บางทีมันอาจไม่ถูกต้องนักที่จะเป็นเพื่อนกับเด็กชายจากคอมพิวเตอร์เพียงคนเดียว คือหนูคอมพิวเตอร์ เมื่อรอบตัวคุณมีเพื่อนร่วมวัยมากมายที่อาศัยอยู่ในลานเดียวกันและเรียนในโรงเรียนเดียวกัน
ฤดูร้อนมาถึงแล้ว วัสยายืนอยู่ที่หน้าต่างและสังเกตเห็นเพื่อนร่วมชั้นของเขากำลังเล่นฟุตบอลบนสนามกีฬา วัสยาเรียนได้ดีมากแน่นอน แต่น่าเสียดายที่เขาไม่รู้วิธีออกกำลังกายเลย เด็กๆ ที่เคารพวัสยาเพราะความสำเร็จในการเรียน ชวนเขาเล่นฟุตบอล แต่เด็กชายที่นั่งหน้าคอมพิวเตอร์มาตลอดชีวิตไม่สามารถยอมรับได้
พูดตามตรง เขาอายมากเลย วิ่งช้ากว่าคนอื่นทั้งหมด กระโดดเหมือนอิฐ!!! นั่นคือ ไม่กระโดดเลย และถ้าเขาเล่นฟุตบอล ก็เล่นเพียงบนคอมพิวเตอร์เท่านั้น แต่เขาเล่นให้ทีมชาติรัสเซียทั้งหมด!!!
แต่ตอนนี้เขามองเด็กๆ ในลานด้วยความอิจฉา พวกเขากำลังเล่นลูกบอลอย่างสนุกสนานและเพลิดเพลิน
หนูน้อยสังเกตเห็นว่าเด็กชายกำลังเศร้า จึงลงจากโซฟาที่เขากำลังอ่านหนังสือด้วยความเพลิดเพลิน และเดินไปที่หน้าต่าง วัสยายกหนูน้อยขึ้นมาและวางไว้บนขอบหน้าต่าง หนูน้อยเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
คุณรู้ไหม เขากล่าว มันจะถูกต้องมากกว่าถ้าคุณลงไปในลานตอนนี้และเล่นลูกบอลกับทุกคน
ฉันไม่รู้วิธี วัสยาถอนหายใจ
หนูน้อยเอ็นโอ้ม:
ไม่รู้วิธี นั่นคือข้ออ้างที่ง่ายและไม่ถูกต้องที่สุด ถ้าคุณไม่รู้วิธี ให้เรียนรู้!
ยังไง?! ฉันไม่สามารถจับลูกบอลได้เลย ฉันลองเล่นที่โรงเรียน วิ่งสามรอบในห้องกีฬา เหงื่อออก หน้าแดง แต่ยังไม่ได้สัมผัสลูกบอล!
อยากให้ฉันสอนคุณไหม?
เธอ?! วัสยามองเพื่อนด้วยความสงสัย เธอสูงแค่ลูกบอลฟุตบอลเล็กน้อยเท่านั้น!
แต่ฉันยิงประตูให้กับผู้รักษาประตูที่ดีที่สุดในโลก 8 ลูก!
วัสยาเปิดปากค้างไว้ด้วยความประหลาดใจ
ยังไงเล่า?! เมื่อคุณนั่งหน้าคอมพิวเตอร์และเล่นฟุตบอล คุณจำได้ไหม?
ใช่?! วัสยาไม่เข้าใจ
คุณจำได้ไหม เมื่อนักเตะหลักไม่ฟังแป้นพิมพ์เลยและยิงประตูเข้าประตูของตัวเอง?
ใช่?!
นั่นแหละ! แทนที่เขา ฉันเล่น!!!
หนูน้อยยกจมูกแหลมของเขาขึ้นอย่างภาคภูมิใจและมองวัสยาที่สับสน
แต่... แต่... ทำไม?! นั่นคือทีมของเรา! อีกเล็กน้อยและทีมชาติของเราจะกลายเป็นแชมป์โลก!!!
ใช่แล้ว อีกสองรอบ ทีมชาติของคุณจะกลายเป็นแชมป์โลก และคุณจะเลิกเล่นเกมนี้ แต่อย่างนี้ คุณเล่นต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น คุณนั่งเล่นจนถึงเที่ยงคืน! และฉันรู้ไหม มันสนุกแค่ไหนที่ได้เล่นกับคุณ! ดีกว่าเล่นแทงค์ ฉันเล่นแทงค์กับคุณด้วย แต่ในแทงค์ คุณยิงฉันตลอดเวลา ไม่สนุกเลย คุณรู้ไหม มันเสียใจแค่ไหนเมื่อโดนยิง?
