Bir varmış, bir yokmuş… Hayır, şöyle başlayayım: büyülü, koca ve güzel bir ormanın açıklığında küçücük, tüylü bir Çam Ağacı büyüyormuş. Kardeşleri ve arkadaşlarıyla sevgi ve özen içinde büyüyormuş.
Babaanne, nasıl yani? Ona kim bakıyormuş? ― diye sordu küçük torun.
Kim olacak? Hayvanlar, kuşlar. Küçük ağaçlara orman bekçisi de bakarmış.
Babaanne, orman bekçisi nasıl bakarmış?
Erken ilkbaharda, kar henüz erimeden, eriyip dere olmadan, sadece yumuşayıp sıcak dondurma gibi olduğunda, orman bekçisi küçücük çam fidanlarını toprağa dikermiş.
Babaanne, ama toprak karın altında. Soğuk.
Çam fidanları tam da böyle toprağa dikilir.
Yarın bahçeye gidip bezelye ekeriz! ― diye bağırdı çocuk.
Sözümü kesme bakayım! Ne bahçesi? Dışarıda Kasım ayı, diz boyu kar var.
Yani çam ağacı dikilebiliyor da bezelye dikilemiyor mu?
Aman Allah'ım… Akıllı görünmeye çalışma, ― diye gülümsedi babaanne ve anlatmaya devam etti, ― küçük çam ağaçlarına ormanın hayvanları ve kuşları da bakarmış. Hayvanlar dalları kırmamaya özen gösterirmiş, kuşcağızlar da şarkılar söylermiş.
Derken küçük çam ağacımız büyümüş, güzel genç bir Çam olup çıkmış.
Ormana beyaz, pamuk gibi kar yağmış. Çam ağaçları da güzel beyaz pelerinlerini giymiş.
Bir sabah Çam Ağacı çok neşeli uyanmış ve bir şarkı söylemeye başlamış:
« Açıklıkta duruyorum ― en güzeli benim,
Üstümdeki pelerin ― en tüylüsü benim.
İçimde ateş var, mutluluk ve neşe,
İlham olsun diye herkese şarkı söylüyorum».
Ne bu şarkı böyle? ― diye sordu arkadaşları. ― Yaz da değil ya, sıcak esinti bizimle oynamıyor. Ormanda don var, sen de şarkı söylemeye karar verdin.
Keyfim yerinde, işte söylüyorum…
Söyle, söyle, ― dedi uçup geçen bir saka, ― yakında insanların yılbaşı bayramı var. Odunculara ― ağaç kesenlere ― gelip sizi, güzelleri, öldürecekler. Kamyonlara ve römorklara yükleyip şehre götürecekler. İnsanlar sizi tek tek alıp evlerine taşıyacaklar.
Nasıl yani? ― diye bir ağızdan bağırdılar genç çam ağaçları.
İşte böyle, ― saka bir huş ağacının dalına kondu ve devam etti, ― insanlar üzerinize rengarenk süsler takacak ve müzik eşliğinde dans edecekler. Bu kılıkla iki hafta dikilirsiniz, sonra sıcak evden alıp çöplüğe atacaklar.
Ne? ― diye korktular çam ağaçları. ― Sana inanmıyoruz!
İnanmıyor musunuz? O zaman kime isterseniz sorun. Sözlerimi tavşan da doğrular, tilki de ― kim olursa olsun. Cik cik, şak şak, ben uçtum gittim. Sizinle konuşmanın âlemi yok!
Ay, arkadaşlar, ne kadar korkunç! Ölecek miyiz? Bir daha yaz görmeyecek miyiz? Genç derenin şarkısını duymayacak mıyız? Sıcak ülkelerden dönen kuşlarla karşılaşmayacak mıyız? Bülbülün şarkısını dinlemeyecek miyiz?
Her yıl böyle! Aralık ayında insanlar bir sürü çam ağacı öldürüyor! ― diye, uçup giden sakanın sözlerini duydular.
