วาสยามองเจ้าหญิงเวบด้วยสายตาหลงใหล ขณะที่มารีชกาวิ่งไปหาเธอ และไม่ลังเลเลยที่จะร้องไห้ออกมา
"เหมือนเด็กน้อย" วาสยาคิดในใจ แต่เขาเองก็รู้สึกจมูกแสบ เขาพยายามอดทนไม่ให้น้ำตาไหลออกมาจากความคิดว่าเขาจะไม่ได้เห็นหนูน้อยตัวเองอีกเลย
เจ้าหญิงเวบฟังเรื่องราวที่บ่นบ่อนของมารีชกาอย่างตั้งใจ
และเมื่อเราตื่นขึ้นมาในตอนเช้า หนูน้อยของเราก็หายไปแล้ว ไม่มีจดหมายใดๆ ไม่มีข้อความใดๆ
ใจเย็นๆ มารีชา เจ้าหญิงเวบพูดอย่างช้าๆ เสียงของเธอนุ่มนวลและไพเราะ ตัวเธอเองก็โยกตัวไปมาอย่างราบรื่นในอากาศ เดี๋ยวนี้เราจะแก้ไขทุกอย่าง
และจากนั้นเกิดสิ่งแปลกประหลาดขึ้น ในอากาศมีเสียงฟัดฟิด เสียงแตกแหว่ง ตัวอักษรที่บินได้ตกลงมา และความเงียบสงบที่น่ากลัวก็มาถึง
เจ้าหญิงเวบ เจ้าหญิงเวบ เสียงกังวลดังขึ้นจากไกล และลุงแก่คนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาเด็กๆ เขาจับไฟฉายขนาดใหญ่ไว้ในมือ ซึ่งส่องแสงสีน้ำเงิน และแสงสีเหลืองสดใสแผ่ออกไปด้านข้าง
เกิดอะไรขึ้น??? คุณสบายดีไหม เขาถามพยายามหายใจเข้า
ใจเย็นๆ ดอกเตอร์ไวรัส เพื่อนของเราขอความช่วยเหลือจากเรา หนูน้อยของพวกเขาหายไป และจากสิ่งที่เห็น ความมืดมิดได้มาถึงอาณาจักรของเรา มีความเดือดร้อนเกิดขึ้น เราต้องหาความจริงทันที ให้ไฟฉายของคุณ มาไปที่ห้องลับ ฉันหวังว่าพลังงานของมันจะเพียงพอที่จะชี้แจงสถานการณ์ ไปเถิด
เจ้าหญิงเวบเอาไฟฉายจากดอกเตอร์ไวรัสและว่ายไปพร้อมกับส่องแสง ดอกเตอร์ไวรัสเดินข้างๆ เธอ พูดอ๊ะอื๊ะ ส่วนเคอร์เซอร์ตัวน้อยที่กลัวจึงปีนขึ้นไปในแขนของมารีชกาและคำรามเบาๆ
ในความมืด พวกเขาเข้าไปในอุโมงค์ขนาดใหญ่ พวกเขาเดินไปตามทางเดินยาว และเสียงขั้นตอนของพวกเขาก้องไปไกล มันค่อนข้างน่ากลัว และเพราะเหตุนี้ผมบนหัวของวาสยาจึงเริ่มขยับ ในที่สุด ประตูขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นข้างหน้า ดอกเตอร์ไวรัสเอากุญแจขนาดใหญ่ออกมาและเปิดมัน หลังจากนั้นก็มีประตูเล็กกว่า ดอกเตอร์ไวรัสเอากุญแจอีกอันออกมาและเปิดมันด้วย