แต่คุณไม่รู้สึกเจ็บปวดอยู่แล้ว! วัสยาโต้แย้ง
ฉันไม่ได้บอกว่าฉันเจ็บปวด ฉันบอกว่าเสียใจ หนูน้อยขมวดคิ้วแล้วพูดต่อ ถ้าอย่างนั้น สอนฉันหรือเปล่า?
ถ้าคุณยืนยันแบบนี้ วัสยาเกาจมูกของเขาด้วยความไม่แน่ใจ ฉันเห็นด้วย!!!
ดีแล้ว! หนูน้อยกระโดดลงจากขอบหน้าต่าง เลื่อนใต้โต๊ะและหลุดลูกบอลออกมา ไปที่นอก ฤดูร้อนแล้ว เด็กๆ กำลังกลับบ้าน
ในห้องโถงทางเข้า วัสยาสวมหมวกลงบนหัว ผูกเชือกรองเท้า และตะโกนหาแม่:
แม่ค่ะ ฉันกับหนูน้อยไปข้างนอก เรียนเล่นฟุตบอล!
กับใคร? แม่ของเขาเหลือบมองจากครัวด้วยความประหลาดใจ
อืม... เอ่อ... วัสยาพูดติดขัด ซ่อนหนูน้อยไว้หลังหลัง บอลน้อย! มาจากคำว่าลูกบอล! ลูกบอล-บอลน้อย... นั่นคือสิ่งที่ฉันเรียกมันด้วยความรักใคร่ มันอยู่กับฉันมาหลายปีแล้ว เกือบจะเป็นของตัวเอง!
แม่ยิ้ม
ไป แต่อย่านานเกินไป! เธอเพิ่มเติมอย่างเข้มงวด
วัสยาที่พอใจวิ่งออกไปในห้องโถงทางเข้า และแข่งกับหนูน้อยวิ่งลงบันได
ข้างนอกมืดแล้ว สนามกีฬาในลานได้รับแสงจากโคมไฟเพียงดวงเดียว แต่เด็กๆ มีแสงนี้พอ หนูน้อยเดินรอบลูกบอลด้วยท่าทีของผู้เชี่ยวชาญ และกล่าว:
ดังนั้น! ก่อนอื่น คุณต้องเรียนรู้วิธีการเคาะลูกบอลบนปลายเท้า! ดูนี่สิ! เขาเหยียบลูกบอลด้วยเท้าอย่างชำนาญและเริ่มเคาะลูกบอลอย่างเก่ง หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า... สิบ... ยี่สิบ!
วัสยาประหลาดใจจนพูดไม่ออก! และเพื่อนเล็กๆ ของเขายังคงจัดการลูกบอลอย่างชำนาญ โยนมันขึ้นด้วยเท้าไปที่หัว กลิ้งมันบนหลัง และกลับไปที่เท้าอีกครั้ง
ให้ฉันหน่อย! วัสยาตะโกนและจับลูกบอลด้วยความตื่นเต้น
ครั้งแรกไม่สำเร็จแน่นอน ลูกบอลตกลงไปในหลุมน้ำใกล้เคียง แต่ต่อจากนั้นดีขึ้น! ครึ่งชั่วโมงต่อมา เพื่อนทั้งสองกำลังเตะลูกบอลไปมาบนสนาม จินตนาการว่าตัวเองเป็นนักเตะหลักที่ดีที่สุดในโลก! ยิง! อีกครั้ง! บาม!!! ดิ่ง!!! ลูกบอลบินขึ้นไปเหนือหัว และโคมไฟเพียงดวงเดียวบนสนามส่องแสงสดใส แล้วดับลง ลูกบอลเด้งออกจากโคมไฟและตกลงบนหลังคารถที่จอดอยู่ข้างๆ
เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้น และได้ยินเสียงด่าของเพื่อนบ้านของวัสยา - ลุงซาชา ผู้ที่เพิ่งย้ายมาอยู่ในอพาร์ตเมนต์ของพวกเขา เขากำลังรีบไปที่รถใหม่ของเขา ซึ่งได้รับความเสียหายจากลูกบอล
หูของวัสยาติดไฟจากความกลัว และผมของเขายืนตั้ง! เขาวิ่งออกจากสนาม ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังม้านั่ง สังเกตเห็นเพื่อนบ้านที่ด่า ลูกบอลของวัสยาที่น่าสงสารกำลังกลิ้งไปมาบนพื้นคอนกรีต หนูน้อยหยุดนิ่งอยู่ข้างๆ ดูเหมือนตุ๊กตาผ้าที่ใครสักคนทิ้งไว้และโยนลงบนพื้น
เพื่อนบ้านทำท่าขู่ด้วยหมัก:
ตัวร้ายน้อย! ฉันจะบ่นกับพ่อแม่ของพวกเธอ พ่อจะฉีกหูเธอ! จากนั้นเขาก็เก็บลูกบอลและหนูน้อยซึ่งไม่พยายามต่อต้าน ปลอมตัวเป็นตุ๊กตาอย่างเต็มที่ และขู่อีกครั้งในความมืด ให้มาหาฉันกับพ่อเพื่อเอาลูกบอลและตุ๊กตาของเธอ! แล้วเราจะคุยกัน!
