.

Birkaç dakika sonra ejderha yetişti. Nefes nefese, alevler içindeki Canavar'ın evine koştu. Ama ne yapabilirdi ki? Ateş püskürtmesini biliyordu ama ateşi söndüremezdi.
Zara ise çoktan geri dönüyordu, boş köprüye doğru. Hayvanlar Krallığı'na dönmek istiyordu. Gökyüzünde, bütün bu süre boyunca bulutların arasında süzülen bilge bir baykuş gördü.
Baykuş savaş alanının üzerine indi ve bağırdı: «Trolller, durun! Neden savaşıyorsunuz? Canavar artık yok! Korkacak bir şeyiniz kalmadı».
Troller ve devler silahlarını bırakıp dağınık bir şekilde savaş alanından kaçmaya başladı. Gerçekten de Canavar yoksa ve onun yüzünden savaşa girmişlerse, bütün bunlara ne gerek vardı?
Hayvanlar Krallığı sevinç içinde kutladı. Hayvanlar zırhlarını çıkarıp birbirlerine sarıldı. Kısa süre sonra Zara da atıyla onlara katıldı.
Biraz sonra Zara, babasıyla birlikte deniz kıyısında yürüyordu.
Baba, dedi Zara, o hendekten atlayabildim ve Hayvanlar Krallığı'nı kurtardım.
Evet kızım, biliyorum ve seninle gurur duyuyorum. Bu hayatta her şeyi başaracaksın!
Zara ona çok sevdiğini söylemek istedi ama babasına bakınca onun bunu zaten bildiğini anladı.