และที่นั่น มีประตูอีกบาน ใหญ่กว่าส่วนสูงของวาสยาเล็กน้อย วาสยาเริ่มสะอึกจากความรอใจและความกลัว เจ้าหญิงเวบเอากุญแจออกมาจากคอของเธอและเปิดประตูบานสุดท้าย วาสยาอ้าปากค้างไป
ตรงกลางห้องโถงกลมขนาดใหญ่มีโต๊ะกลมวางอยู่ แต่มันไม่ใช่โต๊ะธรรมดา แต่เป็นจอภาพขนาดมหึมา ในนั้นมีดาวที่ส่องแสงต่างๆ รังสี เส้นทางบางเส้น และลูกศร แม้แต่ตาก็เบิกตาแตกจากการมองเห็น
ขอให้ทุกคนนั่งลงในที่ของตัวเอง เจ้าหญิงพูดอย่างสงบ กดปุ่มที่โต๊ะ และเก้าอี้ขนาดใหญ่ก็ออกมาจากพื้น เกือบเหมือนบัลลังก์ วาสยาปีนขึ้นไปด้วยความลำบาก ทันทีที่วาสยานั่งลง บัลลังก์ก็พุ่งขึ้นไป และโต๊ะก็ยังคงอยู่ไกลลงไป แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดเจนว่าจุดดาวเล็กๆ เหล่านั้นเป็นแผนผังที่ซับซ้อน และเกือบตรงกลางของแผนผังนี้มีจุดมืดห้าจุด
อ๊ะ นั่นแหละ เจ้าหญิงอุทานและเริ่มจ้องมองจอภาพอย่างตั้งใจ ดอกเตอร์ไวรัสนั่งข้างๆ เธอและใช้ไม้ชี้ยาวชี้จากจุดมืดจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่ง พูดคุยกับเจ้าหญิงเบาๆ
ห้องโถงเย็นมาก วาสยาเริ่มสั่นไหว เคอร์เซอร์ไม่หยุดคำรามและหนุ่มเข้าไปในแขนของมารีชกา เจ้าหญิงกับดอกเตอร์ไวรัสไม่ได้อธิบายอะไรเลย แค่ขมวดคิ้วและกระซิบกับกันและกัน เวลาเหมือนหยุดนิ่งในความมืด
ในที่สุด เจ้าหญิงเวบก็กดปุ่ม โต๊ะและเก้าอี้ก็จมลงในพื้น และพวกเขาทั้งหมดก็ยืนอยู่ในวงกลมที่ส่องแสง
พวกคุณมีทั้งหมดห้าคน ห้าเด็กที่อยู่คนเดียว ที่สามารถช่วยเราค้นหาเพื่อนของพวกคุณได้ เจ้าหญิงพูดอย่างช้าๆ คุณเป็นคนแรกในสายโซ่นี้ ค้นหาเด็กอีกสามคน เด็กสามคนที่อยู่คนเดียว พวกเขาอยู่ใกล้คุณ คุณแค่ต้องใจเย็นๆ ค้นหา และมาหาเราทั้งหมด เราและดอกเตอร์ไวรัสจะรอคุณอยู่ ไปเถิด เพื่อน
วาสยาไม่ทันถามอะไรเลย เสียงโครมครวมก็ดังขึ้นอีก เสียงแตก วงกลมสีม่วงและเงินก็ลอยไปรอบๆ เขาบินขึ้นไป หมุนวนในอากาศ และ......