เขาหันไปและเดินไปทางบ้าน ประตูห้องโถงทางเข้าปิดลงด้วยเสียงดัง ฟังเสียงขั้นบันไดและการด่าสงบลง ความเงียบครอบงำสนาม วัสยายังคงนั่งอยู่เบื้องหลังม้านั่ง กลัวที่จะขยับ หัวใจเต้นแรงมาก หูและแก้มร้อนจากความอับอาย
เกิดอะไรขึ้น? เขาทิ้งเพื่อนไว้ตามลำพัง! ไม่สามารถปกป้อง หยุด หรือขอโทษเพื่อนบ้านที่โกรธ?! เขาแค่ขี้ขลาด! นั่งอยู่ที่นี่ ในขณะที่หนูน้อยอยู่ที่เพื่อนบ้าน! บางทีอาจนอนอยู่ใต้เก้าอี้ หรือแย่กว่านั้น ลุงซาชาโยนทั้งลูกบอลและหนูน้อยลงในถังขยะ และนั่งที่บ้านดื่มชาและกินลูกอม!
น้ำตาไหลออกจากตาของวัสยา หายใจติดขัด จะทำไงดี?
วัสยา ตัวร้ายน้อย! แม่ยืนอยู่ข้างวัสยาและมองเขาด้วยความโกรธ ข้างนอกมืดแล้ว กลับบ้านเร็ว!
แม่ค่ะ ลูกบอลและ... วัสยาพูดไม่ได้เพราะน้ำตา
หลวมลูกบอล? ก็ได้ใจ แม่ยังคงโกรธ อย่าเล่นฟุตบอลตอนกลางคืน! กลับบ้านเร็ว!
แม่ค่ะ?!...
กลับบ้านเร็ว! ลูกบอลจะหาได้ในตอนเช้า มันน่าจะอยู่ในพุ่มไม้... ไม่ไปไหน
เธอจับมือวัสยาและพาเขากลับบ้าน
วัสยาหลับไม่ได้ตลอดคืน นอนเปลี่ยนตำแหน่งไปมา ความรู้สึกเสียใจ อับอาย และกลัวไม่ให้เขานอน วิธีช่วยหนูน้อยตอนนี้? วัสยาคิดถึงวิธีแก้ไขมากมาย แต่มีทางออกเดียว - ไปหาลุงซาชาและขอโทษ แม่ไม่เชื่อว่าวัสยามีเพื่อนที่ยอดเยี่ยม และวัสยาทิ้งเขาไว้ในความยากลำบาก น้ำตาไหลออกจากตาของเขาอีกครั้ง
ไม่ ฉันไม่ใช่ขี้ขลาด! และไม่ใช่คนทรยศ! วัสยาปลอบตัวเอง ตอนเช้าฉันจะไปหาลุงซาชา ยอมรับว่าฉันผิด ขอโทษ และช่วยเพื่อน อยู่ได้ หนูน้อย เช้าใกล้แล้ว!
ด้วยความคิดเหล่านี้ วัสยาเช็ดน้ำตา หันไปนอนอีกข้าง และหลับสนิท
เมื่อเช้ามาถึง และแม่ไปทำงาน วัสยาลุกจากเตียง แปรงฟันอย่างรวดเร็ว หวีผมที่ยุ่งเหยิง สวมกางเกงขาสั้นและเสื้อยืด สวมรองเท้าแตะ และวิ่งออกจากอพาร์ตเมนต์ เขาลังเลนานก่อนจะกดกริ่งประตูอพาร์ตเมนต์เพื่อนบ้าน น้ำตาไหลออกจากตาของเขา มือสั่น
แต่หนูน้อยอยู่ที่นั่นแย่กว่านี้มาก ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจ และกดกริ่งประตู ได้ยินเสียงกรุ๊ก เสียงเดินเท้า แล้วความเงียบ วัสยาเพิ่งจะเปิดปากเพื่อเริ่มขอโทษ แต่ก็หยุดนิ่งด้วยปากเปิด เด็กหญิงยืนอยู่ที่ประตู อายุประมาณเดียวกับวัสยา มีผมสีขาวคดเคี้ยวและตาสีฟ้าที่ประหลาดใจ
คุณมาหาใคร? เด็กหญิงถามอย่างสุภาพ
ฉัน... เอ่อ... หาพ่อของเธอ? วัสยาถามตัวเอง เขาไม่รู้ว่าลุงซาชามีลูกไหม?
