วันหนึ่งในวันที่แดดสวย
ในป่าที่มีหิมะและสวยงาม
"เอโคลาตา" นั่งอยู่ที่โต๊ะ
และดื่มชาจากกิ่งก้านราสเบอร์รี่
ตัวจอมซน่าเล่าเรื่องอีกครั้ง
ว่าในฤดูร้อนเขาช่วยสัตว์ป่าจากไฟไหม้
ส่วนต้นสนนั่งเศร้า ดื่มชา
มองออกไปที่หิมะนอกหน้าต่างและเงียบไป
จู่ๆ มีบางอย่างรบกวนใจเธอ
เธอเห็นกระต่ายตัวน้อยที่หวาดกลัว
มันวิ่งไปบนเนินเขา และตามมาด้วย
เสียงปืนดังขึ้นจากปืนเก่า
ต้นสนลุกขึ้นมา สวมใส่บูทและถุงมือ
และวิ่งไปช่วยกระต่ายตัวน้อย
และตามทางไปร้องเรียกทั่วป่า
"หยุด! อย่าทำ! ไม่ต้องทำ!
ฉันจะไม่ยอมให้ใคร欺欺ป่าของเรา!"
กระต่ายตัวน้อยนั่งอยู่ที่โคนต้นไม้ สั่นเทา
ตาหวาดกลัว หัวใจเต้นแรง
ต้นสนอ่อยโยนกอดด้วยกิ่งก้าน
กระต่ายตัวน้อยสีขาว และพูดอย่างเบา
"อย่ากลัว เพื่อนของฉัน ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครทำร้าย!
นักล่าจะไม่กล้าทำอันตราย!
เพราะเราคือผู้ปกป้องธรรมชาติ - "เอโคลาตา"
เรานำความดีมาให้โลกทั้งใบ!"
แล้วนักล่าก็เดินเข้ามาใกล้
กระต่ายตัวน้อยสิ้นสุดสั่นเทามากขึ้น
แต่ต้นสนหันกลับมาอย่างสงบ
และพูดกับชายคนนั้น "อย่าทำ!
เพราะถ้าเราทำลายสัตว์ป่าทั้งหมด
เ踏เหยียบและตัดต้นไม้ในป่า
แล้วเราจะหาความงามของธรรมชาติได้ที่ไหน
ในลักษณะนี้ในชีวิตจริง!?
ใช้ปืนถ่ายรูปและเพลิดเพลิน
กับทุกสิ่งที่โลกให้มา
และรู้ไว้ว่า ตราบใดที่มี "เอโคลาตา" ในป่า
เราจะไม่ปล่อยให้ความงามของป่าถูกทำลาย!"
นักล่าเขินอายจริงๆ
เขาจำได้ว่าตอนเป็นเด็กชายเขาวิ่งเล่นที่นี่
ฟังเสียงนก
และเพลิดเพลินกับความเงียบสงบรอบตัว
เขาเงยหน้าลงไปหากระต่ายตัวน้อยสีขาว
โปยขนและพูด "ขอโทษ!
มาเป็นเพื่อนกัน!" และ
เขาดึงชิ้นขนมปังออกมาจากกระเป๋า
และให้กระต่ายตัวน้อยกิน
พูด "ขอบคุณ" กับต้นสน
และลาจากกันแล้วหายไปเบื้องหลังเนินเขา
ในความเงียบสงบที่มีหิมะ
นั่นแล้ว วันหนึ่ง ต้นสนโดยไม่คิดมากมาย
ไม่กลัวนักล่า ช่วยชีวิตทั้งป่า!