Yanlarından bir kurt koşarak geçti.
Ne oldu çam ağaçlarım, ağlıyor musunuz? Neden üzgünsünüz? ― diye sordu gri kurt.
Saka bize ormana odunculların geleceğini söyledi. Bizi kesip kamyonlara yükleyecekler ve şehre götürecekler. Orada insanlara dağıtacaklar. Birkaç gün güzelliğimizle insanları sevindireceğiz, sonra bizi atacaklar. Öleceğiz.
Biliyorum, biliyorum, ― diyerek kurt bir kütüğün üstüne oturdu. ― Peki ne yapmalı? Hiçbir şey değiştirilemez! Hayvanlar odunculardan hemen saklanır ya da ormanın derinliklerine kaçar. Herkes onlardan korkar. Bu bayramı insanlar yüzlerce yıldır kutluyor ve çam ağaçlarına böyle davranıyorlar. Size hiçbir yardımım dokunamaz.
Kurt bunu söylerken gözünden bir damla yaş süzüldü. Genç çam ağaçlarına acıdı.
Bunun üzerine ağaçkakan kovuğundan başını uzattı:
Konuşmalarınızı duydum ama ben de yardım edemem, kimse de size yardım edemez.
Çam ağaçları daha da çok ağlamaya başladı, sarı reçineli gözyaşları gövdelerinden aşağı aktı.
Sizi kurtarmanın bir yolu olduğunu duydum, ― dedi birden ağaçkakan.
Ne yolu? Uzatma, hemen söyle! ― diye sevindiler genç çam ağaçları.
Eğer bütün insanlar bu yılbaşı bayramında yapay çamlar süsleseler, o zaman sizi canlı canlı kesmezler. Yapay çamlar çöpe atılmaz, kutulara konulup bir sonraki yıla kadar saklanır. Bunu ben yeni öğrendim. Şehre uçtum, orada serçeler bana anlattı.
Doğru! Vay be! Peki bütün insanların yapay çam alıp bayramda süslemesini ve bizi öldürmemesini nasıl sağlayacağız?
Hiçbir şekilde! Biz insanlara emir veremeyiz!
Aman aman! ― yine ağlamaya başladılar çam ağaçları, sarı reçine gövdelerinden gittikçe daha çok akıyordu.
Bütün insanların bunu kendileri istemesi gerekiyor. Ama hepsi istemiyor, o yüzden beklemek lazım. Zaman geçecek ve belki elli yıl sonra böyle olacak. Umut edip beklemek!
Peki insanlar bize ormana gelsin! ― dedi çam ağaçlarından biri. ― Bizi burada süslesinler! Şarkılar söylesinler ve halay çeksinler.
Olurdu, ama herkes gecenin bir yarısı ormana gitmeyi kabul etmez. Burası soğuk, bir de çocukları küçük… ― diye düşündü ağaçkakan.
Arkadaşlarım, kardeşlerim, umut edip bekleyeceğiz, ― dedi çam ağaçlarından biri.
Dileğiniz gerçekleşmesi için onlarca yıl geçecek, ― diyerek ağaçkakan sözünü bitirdi.
Babaanne, babaanne, bizim çam ağacımız plastik, mavi, değil mi? ― diye neşeyle sordu beş yaşındaki torun. ― Biz de çam ağaçlarının dileğini yerine getiriyoruz demek?
Çalışıyoruz... Bizim çam ağacımızın yaşı on beş.
Peki biz kaç ağacı kurtardık? ― diye şaşırdı çocuk.
Hesap et bakalım, sen zaten saymayı biliyorsun.
Babaanne, demek ki biz çok akıllıyız!
Biz değil, dedeniz. Çam ağacını o aldı. Git çalışma odasına ve dedene onun çok akıllı olduğunu söyle! ― diye gülümsedi babaanne.