พ่อไม่อยู่ เขาไปทำงาน มาเย็นนี้
ฉัน... ดี... วัสยาสับสน และความตัดสินใจของเขาหายไป เขาเอ็นโอ้มจมูก และด้วยความสิ้นหวัง เขากล่าว ฉันไม่สามารถมาเย็นนี้ได้! คุณมีเพื่อนของฉันเป็นตัวประกัน!
ตาสีฟ้าของเด็กหญิงกว้างขึ้นจากความประหลาดใจ!
เราไม่มีตัวประกันใครเลย!
มี! เพื่อนของฉัน - หนูน้อย! และลูกบอล.. และหนูน้อย.. เตะลูกบอล มันตก รถส่งเสียง หนูน้อยถูกเอาไป... และฉันขี้ขลาด! ... วัสยาเริ่มอธิบายอย่างสับสน
ฉันไม่เข้าใจเลย! ไปครัวเร็ว! เด็กหญิงดึงวัสยาจากแขนเข้าไปในอพาร์ตเมนต์
ที่นั่นเธอเทชาให้วัสยาในแก้วอย่างผู้ใหญ่ และวางจานขนมบนโต๊ะ
วัสยาดื่มชาในครั้งเดียว มองขนมด้วยความสงสัย แต่ไม่ได้รับประทาน เพื่อไม่ให้เสียเวลา
เมื่อวานนี้ฉันกับหนูน้อยไปในลาน เล่นฟุตบอล... เขาเริ่มเล่าเรื่องของเขา...
เมื่อวัสยาจบการเล่าเรื่องและยกสายตาขึ้นมองเด็กหญิง เด็กหญิงคนนั้นกำลังยิ้มให้เขา และวัสยาก็ยิ้มกลับโดยไม่ได้ตั้งใจ
คุณเสียใจเพราะลูกบอลและตุ๊กตา? เด็กหญิงถาม
นี่ไม่ใช่ตุ๊กตา! นี่คือหนูน้อย เพื่อนของฉัน ตัวจริง! และฉันทิ้งเขาไว้!
พวกเธอตลกจริงๆ เด็กหญิงลุกขึ้นจากโต๊ะและวิ่งออกจากครัว และนาทีต่อมา เธอกลับมา ถือลูกบอลและหนูน้อยไว้ในมือ
เพื่อน! วัสยาตะโกนและกอดหนูน้อยไว้กับตัวเอง
แต่หนูน้อยไม่ได้กอดเขา ไม่กระพริบตา ไม่พูด และไม่ให้สัญญาณชีวิตใดๆ! วัสยาสับสนและกะพริบตาหลายครั้ง
อย่าเสียใจ! มันเป็นแค่ตุ๊กตา! เด็กหญิงพยายามปลอบโยน
ไม่!!! นี่คือเพื่อนของฉัน! ฉันทำให้เขาเสียใจ.. และเขา.. ตาย!!! วัสยาตะโกนและร้องไห้จากความสิ้นหวัง
เขารู้สึกแย่มากในขณะนั้น! ร้องไห้เหมือนเด็กหญิง! แต่เขาเสียใจหนูน้อย ตัวเอง และเด็กหญิงคนนี้ ซึ่งไม่หัวเราะแล้ว แต่มองเขาอย่างจริงจัง กอดหนูน้อยแน่นขึ้น วัสยาร้องไห้อย่างเสียใจ
และจากนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีแขนเล็กๆ กอดเขา และตบหูของเขา
หยุดร้องเพลิดเพลิน! คุณทำให้เสื้อของฉันเปียก!!! หนูน้อยพึมพำ
มีชีวิต!!! ที่รักของฉัน! วัสยาเต้นรำจากความสุข
เด็กหญิงยิ้มโดยไม่ถามคำถาม และออกจากครัว เมื่อเธอกลับเข้ามา วัสยาและหนูน้อยก็อ้าปากค้างจากความประหลาดใจ เด็กหญิงตัวเล็กวิ่งเข้ามาในครัว เหมือนกับหนูน้อย ผมของเธอถักเปีย และยืนไปในทิศทางต่างๆ และจมูกแหลมของเธอเคลื่อนไหวอย่างใจจดใจจ่อ
ฉันเข้าใจทั้งหมดตั้งแต่แรก เด็กหญิงพูดอย่างอับอาย ฉันแค่กลัวที่จะเข้าใจผิด รู้จักกับตัวนี้ นี่คือหนูคอมพิวเตอร์ของฉัน และชื่อของเธอคือ มูราชกา!
มูราชกาทำท่าคำนับอย่างไม่เชี่ยวชาญ ยิ้มอย่างกว้าง และกีบ:
ตอนนี้มาดื่มชากันเถอะ!