ตั้งแต่ เช้าตรู่ บ้านในฤดูหนาวก็วุ่นวายไปหมด เหล่าเกล็ดหิมะกำลังเตรียมตัวสำหรับการร่ายรำในสายลม การรำเช่นนี้ เกล็ดหิมะแต่ละตัวทำได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น!
โอ มันตื่นเต้นจริงๆ! ฉันอยากหมุนตัวร่ายรำเร็วๆ จัง!
แล้วหลังจากนั้นล่ะ ― เกล็ดหิมะที่เล็กที่สุดถามขึ้น ― จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป?
จะเกิดอะไรก็เกิด! เธอถามคำถามแปลกๆ อยู่เรื่อย! ไม่สำคัญหรอก ไปฝึกเต้นดีกว่า! ― พี่ๆ ตอบอย่างไม่พอใจ
เกล็ดหิมะตัวเล็กได้แต่ถอนหายใจ เธอถามคำถามมากมายเสมอ แต่ถ้าไม่มีคำตอบ มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ? ก็ได้ อีกไม่กี่นาทีเธอก็จะได้หมุนตัวในการร่ายรำครั้งแรกและจะได้รู้ทุกอย่างเอง!
และแล้ว ชั่วโมงแห่งหิมะก็มาถึง! เกล็ดหิมะพร้อมพี่น้องออกจากบ้านและเข้าไปอยู่ในสายลมแห่งการร่ายรำ
ดูสิว่าพวกเธอพยายามกันแค่ไหน! เหมือนผีเสื้อกลางคืนสีขาวที่ถูกดึงดูดด้วยเปลวไฟ เกล็ดหิมะหมุนวนไปมาไม่หยุด หลายตนลงเกาะหลังคาบ้าน บางตนเกาะต้นไม้ แต่เกล็ดหิมะตัวน้อยของเราตัดสินใจร่อนลงไปจนถึงพื้นดิน
พื้นดินดำสนิท ไม่มีหิมะเลย มีเพียงหญ้าสีเขียวอ่อนที่แทรกขึ้นมาตรงนั้นตรงนี้ และเธออยากมองให้ใกล้ขึ้น แน่นอนว่าเกล็ดหิมะไม่รู้ว่าบนถนนนั้น สาวงามฤดูใบไม้ผลิได้ครองพื้นที่แล้ว และพวกเธอกับพี่น้องเป็นเพียงแขกที่มาโดยบังเอิญ
ไม่นานก็ต้องลงจอดแล้ว เกล็ดหิมะตัวน้อยบินหลบคนเดินถนนที่กำลังโกรธอย่างคล่องแคล่ว แล้วตัดสินใจลงเกาะบนหลังคาที่ให้อาหารนก ไม่ได้โดดเดี่ยวอยู่นานนัก นกกระจอกตัวซนบินมาหาอาหารเช้าและเห็นเกล็ดหิมะเข้า
นี่เธอมาทำอะไรที่นี่? ― นกกระจอกถามอย่างไม่พอใจ ― ที่นี่เป็นโรงอาหารของฉันนะ!
สวัสดีค่ะ! และที่สำคัญ ที่ให้อาหารนกนี้เป็นของนกทุกตัว ไม่มีกฎห้ามเกล็ดหิมะมาพักตรงนี้แน่นอน! ― แขกผู้มาเยือนตอบพร้อมรอยยิ้ม แม้เธอจะเป็นคนที่เล็กที่สุดในครอบครัว แต่เธออ่านหนังสือมาเยอะและรู้เรื่องที่ให้อาหารนกกับนกทุกชนิดเป็นอย่างดี
ก็ได้ ― จิ๊บตอบเสียงใส ซ่อนความไม่พอใจและความน้อยใจไว้ แล้วพูดอย่างเฉยเมย ― พักไปเถอะ ยังไงเธอก็จะหลับไปเร็วๆ นี้!
ฉันจะหลับเหรอ? ― เกล็ดหิมะถามกลับ ― แล้วหลังจากนั้นจะเป็นยังไงต่อ?
ก็ไม่มีอะไรไง! ละลายหายไป แค่นั้นแหละ! ตลอดไปเลย! ― นกกระจอกกระพือปีกแล้วบินจากไป
เกล็ดหิมะตัวน้อยรู้สึกเศร้าจนถ้าทำได้ คงจะร้องไห้ออกมาแล้ว
เศร้าเรื่องอะไรเหรอ หนูน้อย? ― เสียงอ่อนโยนดังขึ้น เสียงนั้นนุ่มนวลเหมือนทำนองเพลงที่ซึมลึกเข้าไปในทุกอณู
นั่นคือสาวน้อยฤดูใบไม้ผลินั่นเอง
ฉันไม่อยากละลายหายไปตลอดกาล ― เกล็ดหิมะพูดด้วยความเศร้า
หมายความว่ายังไงกัน หนูน้อย? ใครทำให้เธอกลัวขนาดนี้? ฉันคิดว่ารู้แล้วล่ะ ― ฤดูใบไม้ผลิพูดแล้วเรียกนกกระจอกอย่างเคร่งขรึม ― จิ๊บ มานี่เดี๋ยวนี้! เธอกลับไปทำแบบเดิมอีกแล้วสินะ!
ข้างๆ ฤดูใบไม้ผลิ นกกระจอกตัวซนที่ทำให้เกล็ดหิมะตกใจปรากฏตัวขึ้น ท่าทางของมันดูรู้สึกผิด
คุณฤดูใบไม้ผลิที่รัก ฉันขอโทษนะ แต่เธอไม่เข้าใจ และฉันยังไม่ทันได้เล่าให้ฟังเลย เธอตกใจทันที ขี้แยจริงๆ ― จิ๊บร้องเจื้อยแจ้วพร้อมหันไปขอโทษเกล็ดหิมะ ― ขอโทษนะ ฉันไม่คิดเลยว่าจะทำให้เธอตกใจ!
แล้วฉันจะเป็นยังไงต่อไปล่ะ?
เดี๋ยวเธอก็จะรู้เอง ลงไปที่พื้นแล้วงีบหลับสักหน่อยเถอะ ― ฤดูใบไม้ผลิยิ้มให้
แล้วฉันจะไม่หายไปตลอดกาลใช่ไหม? ― เกล็ดหิมะถามอย่างหวาดกลัว
ไม่ ไม่ต้องกลัว ทุกอย่างจะดีเอง ฉันจะอยู่ตรงนี้และร้องเพลงกล่อมให้เธอหลับและเก็บเรี่ยวแรงไว้
เสียงเพลงอันชวนหลงใหลของฤดูใบไม้ผลิลอยอยู่ทั่วไปหมด มันโอบล้อมเหมือนหมอก และเกล็ดหิมะตัวเล็กเช่นเดียวกับพี่น้องอีกนับร้อย ลืมความกังวลทั้งหมดและหลับไปอย่างสบาย
ผ่านไปไม่กี่วัน ดอกไม้สีฟ้าดอกเล็กๆ ก็ลืมตาขึ้น รอบๆ มันก็มีดอกไม้เล็กๆ อื่นตื่นขึ้นมาเช่นกัน แสงอาทิตย์จุมพิตลงบนยอดของพวกมันอย่างอ่อนโยน คอยให้ความอบอุ่นอย่างตั้งใจ ให้เหล่าดอกไม้น้อยได้เก็บเรี่ยวแรง
ดอกไม้ยิ้มออกมา:
ตอนนี้ฉันไม่ละลายแน่นอนแล้ว! ขอบคุณนะ ฤดูใบไม้ผลิ!