วาสยาเขย่าหัวไปมา เสียงกระดิ่งที่ยืนกรานไม่หยุด เขานั่งตัวตรงบนเตียงของเขาและในที่สุดก็เข้าใจว่านี่คือกระดิ่งประตูทางเข้า เขาห่อตัวด้วยผ้าห่มและเดินออกไปยังห้องโถง เมื่อเขาเปิดประตู มารีชกาเข้ามาในอพาร์ตเมนต์และเริ่มบ่นว่า
คุณยังนอนหรือ??? เราต้องไปค้นหาเร่งด่วน แต่คุณนอนอยู่ใต้ผ้าห่ม
ไปที่ไหน ทำไม... และจากนั้นวาสยาก็จำเหตุการณ์เมื่อวานได้ เห็นได้ชัดว่าเจ้าหญิงส่งพวกเขากลับบ้านไปนอนเพื่อให้พวกเขาได้พักผ่อนสำหรับการค้นหา
เดี๋ยวนี้ ฉันเร็ว วาสยาพูดและวิ่งไปในห้องน้ำเพื่อล้างหน้าและแปรงฟัน
คุณจะไปไหน แม่มองออกมาจากครัว
แม่ เราต้องไป มันเร่งด่วน สำคัญมาก สำคัญมากจริงๆ
จนกว่าคุณจะดื่มชาไม่ได้ ฉันจะไม่ปล่อยให้ไปไหน มิฉะนั้นคุณจะเดินไปจนถึงตอนเย็นอีก เมื่อวานฉันไม่ได้สังเกตเห็นว่าคุณกลับบ้านเมื่อไร ฉันเข้าไปในห้องของคุณ แล้วเขาก็นอนหลับไปแล้ว แม่บ่นอย่างอ่อนโยน ขณะชงชาและใส่แพนเค้กลงในจาน
วาสยาพยักหน้าให้มารีชกา ว่าจะทำอย่างไร เธอโบกมือ รีบถอดรองเท้าแตะและเดินไปในครัว
เร็วๆ เธอกระซิบกับวาสยา
แม่เปิดตาจากความประหลาดใจ วาสยากับมารีชกากินแพนเค้กกับชาอย่างรวดเร็ว และวิ่งออกไปในห้องโถงเพื่อสวมรองเท้า
อย่างน้อยก็เคี้ยว แม่ตะโกนหลังพวกเขา แต่เด็กๆ ก็หายไปแล้ว
มารีชกากับวาสยานั่งลงบนม้านั่งใกล้เคียงและเริ่มวาดแผนของพวกเขาบนพื้น
คุณจำได้ไหมว่าจุดมืดบนแผนที่อยู่ตำแหน่งไหน วาสยาถาม
เป็นวงกลม ไม่ไกลจากกัน ถ้าจุดมืดสองจุด คือ ฉันกับคุณ แล้วเราต้องค้นหาเด็กอีกสามคน ที่ต้องสูญเสียหนูของพวกเขาด้วย
หนู หนู... วาสยาพึมพำ แล้วเราจะเข้าไปถามได้ไง "หนูของคุณหายไปไหม" แบบนั้นเหรอ
วาสยา มารีชกาอุทาน เจ้าหญิงบอกว่าเด็กเหล่านั้นอยู่คนเดียวเช่นกัน พวกเขาไม่มีเพื่อน มาลองนึกดูสิ ใครในคนรู้จักของคุณไม่มีเพื่อน บางทีในชั้นเรียนของคุณ มีใครไม่มีเพื่อนไหม
วาสยาคิดครุ่นคิด ในชั้นเรียนมีเด็กยี่สิบห้าคน ก่อนหน้านี้วาสยาไม่ได้พูดคุยกับใครเลย มันคือหนูที่สอนเขาให้ชื่นชมการติดต่อสื่อสารที่เป็นมิตร แล้วใครอีกล่ะ
ใช่แล้ว วาสยากระโดดจากความรอใจ ในชั้นเรียนของเรามีเด็กชายคนหนึ่ง โคล่ยา โบคอฟ เขาย้ายเข้ามาในชั้นเรียนของเราเมื่อปีที่แล้ว เขาอ้วนมาก ดังนั้นพวกเขาจึงล้อเลียนเขาเสมอ โคโลบคอฟ โคโลบคอฟ เขาไม่เคยพูดคุยกับใครเลย และเขาเรียนได้ไม่ดี และหลังเลิกเรียนเขาก็วิ่งกลับบ้านเสมอ เราต้องไปหาเขา เร็ว
วาสยาจับมือมารีชกาและวิ่งไปยังบ้านของโคล่ยา เขาอยู่ในถนนข้างเคียง แต่วาสยาไม่รู้หมายเลขอพาร์ตเมนต์ อย่างไรก็ตาม เขาตัดสินใจว่าจะหาวิธีแก้ไขเมื่อถึงที่ ลมอุ่นพัดหวีดในหู เด็กๆ วิ่งเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไปข้างหน้า ไปสู่การผจญภัย