Kamyonu aldılar
Minik Emirhan'a.
Tam istediği gibi oldu.
Harika bir oyuncak!
Öyle parlak ki,
Sanki gerçek gibi.
Emirhan ellerini çırpar
Ayaklarıyla yere vurur.
Kumandayla yönetir,
Oyuncakların hepsini gezdirir.
«Ne güzel, ne harika hediye!
Ben de tam böyleni istemiştim!» ―
Diye neşeyle fısıldar Emirhan,
Sallar elini, tatlı tatlı konuşur.
Annesi oğluna güzel, yeni bir araba hediye etti. Parlak sarıydı ve kırmızı farları vardı. Bu araba kamyona ya da vinç'e dönüşebilirdi, çünkü bir transformerdi.
Dört yaşındaki oğlan oyuncağı çok sevdi. Her akşam anaokulundan sonra onunla oynadı. Bina yaptı: küpleri taşıdı, vinçle onlardan kuleler ve çok katlı evler kurdu.
Çocuk uyurken araba diğer oyuncaklarla konuşurdu. Ama bir gece hastalandı.
Tekerleklerim ağrıyor! Yarın sahibim benimle oynamaya başlayacak, ama gidemeyeceğim. Sizi taşıyamayacağım, inşaat için küpleri getiremeyeceğim — diye arkadaşlarına yakındı.
Ne yapalım? Ne yapalım? — diye endişelendi oyuncaklar. — Çocuk çok katlı binayı bitirmedi. Vinçsiz nasıl olacak?
Tam o sırada küçük bir ambulans arabası yanaşıp dedi ki:
Hastaneye gitmek lazım. Doktor! Hemen! Hemen! — diye sirenini çaldı. — Doktor iğne yapar, sen de iyileşirsin!
Yavaşça yüksek bir robot-transformer yaklaştı.
Hastaneye değil, arabaları tamir eden atölyeye gitmelisin. Burada doktor değil, oyuncak tamircisi lazım.
Bizde öyle biri yok — diye havladı kurmalı köpek.
Bulmak lazım, bulmak lazım — dedi bebek-kukla.
112'yi arayalım! — diye önerdi topaç.
Tam o sırada oyuncak telefon çaldı.
Alo, alo, araba tamircisi nerede? — diye oyuncaklar bir ağızdan telefona cıvıldadı.
Robot arabanızı tamir eder — dedi karşı taraftaki ses.
Ben mi? — şaşırdı robot. — Ben beceremem!
Bir dene bence — diye havladı köpek.
Cesaret et — dedi topaç.
Bana yardım et — dedi hasta araba — yoksa sahibimiz üzülür ve ağlar. Onu çok seviyorum, çok küçük.
Dene dene — diye vızıldadı topaç — biz de yardım ederiz.
Ben hiç böyle bir şey yapmadım.
Robot vinç arabayı inceledi. Vidaları söktü, kasayı çıkardı, oyuncağı çevirip altına baktı.
Tekerlekler sallanıyor. Sıkmak lazım. Ağır yükler taşımışsın. Hadi, bana anahtarı verin!
Anahtar! Anahtar! — sesleri yükseldi.
Nereyi tutayım? Nerede yardım edeyim? — diye sordu ambulans arabası.
Burada — dedi robot-transformer.
Birkaç saat sonra tekerlekler tamir edildi.
İşte, bitti! Artık sahibi memnun olacak ve yüksek binasını bitirecek! — dedi mutlu usta robot.
Aferin bize, aferin bize! — vızıldadı topaç. — Sen de aferin robot! İlk kez araba tamir ediyordun ve hepsi yolunda gitti.
Aferin! Göz korkar, el yapar — diye övdü oyuncakları akıllı kitap.